Category

Weblogberichten

Minder “ego” en meer “samen”!

By | Weblogberichten

De vakantie start op zoveel vlakken op een compleet andere manier dan andere jaren!
Na een lockdown-voorjaar, een gegeven dat geen van ons ooit eerder meemaakte, worden de remmen los gelaten, liefst niet te veel ineens. Het blijft echter moeilijk  iedereen op zijn of haar persoonlijke verantwoordelijkheid te wijzen, het afstand houden en de beperkte samenscholing tot leefstijl te propageren.

De deliberaties en de proclamaties in de scholen kregen zo goed als geen aandacht, het einde van het schooljaar evenmin. Besognes over waar op vakantie gaan dit jaar werden vervangen door de vraag of we dit jaar wel naar het buitenland zouden durven te gaan…Nog steeds blijven immers dichtbevolkte vakantieplekken en vliegtuigen niet echt aantrekkelijk…

Wat niet verandert, en het ziet er ook niet uit dat dit snel zal gebeuren, is het ontbreken van elk vooruitzicht  snel een federale regering op de been te brengen. Terwijl de Vlaamse regering over korte tijd haar eerste verjaardag viert, blijven op nationaal vlak de gesprekken in allerlei constellaties elkaar afwisselen, maar zonder ooit uitzicht te bieden op een definitieve doorbraak.

Ik hoor journalisten in allerlei gespreksprogramma’s aan hun gasten voortdurend vragen waarom het allemaal toch zo lang moet duren, waarom zelfs corona-tijden daar blijkbaar niets kunnen aan veranderen… Deze journalisten krijgen nooit het juiste antwoord op hun vraag, altijd opnieuw wordt de moeilijke politieke verdeling, het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië en de voortschrijdende polarisering tussen de politieke partijen opgevoerd.

Dit is natuurlijk juist, al is het verschil tussen politiek Vlaanderen en Wallonië geen nieuwigheid! Integendeel, wie de geschiedenis van België een beetje kent, weet dat Vlaanderen en Wallonië altijd al een verschillende politieke ingesteldheid, en de bevolking een ander karakter en een andere cultuur hebben gehad.

Dat dit in tijden van grotere betrokkenheid en mondigheid geëvolueerd is tot een, vanuit Belgische perspectief, noodzakelijke maar eerder  ongekende spreidstand lijkt mij logisch. Dat vraagt veel kennis en kunde, maar vooral veel flexibiliteit en veel bereidheid tot het sluiten van compromissen.

Partijvoorzitters die vandaag willen slagen in hun opdracht om een federale regering te vormen moeten toegevingen willen doen, inboeten op hun partijprogramma, over de grenzen van de wil van hun kiezerspubliek willen kijken. Afstand doen van hun ego en hun eigen grote gelijk.

Niet gemakkelijk want dat zal hen stemmen en populariteit kosten. De regeringsvorming is daarom verworden en zelfs herleid tot een strategisch spel van “wie wil en durft op wat toegeven en wat is de prijs die hiervan betaald moet worden?”…

De regeringsvorming lijkt meer dan ooit op een never ending story, op een spelletje stratego dat nooit uitgespeeld raakt omdat tussentijds de spelers wisselen en het spel van vooraf aan moet starten… Daarom is veel meer staatsmanschap nodig om afstand te kunnen nemen, om toegevingen te doen en nadien in team successen te boeken.

Ik hoop dat de zomer rust, bezinning en beterschap brengt voor iedereen, niet in het minst voor onze politieke trekkers: minder ego en meer samen, laat dat de opdracht voor de zomervakantie zijn!

Gaan we of gaan we niet?

By | Weblogberichten

Vakantie in eigen land. Het mag immers eens wat anders zijn. Voor iedereen. Lang zijn we er in de voorbije maanden van uitgegaan dat dit een certitude was. Ook al was een reis naar de hak van de laars al rond kerstmis geboekt, de kans op annulatie leek 90% te zijn en het alternatief, augustus doorbrengen in eigen land was dat lange tijd eveneens. 

Corona hield en houdt immers lelijk huishouden in alle landen van de wereld waar we wel eens graag onze vakantie willen doorbrengen. Het virus is vandaag niet weg, ook niet in Europa. Maar de impact is wel gedaald. De Belgische cijfers van sterfgevallen, opnames in het ziekenhuis en nieuwe besmettingen zijn vandaag in ons land te vergelijken met die van begin maart.

