Category

Weblogberichten

Waarom we moeten blijven herinneren

By | Weblogberichten | No Comments

Omdat ik deze week een lezing geef over het leven van Arthur Vanderpoorten, mijn grootvader, heb ik mij de voorbije weken (opnieuw) verdiept in een aantal teksten en boeken die over hem zijn verschenen. Ik heb ook tientallen persoonlijke brieven gelezen die ik korte tijd geleden van mijn tante, zijn oudste dochter, kreeg.

Ik ken natuurlijk al van toen ik een kind was heel wat wetenswaardigheden en bijzonderheden over het leven van mijn grootvader: zijn politieke carrière, zijn krijgsgevangenschap in verscheidene concentratiekampen en zijn dood in miserabele omstandigheden zijn ons vaak en uitgebreid verteld.

Maar als ik zijn persoonlijke brieven erbij neem, ze lees en herlees, dan word ik toch nog geconfronteerd met een mij minder goed gekende man. In de eerste plaats spreekt uit de brieven het uitgesproken engagement en de onmiskenbare werkkracht om in onbezet Frankrijk een vluchtelingenroute voor Belgen op te zetten.

In de tweede plaats tonen ze ook een vaak door melancholie overmand persoon. Een onbeschrijflijk diep verlangen naar zijn familie, vooral zijn vrouw en kinderen, komen in elke brief tot uiting. De brieven beschrijven ook de twijfel en de angst voor de toekomst, de onzekerheid over welk standpunt in welke omstandigheden het juiste is, de trouw aan België, de hoop op een compromisvrede, de angst voor radicalisering…

En net dit laatste is vandaag actueler dan ooit. Aanslagen van radicale strijders met welke drijfveer dan ook, zorgen ook vandaag nog voor al te veel bloedige conflicten die, na al die eeuwen, compleet mensonwaardig zijn. Telkens zijn het zwart-witdenkers, extremisten zonder enig gevoel voor nuance, die het vuur, vaak letterlijk, aan de lont steken.

Lessen zijn er nog steeds niet getrokken, of willen sommigen niet trekken. Daarom moeten we met levensechte voorbeelden, zoals het leven van mijn grootvader, duidelijk maken wat de gevolgen kunnen zijn. Daarom moeten we blijven herinneren.

Als de liefde van alle kanten komt, komt het goed!!

By | Weblogberichten | No Comments

De OCMW-raad besliste eerder deze week de voetbalterreinen in Kessel, jarenlang het bekende jeugdcentrum van Lierse SK, te verkopen aan de voorzitter van het huidige Lierse Kempenzonen.

Deze beslissing kwam er niet zonder slag of stoot. Niet alleen het zakelijke dossier op korte tijd rondkrijgen, zorgde voor enige kopzorgen maar vooral de emotionele reacties van de beide supporterscohorten binnen een rationeel kader houden, vergden voor velen een hen onbekend relativeringsvermogen.

Na het faillissement van Lierse SK lagen de jeugdspeelvelden er verlaten bij, in slechte staat daarenboven, getuige o.a.de volledig versleten kantine en kleedkamers. Aangezien de nood aan terreinen voor jonge Lierse voetballertjes echter groot was en is, claimden het nieuwe Lyra-Lierse én het heropgestarte Lierse Kempenzonen allebei het speelrecht op deze site.

De toenmalige OCMW-raad sloot daarom vorig jaar een overeenkomst af met beide clubs die, in verhouding tot hun aantal spelertjes, speelrecht kregen. Intussen investeerden stad/OCMW aanzienlijk in de Kesselse terreinen om ze speelklaar te maken.

Het is echter nooit de bedoeling geweest veel geld te besteden aan dit complex dat niet eens in onze stad is gelegen. Investeringen in sportinfrastructuur zijn nog altijd broodnodig maar ze moeten wel getuigen van een toekomstvisie.

Daarom heeft de huidige meerderheid ervoor gekozen de werken aan de Kesselse site te beperken tot wat nu gebeurd is en met beide handen het bod te aanvaarden dat de voorzitter van Lierse Kempenzonen gedaan heeft op de gronden in Kessel: hij koopt de grond en bouwt met eigen middelen een jeugdsportcomplex voor zijn club.

Stad/OCMW en betrokken clubs kunnen zich op deze manier concentreren op een nieuw, modern sportcomplex op de Hoge Velden voor ALLE Lierse voetballertjes. Lyra-Lierse is alvast uitgenodigd hun plannen uit te doeken te doen aan het stadsbestuur annex hun financiële onderbouwing.

Als de liefde van alle kanten komt, is voor de Lierse sport een mooie toekomst weggelegd!

