Category

Weblogberichten

Strenger dan we ooit gewild hadden …

By | Weblogberichten

Strenger zijn voor elkaar en voor onszelf, strenger dan we ooit gewild hadden, is de enige manier om de coronacijfers naar beneden te halen. De overheden van alle niveaus hebben het intussen en eindelijk begrepen maar het zijn vooral de mensen zelf die doordrongen moeten zijn van de rechtvaardigheid van deze strenge regels. 

Natuurlijk hadden we allemaal gehoopt op een ontspannen herfstvakantie waarbij corona niet meer alles overschaduwend aanwezig zou zijn, natuurlijk hadden we graag onze jaarlijkse familiereünie laten doorgaan en samen een wandeling gemaakt naar de kerkhoven, en natuurlijk keken we uit naar eindelijk weer eens een mooie voorstelling in de Vlaamse opera,…

Als in het voorjaar een lockdown de enige manier was om de pandemie te vertragen, waarom zou dat dan nu anders zijn?? De beelden van Luikse ziekenhuizen evenaren intussen, jammer genoeg, bijna de beelden van Bergamo. Bergamo is in ons collectief geheugen gebeiteld als de stad waar zieken op ziekenhuisgangen lagen te sterven…

Voor de ganse wereld zal Bergamo, die fantastisch mooie en gezellige typisch Italiaanse stad, gekoppeld blijven aan corona en aan het beeld van een te trage overheid die een ramp niet kon voorkomen. Gaan Luik, en misschien later ook Brussel en Antwerpen, het lijstje aanvullen? In  ieder geval wel als er niet drastisch wordt ingegrepen en mensen eindelijk begrijpen dat het vooral hun eigen gedrag is dat erger kan voorkomen.

De overheid voert in deze geen pestmaatregelen uit, de overheid doet, met enige vertraging, wat van een overheid verwacht wordt. Dat zijn niet altijd populaire beslissingen, maar dat is de  essentie van besturen en dus  van verantwoordelijkheid opnemen.

We moeten de besliste maatregelen absoluut rigoureus opvolgen en, als het even kan, zelfs meer doen dan ze opleggen!

Vivaldi gaat Corona te lijf met zwaar geschut

By | Weblogberichten

De dramatisch stijgende coronabesmettingen laten Vivaldi niet toe een positieve opstart van het federale beleid uit te werken. Geen rooskleurige witte bruidsweken, eerder onmiddellijk in oorlogsmodus. Tegen het virus.

De maatregelen die vorige vrijdag door de regering werden aangekondigd zijn hard en laten weinig aan de verbeelding over: ze zijn strikt te interpreteren en bij uitblijven van enig succes, volgt ongetwijfeld een verlenging en een verstrenging.

De maatregelen lijken te focussen op de horeca maar in werkelijkheid wordt gans de bevolking ermee geconfronteerd. De horeca is nu eenmaal een spil in het geheel van besmettingen: heel veel mensen komen ermee in aanraking en zo zorgt een veel bezochte horeca ook voor heel veel contacten en, mogelijk, besmettingen. Een gesloten horeca zal het sociaal leven in het algemeen immers op een veel lager toerental laten draaien. Hoe groot de inspanningen van de uitbaters ook waren en zijn, zij zitten op een cruciale plaats bij het aanwakkeren van het virus-vuur.

Met de herfstvakantie voor de deur betekent het sluiten van de horeca niet alleen een streep door de rekening van cafés en restaurants, maar ook voor de toeristische sector en de retail. Een dagje winkelen zonder een drankje of een hapje (en een toiletbezoek) zit er voorlopig niet echt meer in. Webshops zullen er opnieuw wel bij varen. En wie echt uitkeek naar enkele dagen vakantie met kleinkinderen, na maanden van afstand, zal de plannen sowieso nog een tijdje in de diepvries moeten stoppen. Eenzaamheid en isolatie dreigen opnieuw of nog meer toe te nemen…

En toch is er geen weg naast: deze federale regering doet wat ze moet doen. Willen we niet opnieuw en nog meer met overvolle ziekenhuizen en huizenhoge overlijdens in woonzorgcentra te maken krijgen, moet ze streng zijn. Niet een beetje streng, maar duidelijk en rechtlijnig. Tot er definitieve beterschap zal optreden.