De grenzen van de Europese landen worden opengezet, en al zal het nog een heel gedoe zijn vooraleer we aan het Italiaanse aperitief op een terrasje in het barokke Lecce mogen nippen: we willen er uiteindelijk toch voor gaan!

In de voorbije dagen las ik met meer dan gewone belangstelling de reisadviezen van onze virologen, van buitenlandse diplomaten en van landgenoten die in Zuid-Europa wonen. De conclusie is vrij eenduidig: het zal anders zijn om deze zomer in het buitenland op vakantie te gaan, het zal wat zoeken worden naar de plaatselijke richtlijnen inzake corona, het zal een extra plaatsje vrijmaken zijn in onze koffers voor een reeks mondmaskers, onze reisverzekering zal grondiger gescreend worden voor vertrek,…

En welke reputatie hebben de ziekenhuizen in Puglia? Nog eens opzoeken en lezen is de boodschap. Onze huiseigenares ter plekke heeft ons met enthousiasme laten weten dat onze kamer van vorig jaar al voor ons is voorbehouden en de tafels in haar kleine restaurantje minstens 2 m van elkaar staan…

Het is nog zes weken, maar we staan eigenlijk al vertrekkensklaar. Mentaal toch. We willen de mensen bij wie we in goede tijden graag op vakantie gaan en wiens cultuur, eten, natuur we zo adoreren, een hart onder de riem steken. We stappen weliswaar niet in het vliegtuig, maar dat doen we nooit voor deze 2.000 km lange trip. Voelen we ons 100% veilig? Niet helemaal. Maar als we niet vertrekken en hier blijven en uitstapjes maken naar onze kust, naar Brugge, de Vlaamse Ardennen en Namen, zal dat niet anders zijn…

“Reizen betekent samenleven met het virus en het risico nemen”, zegt onze huisviroloog, “maar thuisblijven, en naar de supermarkt of op café gaan, is dat ook.”
Voilà, we gaan!

Geen betutteling, wel verantwoordelijkheid nemen!

By | Weblogberichten

Tijdens de voorbije weken werden tal van maatregelen uitgewerkt om gedupeerden van de corona-crisis te ondersteunen. Dit gebeurde op alle niveaus: zowel de federale als de Vlaamse overheid en de steden en gemeenten werkten steunmaatregelen uit voor handelaars, gezinnen, verenigingen, scholen, enz.

In onze stad werden deze steunmaatregelen in de gemeenteraad ook door de oppositie met applaus onthaald, figuurlijk dan toch. Alleen de beslissing van de meerderheid een centrumbon te schenken aan gezinnen en alleenwonenden bracht een discussie met zich mee. Deze centrumbon is een gift aan alle Lierenaars maar vooral ook een steun voor de lokale handelaars bij wie de bon kan besteed worden.

De discussie ging hoofdzakelijk over het principe dat, volgens sommige opposanten, niet alle Lierenaars nood hebben aan deze gift enerzijds, en, anderzijds, dat het bestuur al dan niet een keuze zou voorschrijven aan wie de bon dan wel beter zou geschonken worden.

Onze fractieleider in de gemeenteraad, Sabine Leyzen, schreef haar opinie uit in een vorige bijdrage aan de website van onze partij. Hierin zet ze zich heel terecht af tegen de hoge mate van betutteling die ze bij sommige opposanten ontwaart. Iedereen moet en mag een bon krijgen, schrijft ze, want wie is het stadsbestuur om met een vingerknip te ontdekken wie het in deze coronacrisis al dat niet moeilijk heeft gehad?

Diegenen die de bon niet willen gebruiken mogen die ook altijd vrijwillig wegschenken aan personen, verenigingen of organisaties waarvan ze weten dat die er wel behoefte aan hebben. Ook hier hoeft het stadsbestuur niet in de plaats van de burger een keuze te maken.

We zijn met zijn allen verantwoordelijke burgers, die willen mee denken en mee vormgeven aan het beleid, we zien in onze omgeving verschillen in noden en behoeften, en verschillen in mogelijkheden. Laat ons daarom zelf bepalen of we de centrumbon voor onszelf besteden bij een lokale handelaar of we hem wegschenken en aan wie we dat doen.