Supportersharten zijn zelden goede politieke raadgevers

By | Weblogberichten | No Comments

Volgende maandag staat op de agenda van de gemeente- en OCMW-raad de verkoop van de jeugdvoetbalterreinen in Kessel. Deze terreinen zijn eigendom van het Lierse OCMW en werden reeds decennia gehuurd door Lierse SK als jeugdcentrum.

Na het faillissement van Lierse SK in 2018 kwamen de terreinen vrij en besliste de OCMW-raad ze te laten bespelen door de jeugd van de nieuwe clubs Lierse Kempenzonen en Lyra-Lierse in onderling overleg. Dit gebeurde ook, maar al gauw bleek dat de kosten aan deze totaal versleten accommodatie van die aard waren dat ze stad/OCMW te veel geld zouden kosten.

Het is nooit de bedoeling geweest zwaar te investeren in deze gronden. Tegelijkertijd bood Lierse Kempenzonen zich aan als potentiële koper van de terreinen.

Na grondig overleg tussen de bestuurspartijen van stad/OCMW blijkt verkopen de meest redelijke oplossing te zijn: de verloederde terreinen zullen tot een degelijk jeugdvoetbalcomplex worden omgevormd, Lyra-Lierse krijgt nog twee jaar de mogelijkheid er ook gebruik van te maken, intussen wordt verder geïnvesteerd in de Hoge Velden als toekomstig sportcentrum, de opbrengst van de terreinen in Kessel wordt geïnvesteerd in sociale projecten op het grondgebied van onze stad.

Natuurlijk worden de pro en contra-argumenten door heel voetbalminnend Lier op de weegschaal gelegd. Maar als goede huisvader (en -moeder) moet een stadsbestuur in eerste instantie rekening houden met het algemeen belang. In deze is dat: een rationeel beheer van het patrimonium van stad/OCMW en een realistische toekomstvisie rond sportterreinen voor zoveel mogelijk sportende jongeren (Hoge Velden).

Wie wint erbij als de Lierse Kempenzonen-jeugd uit Lier vertrekt en niemand nog investeert in de terreinen in Kessel? In deze geldt meer dan ooit dat supportersharten nu even plaats moeten maken voor een rationeel beheer in het algemeen belang, ook al uit dat algemeen belang zich op iets langere termijn.

Adviesraden krijgen eerste woord over optimalisatie burgerbetrokkenheid bij beleid.

By | Weblogberichten | No Comments

Maandagavond komen alle adviesraden samen om te brainstormen over hun toekomstige rol. De (her)waardering van adviesraden is een belangrijke paragraaf in het hoofdstuk “participatie en wijkwerking” van het bestuursakkoord.

Hoe kan de werking van adviesraden optimaler verlopen, hoe speelt het beleid efficiënter in op hun voorstellen en suggesties? Blijven alle adviesraden bestaan in de samenstelling die ze nu hebben? Of kan ook dat beter? Is er overlap met de beheersorganen en met elkaar ? Of is deze overlap juist een voordeel? Wat is de link tussen adviesraden en burgerbetrokkenheid in het algemeen? Hoe kunnen we een participatieve democratie en een wijkwerking organiseren op een transparante, rechtlijnige manier?

Eigenlijk vertrekken we voor dit laatste van een wit blad en is het nu het uitgelezen moment geëngageerde bewoners van onze stad en deelgemeente aan het woord te laten over hoe zij zelf hun toekomstige participatie aan het beleid zien. Ik kijk uit naar de inbreng van alle aanwezigen. Dat er een belangrijke stap wordt gezet in het erkennen van inspraak en samenspraak over de toekomst van onze stad, lijkt mij overduidelijk!

Bouwmeester en participatie

By | Weblogberichten | No Comments

 

De Vlaamse bouwmeester heeft in de voorbije jaren heel wat sympathie en steun gekregen van politici, ambtenaren e.a. burgers inzake zijn ideeën over het toekomstige bouwen.

Open ruimten sparen, veel groen voorzien en hoger en dichter stapelen in verstedelijkte kernen zijn de speerpunten. Klinkt logisch als we een toekomst willen waar comfortabel wonen gekoppeld wordt aan voldoende ruimte en natuur voor iedereen. Ik zou er in onze stad direct willen aan beginnen!

Maar het blijft vooralsnog dromen. Hoe hoger en dichter bij elkaar bouwen in (vaak deels geklasseerde) stadskernen moet gerealiseerd worden zonder erfgoedconsulenten en centrumbewoners frontaal tegen hun kar te rijden, is mij een raadsel.