De maatregelen die vrijdag werden afgekondigd zijn moedig. Politici maken zich te vaak schuldig aan een tekort aan langetermijnvisie en aan halfslachtige maatregelen. Vivaldi zet resoluut een stap in de andere, de goede richting. Dat moeten we met zijn allen ondersteunen, hoe moeilijk en hard het ook is. Er komt een moment dat deze maatregelen zullen lonen en dat we blij zullen zijn dat ze genomen werden.

 

Vivaldi gaat van start en wekt meteen vertrouwen

By | Weblogberichten

De eerste 10 dagen van Vivaldi werden met argusogen gevolgd door zowat iedereen die van ver of dichtbij begaan is met politiek. De uitdaging is, bijna 500 dagen na de verkiezingen en tijdens een gigantische crisissituatie door corona, immers groter dan ooit. 

Dat er überhaupt nog een oplossing uit de bus zou komen en een regering kon gevormd worden, was intussen bij velen zeer twijfelachtig. Vlaams Belang, PvdA en N-VA begonnen zich te verheugen in en ook al klaar te stomen voor nieuwe verkiezingen die het land alleen maar in een nog diepere afgrond zouden storten. Maar aangezien voor twee van deze partijen België sowieso een eindig verhaal moet zijn, hoopten zij des te meer op een mislukking van de gesprekken die de facto het failliet van België zouden aantonen.

Een jonge generatie met veel ambitie en veel goede wil, heeft geluisterd naar de echte bezorgdheden van mensen en is er uiteindelijk in gelukt, wars van alle tegenstellingen, de handen in elkaar te slaan en met een team aan de slag te gaan.
Alexander De Croo en zijn kompanen zijn eerlijk en rechtuit in hun communicatie, to the point en draaien niet rond de pot. Dat is alvast een (h)eerlijke vaststelling en doet verlangen naar meer van dat!

Ook de nieuwe ministers die aan hun proefstuk toe zijn, sommigen hebben geen ervaring op het nationale niveau, treden krachtdadig en gedecideerd op de voorgrond. De beleidsdiscussies die ongetwijfeld nog zullen volgen in de diverse ploeg die Vivaldi is, worden hopelijk met dezelfde teamspirit en hetzelfde doorzettingsvermogen aangepakt!

Ook Lier staat voor een budgettair uitdagende periode

By | Weblogberichten

Zoals op alle politieke niveaus en in alle steden en gemeenten zijn de budgetten voor 2021 en de meerjarenplanning 2021- 2025 in opmaak. Er dient rekening gehouden te worden met minder inkomsten en meer uitgaven door de coronacrisis.

De coronacrisis heeft er diep ingehakt en doet dat nog steeds. Een einde van de pandemie is voorlopig nog niet in het vooruitzicht. Dit betekent dat onze stad minder inkomsten heeft gegenereerd van bijvoorbeeld standplaatsen en terrassen, en dat er, coronagerelateerd, meer uitgaven werden gedaan zoals de centrumbons en mondmaskers voor de burgers. Tegelijkertijd werden ook minder uitgaven gedaan voor bijvoorbeeld stedelijk georganiseerde evenementen. Een herschikking van de financiële middelen voor de volgende jaren dringt zich daarom alvast op.

Het heuglijke nieuws dat de Vlaamse overheid de restauratie van de Sint-Gummarussite subsidieert, vergt ook op het vlak van infrastructuurkosten uit onze eigen portemonnee een extra inspanning.
De hogere overheid subsidieert immers maar 60% van de subsidieerbare werken. Dat betekent dat de stad en het OCMW de overige 40% moeten bijleggen plus alle niet-subsidieerbare werken moeten betalen. En dat zijn er wel wat zoals alles wat elektriciteit betreft, geluidsinstallatie en verwarming, een eventueel torenmuseum en de inrichting van een keuken voor een sociaal restaurant. Om maar enkele voorbeelden te geven.

In totaal betaalt de Vlaamse overheid 8,6 mio euro en legt de stad minstens ongeveer 14 mio bij, gespreid over de volgende zes jaar. Dat is erg veel geld!
Het is vandaag nochtans het uitgelezen moment om voluit te kiezen voor investeringen in onze stad en daarvoor eventueel zelfs het pad van de schuldafbouw te verlaten.