Dit is nu net de vrijheid waar wij als Open Vld voor staan en die we willen uitdragen in onze stad. Geen betweterig vingertje of betuttelende terechtwijzing vanuit de oppositie, wel een zelfbewuste en open houding van Open Vld: DAT is onze keuze!

Egbert steekt de handen uit de mouwen!

By | Weblogberichten

Sneller dan gedacht, want slechts na 1 stemronde, is de nieuwe voorzitter van Open Vld gekend. Egbert Lachaert, advocaat uit Merelbeke, wordt onze chef voor de komende jaren. Hij staat voor een moeilijke taak, zoals voorzitters van politieke partijen altijd voor veel uitdagingen staan.

Egbert komt uit een politiek nest, ik zat zelf enkele jaren naast vader Patrick in het Vlaams parlement en bewaar daar overigens de beste herinneringen aan. Egbert had de politieke microbe heel jong te pakken en was zowel als scholier als nadien als student een trekker in het vertegenwoordigen van zijn leeftijdgenoten bij beleidsmensen.

In onze partij zal hij eerst en vooral het vertrouwen moeten winnen van al diegenen bij wie hij niet de eerste keuze als voorzitter was. Dat zal niet moeilijk zijn, meen ik. Als lokaal mandataris en als fractieleider in de Kamer is hij gewoon met veel verschillende meningen om te gaan, te overleggen en, indien nodig, compromissen te sluiten. Hij is verstandig en ambitieus en wil van zijn voorzitterschap een succes maken: zoveel mogelijk nieuwe en oudere liberalen achter zich krijgen kan zijn doelstelling alleen maar gemakkelijker maken.

Ik lees in een krant dat Egbert het rechts-liberale kamp vertegenwoordigt en de links-liberalen hierdoor tegen de muur zouden gedrumd zijn wat de toekomst van Open Vld verder zou hypothekeren. We zijn in de eerste plaats toch allemaal liberalen met het grootste respect voor democratische waarden?

De nieuwe voorzitter heeft een duidelijk mandaat van de leden gekregen en daar scharen we ons dus eensgezind achter, en hij zal, van zijn kant, ongetwijfeld rekening houden met de mening van diegenen die niet voor hem gestemd hebben maar het liberale gedachtegoed op een variante wijze hoog in het vaandel dragen.

Mijn hoop is dat hij onze partij duidelijk kan afzetten tegen N-VA, zelfs al zullen sociaal-economische standpunten op de eerste plaats komen. Liberale klemtonen zoals aandacht voor ethische problemen, mensenrechten, privacy, onderwijs, een optimistisch mensbeeld,…zullen het onderscheid met de Vlaams-nationalisten benadrukken en kunnen ons in een nieuwe opwaartse spiraal brengen.

De opdracht in duidelijk, nu de handen uit de mouwen!

We kiezen onze nieuwe nationale voorzitter!

By | Weblogberichten

Vanaf 18 mei kunnen de leden van Open Vld hun stem uitbrengen op een nieuwe nationale voorzitter en nieuw nationaal partijbestuur. Einde van volgende week kennen we dan het nieuwe bestuur en misschien de nieuwe voorzitter. 

Als er geen van de 4 kandidaat-voorzitters de meerderheid haalt in de eerste ronde, komen de 2 best scorende kandidaten tegen elkaar uit in een tweede stemronde die loopt van 25 tot 29 mei. Ik ben nu al benieuwd naar de uitslag.

Zelf zetel ik sinds begin jaren negentig, toen als voorzitter van Open Vldvrouwen, in het nationale partijbestuur. Die periode is voor mij afgesloten. Sinds ik afscheid heb genomen van het Vlaams parlement, concentreer ik mij op de lokale politiek en speelt de nationale politiek zich iets te ver van mijn bed af om er nog wekelijks mijn zegje over te willen doen. Ik volg het graag, heb er mijn uitgesproken mening over en wil er graag af en toe over schrijven, maar dat is het.