In Lier zijn heel wat gebouwen geklasseerd als monument, behoren ze tot een geklasseerd stadsgezicht of tot de buffer ervan. Daarom zijn ze niet of slechts heel gedeeltelijk verbouwbaar. Daarenboven zijn buurtbewoners er telkens als de kippen bij om hun (echte of vermeende) rechten aan te spreken als hun zonlicht bedreigd wordt, de regels rond inkijk niet gerespecteerd worden of een nieuw bouwproject voor extra mobiliteit dreigt te zorgen.

Dan maar naar de rand van Lier? Maar we zouden toch de schaarse groene en open ruimten vrijwaren met een betonstop? Daarom stelt de Vlaamse bouwmeester net voor in de stedelijke kernen hoger en dichter te bouwen….

In mijn nieuwe bevoegdheden als schepen komen participatie en burgerbetrokkenheid, en monumentenzorg elkaar tegen. Zo vinden onze bewoners dat al onze monumenten zeer toegankelijk moeten zijn, zelfs als dat raakt aan de historische karakteristieken van een gebouw. Erfgoed vindt dit niet altijd kunnen….

In dialoog kan er veel opgelost worden, hopelijk ook de niet altijd gelijklopende belangen en wensen van participerende bewoners en van erfgoed.
Wordt ongetwijfeld vervolgd. De restauratie van het begijnhof is een eerste testcase.

Politiek: het is niet altijd wat het lijkt te zijn of te zullen worden…

By | Weblogberichten | No Comments

Gisteren werden we enigszins verrassend met de neus op de feiten gedrukt: minister Philippe De Backer stopt met politiek. Helemaal. Ook uit de Antwerpse gemeenteraad neemt hij ontslag. Niet echt zien aankomen. Donderdag zou immers de dag worden waarop onze voorzitter triomfantelijk de lijsttrekkers van alle provincies en Brussel zou kunnen bekendmaken.

Met een expliciet genderevenwicht, over gans Vlaanderen bekeken. Er waren inderdaad wat geruchten over een “wit konijn” op de Antwerpse kamerlijst en over het feit dat het voor Philippe geen probleem was (op de lijst) een stapje achteruit te zetten…maar echte onrust was er niet. Integendeel: op de nieuwjaarsreceptie van de partij enkele dagen eerder, was de sfeer positief, constructief, optimistisch, bij momenten zelfs uitgelaten.

Niets deed vermoeden dat het donderdag geen “goed-nieuws-show” zou worden, maar eerder een begrafenisstemming zou heersen…De mededeling die als een reuzegrote verrassing iedereen even uit zijn lood sloeg, was immers de politieke exit van Philippe en niet zijn lijsttrekkerschap in Antwerpen! Ook onze voorzitter, wel wat gewend in het woelige ego-wereldje dat politiek bij uitstek is, reageerde aangeslagen.

Tja, waarom is het zover kunnen komen? Wat zijn de juiste drijfveren van iemand, in dit geval Philippe, op een heel mooi moment in zijn carrière te stoppen met politiek? Toch die eerste plaats die lang niet in het verschiet lag? Het drukke maar altijd onzekere leven van een toppoliticus? De moeilijke, quasi onmogelijke combinatie van een jong gezin met nooit eindigende afspraken en verplichtingen? De vaak haperende, kronkelende, compromiszoekende en altijd lange wegen om tot politieke besluitvorming te komen? De ultieme liefde voor wetenschap en onderzoek? Of een combinatie van dit alles?

Wie zal het zeggen? Wie zal het überhaupt weten? Philippe weet het. En misschien enkele getrouwen…Later, als hij terugkijkt op deze periode zal hij misschien meer prijsgeven over zijn echte drijfveren, over het waarom van zijn keuze, over de achterliggende gebeurtenissen en de invloed ervan op zijn beslissing…

Onze voorzitter moet nu op zoek naar een nieuwe lijsttrekker voor de Kamer die de strijd voor een blauwere provincie Antwerpen mee kan aanvoeren met Bart Somers. Bart is de onbetwistbare lijsttrekker voor het Vlaams parlement, de enige echte uitdager van Bart DW als minister-president. Daar zitten we alleszins wél goed: in debatten, campagne-voeren, inhoudelijk en qua ambitie zijn Bart en Bart aan elkaar gewaagd. Laat dit de positieve conclusie van de voorbije dagen zijn. De enige om te onthouden!

De geest van de oude politieke cultuur…

By | Weblogberichten | No Comments

BDW, pas geïnstalleerd als burgemeester van Antwerpen, wil na de verkiezingen van 26 mei Vlaams minister-president worden.