We moeten onze stad opnieuw lanceren. Als wandelstad met aangename pleinen en straten langs het water en met veel groen, en met terrasjes en restaurantjes die het water en het groen flankeren. En als (kunst)historische trekpleister voor bezoekers en toeristen van overal. Ons onroerend erfgoed wordt met zo’n vaart gerestaureerd dat dit zal uitmonden in een complete facelift van de binnenstad: begijnhof, Zimmertoren, pompen, Zwartzustersklooster, kerken, huizen langs pleinen en straten, en, als kers op de taart, nu ook de Sint-Gummarussite.

Lier komt op deze manier hoog op de lijst van (kunst)historische steden te staan. De investeringen in ons patrimonium zullen zeker een terug-verdien-effect genereren. Onze burgers zullen enorm fier zijn op het gepresteerde werk. Dat maakt de inspanning meer dan de moeite waard!

De restauratie van de Sint-Gummarussite komt in een stroomversnelling!

By | Weblogberichten

Vorige week keurde de Vlaamse regering de overeenkomst  inzake de meerjarenpremie voor de restauratiewerken aan de Sint-Gummaruskerk en het H.Geestgebouw goed. 

Dit betekent dat 8,6 mio euro ter beschikking wordt gesteld om zowel het interieur als het exterieur van de kerk en het H.Geestgebouw versneld te restaureren. Dit betekent eveneens dat de stad en het OCMW de nodige budgetten in de meerjarenplanning moeten inschrijven om  hun  deel van de werken te financieren.

Dit wordt een moeilijke oefening want er zijn ook veel andere investeringen op allerlei vlakken die aandacht vragen. Maar er is geen weg naast. Na een periode van ter plaatse trappelen heeft het stadsbestuur er immers voor gekozen  onze monumenten met bekwame spoed in ere te herstellen en ze opnieuw de aantrekkingskracht te geven die ze verdienen.

Bovendien dient zich een gigantische opportuniteit aan want door het tegelijkertijd renoveren van kerk EN H. Geest, kan de site in haar geheel een nieuw leven ingeblazen worden. Belangrijk als religieus erfgoed wat de kerk betreft, maar ook als sociaal trefpunt wat het H.Geestgebouw betreft.

Van oudsher is dit laatste  immers de kern geweest van sociale werken en administratieve diensten van de commissie van openbare onderstand. Het zou mooi zijn als het sociale hart van onze stad opnieuw een thuis zou vinden in dit gebouw. Bovendien bevindt de site zich op de oudste plek van Lier en biedt ze een uitstekende gelegenheid om bezoekers van onze stad wegwijs te maken in de geschiedenis van Lier, ook op kunsthistorisch vlak.

In post-coronatijden zullen we onze stad op de kaart moeten zetten met een heel eigen en aantrekkelijk profiel voor jong en oud. De combinatie van water, veel groen, mooie terrassen en kunsthistorisch erfgoed staat borg voor het welslagen van deze opdracht!

 

 

We gaan voluit voor Vivaldi! Maar we verkopen het vel best niet voor de beer geschoten is…

By | Weblogberichten

Enige consternatie was er wel de voorbije weken, op het moment dat onze voorzitter Egbert Lachaert ervoor koos met zeven partijen en zonder N-VA een regering proberen te vormen.

Bij onze leden waren er zeker af en toe vraagtekens over de strategie want was Lachaert niet duidelijk voorzitter geworden omdat hij de “Groenen” net GEEN warm hart toedroeg? De bedenking was deels terecht, deels ook niet. Is goed aan politiek doen immers niet vooral een oefening om realistisch te besturen, haalbare projecten op te zetten en positief naar de toekomst te kijken?

Open Vld en zijn voorzitter hebben de voorbije weken en maanden veel gediscussieerd, nagedacht en overlegd over wat en met wie die “haalbare en positieve politieke projecten” kunnen tot stand komen. Na herhaaldelijk denigrerende en voortdurend arrogantere uitspraken van de voorzitter van de Vlaamse nationalisten in onze richting, is nu voor iedereen onder ons klaar en duidelijk dat een federale regering misschien wel beter zonder hen wordt gevormd.

N-VA wil uiteindelijk maar 1 ding, namelijk het einde van dit land. Dat Vivaldi geen Vlaamse meerderheid heeft, doet niet ter zake. Vivaldi heeft een meerderheid in het parlement. DAT is wat telt en dat is volstrekt democratisch, wat ook beweerd moge worden.