Wie in het partijbestuur zetelt, is natuurlijk wel heel belangrijk om de visie en het beleid van de partij te ondersteunen en uit te dragen. Ik hoop daarom dat het vooral sociaal bewogen liberalen zullen zijn die gekozen zullen worden: mannen en vrouwen met veel aandacht voor onderwijs, welzijn en gezondheid (hoe belangrijk ze zijn ondervinden we in deze tijden meer dan ooit) en voor het werk van de lokale besturen. Natuurlijk blijven een gezonde economie en financiën prioritaire uitgangspunten voor ons, liberalen, maar er is zoveel meer dan dat!

Daarom hoop ik dat ook de nieuwe voorzitter van een sociaal engagement werk maakt. De vier kandidaten, Stefaan, Els, Egbert en Bart, hebben allemaal een zekere verdienste maar om voorzitter te zijn van een beleidspartij moet men aandacht hebben voor ALLE domeinen van het maatschappelijk leven, goed kunnen communiceren EN dicht bij de lokale besturen staan. De nieuwe voorzitter zal mee regeringsonderhandelingen moeten voeren en juist daarom is het zo belangrijk ook aandacht te hebben voor de beleidspunten die ons tot sociaal liberalen maken.

Wie het ook wordt: de nieuwe voorzitter zal snel een uitnodiging vanuit Lier ontvangen om zijn concrete beleidsplannen toe te lichten.
Ik weet alvast voor wie ik duim!

 

Exact 75 jaar geleden eindigde wereldoorlog II, 1 van de gruwelijkste oorlogen uit onze geschiedenis

By | Weblogberichten

Op 8 mei 1945 kwam in Europa een einde aan de tweede wereldoorlog. Tientallen miljoenen mensen, militairen en burgers, verloren het leven in wat 1 van de gruwelijkste oorlogen uit de geschiedenis is geworden. 

Dezer dagen zijn we, bij het bekijken van de schitterende reeks op Canvas “De kinderen van de Holocaust”, opnieuw mee getuige van de verschrikkelijke uitwassen van het nazisme die onze samenleving door elkaar schudde en uitmondde in de concentratiekampen. Zoals een joodse vrouw die de oorlog overleefde in de reeks herhaaldelijk zucht: “Hoe was dit mogelijk”?

Toen ik jaren geleden met leerlingen het concentratiekamp van Buchenwald bezocht, vertelden jongeren mij dat dit bezoek voor hen bij de les geschiedenis hoorde. “Mensen zijn vandaag niet meer tot zulke uitwassen van haat in staat”, geloofden ze, “Dit zou niet meer worden geduld”.

Ik zou het graag willen geloven en willen argumenteren dat de Europese samenleving sterk is veranderd en dat dezelfde vormen van haat en vernietiging vandaag geen kans meer zouden maken. Maar ik ben heel voorzichtig. Als ik de opgang van extreem-rechts, overal in Europa, vaststel, als ik de haat spuiende en onverdraagzame reacties op sociale media lees, elke dag, over zoveel verschillende onderwerpen, … word ik bang. We mogen niet vergeten en we moeten blijven waarschuwen. De gruwelen kunnen altijd en op vele manieren terugkomen.

8 mei moet daarom in de toekomst herdacht worden als het einde van de tweede wereldoorlog maar ook gevierd worden als de dag waarop de moderne democratie geboren is. Velen zijn gestorven voor onze vrijheid, dat mogen we nooit vergeten!

 

 

Scholen en lerarenopleidingen slaan de handen in elkaar: win-win voor beide!

By | Weblogberichten

Nu de scholen zich stilaan uit de corona-halsgreep beginnen los te maken en 15 mei in grote letters op de schoolborden staat geschreven als herstart voor (een deel van) de leerlingen, vragen ook de laatste praktische beslommeringen en moeilijkheden om een oplossing. 

Leraren kunnen niet overal tegelijk zijn, niet EN preteachen aan de ene groep EN fysiek lesgeven aan de andere terwijl ze ook hun extra voorbereidingen en remediëringen moeten  volhouden. Heel goed idee dus  student-leraren in te schakelen bij alle op til staande werkzaamheden in een school bij de heropening, meestal die school waar ze al stagelessen volgden en gaven.

Veel hogescholen en universiteiten (niet allemaal) hebben besloten , onder bepaalde voorwaarden, hun studenten in te schakelen bij alle mogelijke opdrachten waar een school de komende weken mee zal geconfronteerd worden. De school in kwestie kan daardoor op een rustige manier met haar eigen  leerkrachten overleggen welke taken zij zelf zullen opnemen en wat ze kunnen overlaten aan de, in dit geval, zelfstandige stagiair.