De argumentatie hiervoor lijkt op het eerste gezicht vanzelfsprekend: als minister-president kan je wegen op het ganse Vlaamse beleid en dit in alle sectoren, vergroot je de zichtbaarheid van de partij nog meer en ben je gesprekspartner in alle grote debatten over de regio-grenzen heen.

Voor een uitstekend communicator en machtsmens als BDW is dit het logische gevolg van de opgang die hij eerder al maakte. Antwerpen gaat bovendien niet lopen: hij blijft er titelvoerend burgemeester, zal er nog steeds veel aanwezig en heel zichtbaar zijn, heeft trouwe metgezellen die blindelings volgen en geruisloos consulteren en…”kan meer doen voor Antwerpen”!!!

En bij dit laatste argument kan ik even niet meer volgen. Ik haal mij de destijds zo geroemde principes van de nieuwe politieke cultuur voor de geest. Was één ervan, tevens belangrijk argument bij de voorstanders van decumul van politieke mandaten, niet dat men in elke functie net die mensen en belangen moet vertegenwoordigen waarvoor het desbetreffende niveau staat?

Gekozen voor het Vlaams parlement behartigt de volksvertegenwoordiger de belangen van Vlaanderen, niet die van Lier of Vilvoorde, laat staan die van Antwerpen. Als Vlaams minister en vanzelfsprekend als minister-president voert men een beleid uit waar Vlaanderen beter van wordt en dat, inderdaad, soms zou kunnen botsen met dat van Lier, Vilvoorde of Antwerpen…

Dat geldt dus voor de huidige burgemeester van Antwerpen maar ook voor mijn partijgenoten van Mechelen, Oostende en Tongeren bijvoorbeeld. Hoe populair de betrokkenen er lokaal ook door worden: dit is niet de bedoeling van de politieke vertegenwoordigingen op verschillende niveaus!

Het heeft mij de afgelopen weken zeer verwonderd dat noch bij de oppositie noch in de pers dit tegenargument voor de sollicitatie van BDW ten volle werd ingezet in het debat. De evolutie naar terug grotere machtsconcentraties die we her en der in de klassieke politieke partijen merken en het geruisloos opnieuw aanvaarden van de principes van oude politieke cultuur, botsen kolossaal met de opgang die nieuwe burgerbewegingen momenteel eveneens doormaken.

Op een bepaald ogenblik, en dat kan niet zo ver meer weg zijn, moet dit escaleren in een conflict over principes en de ware aard van politiek bedrijven…Ben benieuwd naar het vervolg en kijk er met veel interesse naar uit!

Vooruit kijken is de boodschap!

By | Weblogberichten | No Comments

Vandaag organiseerde onze Lierse afdeling haar jaarlijkse nieuwjaarsontbijt, voor en met heel veel liberale vrienden. Voor de 22ste keer. Sommige aanwezigen waren er al bij de eerste ontbijten bij, anderen hebben zich gaandeweg aangesloten.

In de traditionele nieuwjaarstoespraakjes werd teruggeblikt op de voorbije maanden en vooruit gekeken naar het nieuwe jaar.

Dit keer waren de voorbije maanden wel bijzonder heftig. De gemeenteraadsverkiezingen van oktober zijn immers heel intensief voorbereid en verlopen: eerst lijstvorming, dan programma uitschrijven en campagne organiseren, verkiezingen zelf en tenslotte onderhandelen over een nieuw bestuursakkoord.

Intussen hebben we ook een nieuwe voorzitter gekregen, die zich overigens op een uniek rustige manier van de niet evidente taak als voorzitter van een lokale partijafdeling kwijt.

Voor Open Vld Lier-Koningshooikt is bij de verkiezingen alles prima verlopen: onze partij werd groter, bestuursmandaten werden intussen verdeeld en interessante bevoegdheden werden aan onze schepenen toevertrouwd.

In de komende maanden zal het opnieuw alle hens aan dek zijn voor de Europese, Vlaamse en Kamerverkiezingen van 26 mei. Ook dan zullen Lierse kandidaten paraat staan om ons gedachtegoed te verdedigen en te tekenen voor een goede score.

Daarnaast, maar niet minder belangrijk, begint onze Lierse afdeling aan een verjongingsoperatie. Zelf ga ik mijn 31ste jaar in als lid van het schepencollege. Ik heb prachtige dingen beleefd en kunnen realiseren, als burgemeester, als schepen en als OCMW-voorzitter. Stilaan is afscheid nemen aan de orde. Het komt er nu op aan in de komende jaren jongere mensen te laten doorstromen en de partij klaar te stomen voor volgende gemeenteraadsverkiezingen waaraan ik zelf niet zal deelnemen.