Het is trouwens eigenaardig dat hier nu een punt van gemaakt wordt: in de Zweedse regering was er geen Franstalige meerderheid en toch maakte N-VA er deel van uit! En dat de samenstelling anders zou zijn dan de Vlaamse? Dat is nu eenmaal de mogelijkheid die bestaat sinds regionale en federale verkiezingen los van elkaar worden georganiseerd. Men kan toch moeilijk voorstander zijn, zoals N-VA, van verkiezingen op andere momenten en toch verwachten dat er dezelfde coalities worden gevormd.

Natuurlijk is vandaag nog lang niet alles in kannen en kruiken voor een nieuwe federale regering. Het zal, als Vivaldi van start kan gaan, overigens ook elke dag uitkijken worden geen gevoelige snaren te raken bij partners, heel veel te blijven overleggen en heel gericht en voorzichtig te communiceren. Bovendien, wetende dat de oppositie geen halve gelegenheid zal laten voorbij gaan om coalitiepartners tegen elkaar op te zetten, wordt de uitdaging een sterke regering te vormen nog groter dan anders!
Ik heb alvast veel vertrouwen in de kans op slagen!

 

Na een ongewone zomer, een ongewone herfst…

By | Weblogberichten

Een atypische zomervakantie, door blijvende corona-perikelen, is afgesloten. Leerkrachten en leerlingen zijn enthousiast maar vaak ook heel bezorgd aan een nieuw schooljaar begonnen. Zowat iedereen kijkt reikhalzend uit naar het lang verwachte covid 19-vaccin, …

Wie in maart dacht dat na de paasvakantie, ten laatste in mei de overstap naar het “gewone” leven terug aan de orde zou zijn, is intussen met de voetjes op de grond gesmakt. Iedereen beseft nu dat Corona een ongeziene streep, soms letterlijk, door de rekening van velen heeft gemaakt en dat het jaren en jaren zal duren vooraleer het sociale, economische en culturele doen en laten, het leven van ons allemaal dus, opnieuw in een “gewone” plooi zal vallen.

Corona heeft de zorg voor onze familie, vrienden, ouderen, kennissen opgepookt: dat ze er zijn en gezond blijven is NIET zo vanzelfsprekend als we altijd dachten. Corona heeft ons met de neus op de luxe gedrukt van dan toch niet zo ‘n vanzelfsprekende verschillende vakanties in het buitenland per jaar, van beperkingen bij verplaatsingen bij simpele uitstapjes en van allerlei regels bij het omgaan met onze kinderen, ouders, buren,….

Corona heeft ons bij veel vanzelfsprekendheden doen stilstaan, vanzelfsprekendheden die ons dagelijks leven hebben gestuurd tot in maart van dit jaar: gaan werken op kantoor, met 20 collega’s vergaderen in een beperkte ruimte (we zetten wel enkele stoelen bij), kusjes uitdelen bij ontmoetingen, handen schudden bij kennismaking en groet, met drie vriendinnen shoppen, opeen gedrumd in een metro de juiste halte afwachten, in het woonzorgcentrum van onze (groot)ouders binnenstappen zonder afspraak, elke week een ticketje kopen voor een voorstelling,….

Het zal nooit meer terugkomen zoals het was. Er zal een vaccin komen, zeker! En een geneesmiddel, zeker! En pas op dat moment zullen we ten gronde kunnen nadenken over wat het virus ons geleerd heeft over onze manier van leven, onze manier van zijn. Nu is het nog opletten voor de gevaren die ons bedreigen en hopen op een snelle remedie. Pas als de remedie er is, kan de schade voor de maatschappij worden opgelijst en, hopelijk, uitgegomd.

Ook dan pas zullen we uit de miserie de weldaden van nieuwe keuzes een kans kunnen geven. Met meer aandacht voor traagheid, diepte, zorg en aandacht. Nieuwe kansen dus. Die moeten we grijpen!

Minder “ego” en meer “samen”!

By | Weblogberichten

De vakantie start op zoveel vlakken op een compleet andere manier dan andere jaren!
Na een lockdown-voorjaar, een gegeven dat geen van ons ooit eerder meemaakte, worden de remmen los gelaten, liefst niet te veel ineens. Het blijft echter moeilijk  iedereen op zijn of haar persoonlijke verantwoordelijkheid te wijzen, het afstand houden en de beperkte samenscholing tot leefstijl te propageren.