Voor de stagiair is het een opsteker dat hij of zij taken kan opnemen die in normale omstandigheden alleen de vaste klasleerkracht uitvoert. De ervaring die ze daarbij opdoen kan hen meteen vele stappen verder brengen in hun groei als leraar.

Win-win dus voor scholen EN studenten. Zo worden ervaringen, opgedaan in corona-tijden, misschien hier en daar een leidraad voor nieuwe werkwijzen!

Marleen Vanderpoorten

Iedereen digitaal!

By | Weblogberichten

Ondanks de grote ellende die de coronacrisis voor heel veel mensen, privé en professioneel, met zich meebrengt, zijn hier en daar toch kleine lichtpuntjes te bespeuren. Deze lichtpuntjes zijn vaak reeds bestaande attitudes of activiteiten die door de lockdown in een stroomversnelling terechtkomen. 

Niet in het minst valt hier alles onder wat met ICT-vaardigheden te maken heeft. Als sommigen (vooral ouderen) al een zekere angst kenden voluit hun laptop, iphone en ipad in te zetten om te vergaderen, te werken of professionele contacten te leggen, dan is daar dezer dagen wel een hele lange weg afgelegd in een hele korte tijd.

Beter dan vergaderingen te lang uit te stellen of afspraken telefonisch af te handelen, kan een agenda vaak probleemloos afgewerkt worden via video-conference. Ook telewerk komt plots in een stroomversnelling terecht. Terwijl tot drie weken geleden veel bedrijven en diensten eerder uitzonderlijk telewerk toestonden, is men nu overgeschakeld tot een automatisme als de mogelijkheden zich voor doen. Positieve neveneffecten als minder files en tijdswinst worden met dank aanvaard.

Natuurlijk kunnen niet alle mogelijkheden op deze korte termijn op een digitale manier tot in de puntjes geregeld worden, soms zal in het post-coronatijdperk ook even probleemloos terug overgeschakeld worden naar de fysieke contacten en aanwezigheden zoals voorheen. Maar ik geloof er wel in dat een aantal dingen waar we eerder een beetje weigerachtig en (te) voorzichtig tegenaan keken, voor goed verworven zullen zijn.

Misschien komt dit de leefomstandigheden in het algemeen ten goede en leert dit ons sceptisch naar onze eigen ratrace kijken? Of hoe een lelijk beestje als het coronavirus toch misschien ook een keerzijde kan laten zien!

75 jaar geleden overleed Arthur Vanderpoorten in het concentratiekamp van Bergen-Belsen

By | Weblogberichten

Ik heb mijn grootvader, Arthur Vanderpoorten, nooit gekend. Ik ben zelf geboren 9 jaar na het einde van WO II en dus ook 9 jaar na zijn overlijden. Ik heb in mijn jeugdjaren altijd heel veel over hem horen vertellen in de familie en nadien heb ik ook heel veel over en van hem gelezen.

Arthur Vanderpoorten had een eerder atypische politieke carrière. Hij was reeds de 50 voorbij toen hij eerst senator en nadien minister werd. Hij heeft zijn leven lang echter wel rechtlijnig en consequent sociaal-liberaal gedacht en gehandeld.

Hoewel hij professioneel vooral gelieerd was aan de economische sector, als handelsvertegenwoordiger, was hij als voorzitter van het Lierse Willemsfonds en als actieve liberaal vooral begaan met de democratisering en emancipatie van de bevolking via onderwijs en vrijetijdsbesteding.

Om dezelfde reden was hij overtuigd van het belang van de Vlaamse taal, binnen het Belgisch staatsbestel, en van het rijksonderwijs. Als senator liet hij de wet-Vanderpoorten goedkeuren die ervoor zorgde dat de gebouwen van het rijksonderwijs niet langer door de lokale besturen maar door de nationale overheid zouden gebouwd en onderhouden worden. De eerste school van die aard op het Lierse grondgebied, het Atheneum Campus Arthur Vanderpoorten, is om die reden naar hem genoemd.