Dit in goede banen leiden en alle krachten hierin respecteren, is een werk voor de volgende maanden en jaren. Ook daar kijk ik naar uit: het zou de allermooiste bekroning zijn een sterke en daadkrachtige ploeg achter te laten als ik zelf vertrek.

Gestart: met volle kracht er tegenaan!

By | Weblogberichten | No Comments

We hebben een nieuwe start genomen: een nieuw jaar, een nieuwe legislatuur, nieuwe collega’s in gemeenteraad en schepencollege, zelfde partijen in de meerderheid, bestuursakkoord dat uitgezette lijnen doortrekt maar toch ook nieuw accenten legt.

Einde vorige week werden in de raadszaal van het stadskantoor de eedafleggingen georganiseerd voor de nieuwe bestuursorganen, altijd beetje feestelijk én met de nodige spannende momenten.

Meteen werd de bevolking ook uitgenodigd op de traditionele nieuwjaarsreceptie met reusachtige taart, op de Grote Markt, nieuwjaarsspeech van de burgemeester, talrijke kussen, felicitaties en traktaties incluis.

Vandaag begint het inhoudelijke werk opnieuw. Het schepencollege vergadert voor het eerst in zijn nieuwe vorm: met een schepen minder, zonder OCMW-voorzitter (want die is er niet meer in zijn vroegere vorm en inhoud) en met een agenda  waarin  twee luiken namelijk die van het klassieke schepencollege en die van het vroegere Vast Bureau van de OCMW-raad.

Dit betekent dat de integratie van stad en OCMW voltooid wordt. In onze stad waren de voorbereidingen hierop al heel ver gevorderd en zelfs in de praktijk gebracht. Er is in Lier ook altijd grote éénstemmigheid geweest over het nut van deze Vlaamse hervorming. Alleen het ineenschuiven van de raden en de colleges dienden nog te gebeuren. Ook dit is nu een feit. Er zal transparanter en duidelijker kunnen gewerkt worden op het vlak van het sociale beleid maar ook op het vlak van patrimonium en vastgoed zal beter een éénsluidende visie over de te nemen maatregelen kunnen tot stand komen.

De grootste inhoudelijke vernieuwing in de komende bestuursperiode  zal echter komen van de (hernieuwde) inzet op participatie, burgerbetrokkenheid en wijkwerking. In het verleden werden stappen gezet op het vlak van democratische besluitvorming maar van echte burgerbetrokkenheid is nooit sprake geweest.

Ik prijs mij gelukkig dat ik deze materie in handen heb gekregen. Ik geef mezelf tot de zomer via studiewerk, overleg met collega’s en geïnteresseerde stakeholders, een conceptnota uit te schrijven die in de gemeenteraad kan besproken worden.

Een belangrijke nieuwe uitdaging voor mij persoonlijk en voor onze partij! We gaan er voor!

Nieuw stadsbestuur voorgesteld

By | Weblogberichten | No Comments

“Investeren, vergroenen, participeren en activeren” zijn de kernwoorden van de startnota die deze week door de partijvoorzitters van coalitiepartners Open Vld en N-VA en hun nieuw schepencollege werd voorgesteld.

Het nieuwe bestuur gaat van start met heel wat mensen die ook in de huidige legislatuur een uitvoerend mandaat hadden. De continuïteit zal dus groot zijn. Anderzijds is het nieuwe bestuur er ook in geslaagd heel wat nieuwe accenten te leggen in de startnota. Dit is uiteraard wenselijk wegens de talrijke uitdagingen die het te wachten staat.

Zo wordt de verdere stadsontwikkeling, binnen aanvaardbare normen, een hele kluif, nog meer “proper Lier” is zeker aan de orde, investeren in straten en monumenten, de uitbouw van de Hoge Velden en een nieuw cultureel centrum zijn dat ook. Dit alles binnen een gezond financieel plaatje tot stand brengen, wordt het werk voor de komende maanden. Een beleidsplan en meerjarenbegroting voor de volgende legislatuur moet immers in het najaar van 2019 aan de OCMW- en gemeenteraad worden voorgelegd.

De uitdaging in het bijzonder is wellicht te komen tot een goed luisterend, burger-betrokken en participatief stadsbestuur. Hier is veel werk aan de winkel want dit item was, laten we eerlijk zijn, in de voorbije jaren geen prioriteit.

De bevoegdheden van onze Open Vld-schepenen zitten bij uitstek vol van de genoemde uitdagingen. Daar hebben we ook voor gekozen en dat zit in ons DNA: niet overgaan tot de orde van de dag maar van uitdagingen kansen maken.

Gewoon doen!