De deliberaties en de proclamaties in de scholen kregen zo goed als geen aandacht, het einde van het schooljaar evenmin. Besognes over waar op vakantie gaan dit jaar werden vervangen door de vraag of we dit jaar wel naar het buitenland zouden durven te gaan…Nog steeds blijven immers dichtbevolkte vakantieplekken en vliegtuigen niet echt aantrekkelijk…

Wat niet verandert, en het ziet er ook niet uit dat dit snel zal gebeuren, is het ontbreken van elk vooruitzicht  snel een federale regering op de been te brengen. Terwijl de Vlaamse regering over korte tijd haar eerste verjaardag viert, blijven op nationaal vlak de gesprekken in allerlei constellaties elkaar afwisselen, maar zonder ooit uitzicht te bieden op een definitieve doorbraak.

Ik hoor journalisten in allerlei gespreksprogramma’s aan hun gasten voortdurend vragen waarom het allemaal toch zo lang moet duren, waarom zelfs corona-tijden daar blijkbaar niets kunnen aan veranderen… Deze journalisten krijgen nooit het juiste antwoord op hun vraag, altijd opnieuw wordt de moeilijke politieke verdeling, het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië en de voortschrijdende polarisering tussen de politieke partijen opgevoerd.

Dit is natuurlijk juist, al is het verschil tussen politiek Vlaanderen en Wallonië geen nieuwigheid! Integendeel, wie de geschiedenis van België een beetje kent, weet dat Vlaanderen en Wallonië altijd al een verschillende politieke ingesteldheid, en de bevolking een ander karakter en een andere cultuur hebben gehad.

Dat dit in tijden van grotere betrokkenheid en mondigheid geëvolueerd is tot een, vanuit Belgische perspectief, noodzakelijke maar eerder  ongekende spreidstand lijkt mij logisch. Dat vraagt veel kennis en kunde, maar vooral veel flexibiliteit en veel bereidheid tot het sluiten van compromissen.

Partijvoorzitters die vandaag willen slagen in hun opdracht om een federale regering te vormen moeten toegevingen willen doen, inboeten op hun partijprogramma, over de grenzen van de wil van hun kiezerspubliek willen kijken. Afstand doen van hun ego en hun eigen grote gelijk.

Niet gemakkelijk want dat zal hen stemmen en populariteit kosten. De regeringsvorming is daarom verworden en zelfs herleid tot een strategisch spel van “wie wil en durft op wat toegeven en wat is de prijs die hiervan betaald moet worden?”…

De regeringsvorming lijkt meer dan ooit op een never ending story, op een spelletje stratego dat nooit uitgespeeld raakt omdat tussentijds de spelers wisselen en het spel van vooraf aan moet starten… Daarom is veel meer staatsmanschap nodig om afstand te kunnen nemen, om toegevingen te doen en nadien in team successen te boeken.

Ik hoop dat de zomer rust, bezinning en beterschap brengt voor iedereen, niet in het minst voor onze politieke trekkers: minder ego en meer samen, laat dat de opdracht voor de zomervakantie zijn!

Gaan we of gaan we niet?

By | Weblogberichten

Vakantie in eigen land. Het mag immers eens wat anders zijn. Voor iedereen. Lang zijn we er in de voorbije maanden van uitgegaan dat dit een certitude was. Ook al was een reis naar de hak van de laars al rond kerstmis geboekt, de kans op annulatie leek 90% te zijn en het alternatief, augustus doorbrengen in eigen land was dat lange tijd eveneens. 

Corona hield en houdt immers lelijk huishouden in alle landen van de wereld waar we wel eens graag onze vakantie willen doorbrengen. Het virus is vandaag niet weg, ook niet in Europa. Maar de impact is wel gedaald. De Belgische cijfers van sterfgevallen, opnames in het ziekenhuis en nieuwe besmettingen zijn vandaag in ons land te vergelijken met die van begin maart.

De grenzen van de Europese landen worden opengezet, en al zal het nog een heel gedoe zijn vooraleer we aan het Italiaanse aperitief op een terrasje in het barokke Lecce mogen nippen: we willen er uiteindelijk toch voor gaan!