Arthur Vanderpoorten werd op 3 september 1939 minister van Openbare Werken en nadien van Binnenlandse Zaken, in de regering Pierlot III, een regering van nationale eenheid met christendemocraten, socialisten en liberalen. Toen de regering bij het uitbreken van WO II in ballingschap in Londen ging, bleef Arthur Vanderpoorten met 7 collega’s in de niet-bezette Franse zone waar hij Belgische vluchtelingen hielp.

Op 4 januari 1943 werd hij in Le Pont-de-Claix gearresteerd op verdenking van het verlenen van steun aan een verzetsorganisatie en ontsnappingslijn. Hij werd gevangengezet in Fresnes, nadien getransporteerd naar Buchenwald en Oranienburg-Sachenhausen. Hij kreeg het statuut van Nacht und Nebel-gevangene.

Omdat zijn familie toch een poging deed om hem pakjes te zenden, werd hij gestraft met een transport naar Natzweiler waar hij in de zoutmijnen zou moeten werken. Een bombardement op de trein deed hem echter opnieuw in Sachenhausen, en bij de ontruiming van het kamp, in Bergen-Belsen terechtkomen. De fel verzwakte Arthur Vanderpoorten overleed er op 3 april 1945 aan tyfus.

Mijn familie, mijn partij en heel wat sympathisanten wilden dit overlijden graag herdenken met een bloemenhulde aan zijn monument op de site van het Atheneum, Campus Arthur Vanderpoorten. De omstandigheden zijn vandaag echter van die aard dat we de herdenking moeten uitstellen tot het najaar.

Afscheid van Gwendolyn, nieuwe (kandidaat)voorzitter loopt zich warm

By | Weblogberichten

In het voorbije weekend verschenen in een aantal dagbladen al afscheidsinterviews met onze liberale voorzitter Gwendolyn Rutten. Nu officieel bekend is dat ze geen nieuw mandaat als voorzitter op het oog heeft, is de tijd voor terug- EN vooruitkijken voor haar aangebroken.

Gwendolyn zoals ze is: no-nonsens, rechtuit, zeer verstandig en altijd bereid toch ook een beetje in haar hart te laten kijken. Wat de toekomst haar zal brengen? Zeker Vlaams parlementslid blijven en burgemeester van Aarschot. Maar het zal niemand verwonderen als ze binnen de kortste keren ook andere horizonten opzoekt, eventueel, en misschien zelfs waarschijnlijk buiten de politiek.

We’ll see, maar dat ze niet snel zal vergeten zijn als voorzitter, staat nu al vast! Als vrouw stond ze meer dan haar mannetje in een wereld vol haantjes, ze leverde daarmee meteen het bewijs dat de politiek als mannenwereld niet meer van deze tijd is!

Wie de nieuwe voorzitter zal worden, is voorlopig koffiedik kijken. Twee grote kanshebbers, en twee andere die zich vooral in de aandacht willen plaatsen, voeren momenteel op sociale media campagne. Ze zoeken bondgenoten bij bekende mandatarissen en militanten en beloven allemaal vooral veel aandacht aan de lokale afdelingen te zullen geven.

Maar hun eerste werk zal het (mee) vormen van een federale regering zijn. De nieuwsberichten rond het Coronavirus verdringen de aandacht over de moeilijkheden rond de federale formatie (gelukkig) naar het tweede plan. Het blijft echter voor zowat iedereen die er niet van dichtbij bij betrokken is, een bewijs van onmacht en onwil dat politieke partijen negen maanden na de verkiezingen nog steeds geen stap dichter bij een akkoord staan.

Zij die er wel dichter bij betrokken zijn, zien en begrijpen vaak wel de onmacht omdat toegevingen vaak gelijkgesteld worden met het verlies bij de volgende stembusslag. Ik denk nochtans dat dit niet juist is. Een regering die erin slaagt goed te besturen, problemen op te lossen en niet al te veel te kibbelen, van welke samenstelling ze ook is, zal mensen opnieuw vertrouwen geven. Kiezers die merken dat er met ernst en staatsmanschap bestuurd wordt, dat er samengewerkt wordt en er goede beslissingen voor de toekomst genomen worden, zullen niet afgestraft worden.

Geloof in de redelijkheid van mensen en optimisme over hun vertrouwen, blijft een sterke pijler van ons democratisch denken. Zelfs in deze politiek onzekere tijden mogen we hier geen afbreuk aan doen.