In de voorbije dagen las ik met meer dan gewone belangstelling de reisadviezen van onze virologen, van buitenlandse diplomaten en van landgenoten die in Zuid-Europa wonen. De conclusie is vrij eenduidig: het zal anders zijn om deze zomer in het buitenland op vakantie te gaan, het zal wat zoeken worden naar de plaatselijke richtlijnen inzake corona, het zal een extra plaatsje vrijmaken zijn in onze koffers voor een reeks mondmaskers, onze reisverzekering zal grondiger gescreend worden voor vertrek,…

En welke reputatie hebben de ziekenhuizen in Puglia? Nog eens opzoeken en lezen is de boodschap. Onze huiseigenares ter plekke heeft ons met enthousiasme laten weten dat onze kamer van vorig jaar al voor ons is voorbehouden en de tafels in haar kleine restaurantje minstens 2 m van elkaar staan…

Het is nog zes weken, maar we staan eigenlijk al vertrekkensklaar. Mentaal toch. We willen de mensen bij wie we in goede tijden graag op vakantie gaan en wiens cultuur, eten, natuur we zo adoreren, een hart onder de riem steken. We stappen weliswaar niet in het vliegtuig, maar dat doen we nooit voor deze 2.000 km lange trip. Voelen we ons 100% veilig? Niet helemaal. Maar als we niet vertrekken en hier blijven en uitstapjes maken naar onze kust, naar Brugge, de Vlaamse Ardennen en Namen, zal dat niet anders zijn…

“Reizen betekent samenleven met het virus en het risico nemen”, zegt onze huisviroloog, “maar thuisblijven, en naar de supermarkt of op café gaan, is dat ook.”
Voilà, we gaan!

Geen betutteling, wel verantwoordelijkheid nemen!

By | Weblogberichten

Tijdens de voorbije weken werden tal van maatregelen uitgewerkt om gedupeerden van de corona-crisis te ondersteunen. Dit gebeurde op alle niveaus: zowel de federale als de Vlaamse overheid en de steden en gemeenten werkten steunmaatregelen uit voor handelaars, gezinnen, verenigingen, scholen, enz.

In onze stad werden deze steunmaatregelen in de gemeenteraad ook door de oppositie met applaus onthaald, figuurlijk dan toch. Alleen de beslissing van de meerderheid een centrumbon te schenken aan gezinnen en alleenwonenden bracht een discussie met zich mee. Deze centrumbon is een gift aan alle Lierenaars maar vooral ook een steun voor de lokale handelaars bij wie de bon kan besteed worden.

De discussie ging hoofdzakelijk over het principe dat, volgens sommige opposanten, niet alle Lierenaars nood hebben aan deze gift enerzijds, en, anderzijds, dat het bestuur al dan niet een keuze zou voorschrijven aan wie de bon dan wel beter zou geschonken worden.

Onze fractieleider in de gemeenteraad, Sabine Leyzen, schreef haar opinie uit in een vorige bijdrage aan de website van onze partij. Hierin zet ze zich heel terecht af tegen de hoge mate van betutteling die ze bij sommige opposanten ontwaart. Iedereen moet en mag een bon krijgen, schrijft ze, want wie is het stadsbestuur om met een vingerknip te ontdekken wie het in deze coronacrisis al dat niet moeilijk heeft gehad?

Diegenen die de bon niet willen gebruiken mogen die ook altijd vrijwillig wegschenken aan personen, verenigingen of organisaties waarvan ze weten dat die er wel behoefte aan hebben. Ook hier hoeft het stadsbestuur niet in de plaats van de burger een keuze te maken.

We zijn met zijn allen verantwoordelijke burgers, die willen mee denken en mee vormgeven aan het beleid, we zien in onze omgeving verschillen in noden en behoeften, en verschillen in mogelijkheden. Laat ons daarom zelf bepalen of we de centrumbon voor onszelf besteden bij een lokale handelaar of we hem wegschenken en aan wie we dat doen.

Dit is nu net de vrijheid waar wij als Open Vld voor staan en die we willen uitdragen in onze stad. Geen betweterig vingertje of betuttelende terechtwijzing vanuit de oppositie, wel een zelfbewuste en open houding van Open Vld: DAT is onze keuze!