All Posts By

igobert

Een nieuw jaar, dezelfde zorgen…

By | Nieuws

Zoals bij de start van elk nieuw jaar, vlogen de eerste dagen van het spiksplinternieuwe 2022 opnieuw goede wensen aan familie, vrienden en bekenden over en weer. “Een goede gezondheid” was er altijd al bij. Dit keer is de wens echter verworden tot een reuzegrote hoop dat we met z’n allen over niet al te lange tijd opnieuw met minder angst voor het nog steeds wild om zich heen grijpende virus met elkaar zullen kunnen omgaan.

Wie vorig jaar nog dacht dat een vaccin al het doemdenken zou verjagen, weet intussen beter. De coronacrisis blijft complexer en veelomvattender dan we dachten.

Ook wetenschappers en politici hebben zich bij momenten vergist. En eigenlijk is dat niet verwonderlijk. Een pandemie van deze omvang hebben we in moderne tijden, met de huidige stand van de wetenschap en de geneeskunde, niet meer voor mogelijk geacht.

Het is alsof het virus ons tot nederigheid heeft gedwongen, zijn vingertje heeft opgestoken en ons heeft laten weten dat we niet al te arrogant moeten denken dat we voor elk probleem een oplossing kunnen voorzien!

Deze vaststelling maakt het nog moeilijker om de antivaxers, en in uitbreiding al diegenen die bedenkingen hebben bij het coronabeleid, te overtuigen van de juiste weg die beleidsmakers uitzetten.

Anti-coronamaatregelen uitwerken gebeurt met vallen en opstaan. Dat is niet vreemd want de problemen zijn nieuw en een totaaloplossing is er niet: elke mens reageert anders op het virus en nieuwe varianten zijn telkens opnieuw een bedreiging. Wetenschappers en politici moeten wikken en wegen, beslissen en afwachten of hun besluiten voldoende effect én voldoende draagkracht hebben om stand te houden.

Er is veel begrip bij het overgrote deel van de bevolking voor de moeilijkheidsgraad van de problematiek waar we bijna twee jaar mee kampen. Velen doen wat van hen gevraagd wordt en zoeken mee naar doordacht en verdraagbaar gedrag in hun eigen omgeving.

Anderzijds is het duidelijk dat de polarisatie in de samenleving toeneemt: fysieke confrontaties tussen burgers en de overheid doen zich vandaag in zowat elk land voor en nemen toe in hardnekkigheid. Bovendien zit er weinig lijn in het verzet, alleen een “anti”-gevoel drijft boven en is gemeenschappelijk.

Bij eerdere betogingen in Brussel bleek reeds dat het waarom van deelname aan een manifestatie heel verschillend kan zijn, van linkse tot extreemrechtse overtuigingen, van spiritueel denken tot plat relschoppen… Alleen de wil om tegen de overheid te ageren drijft deze mensen naar elkaar toe. Dit alles maakt het nog moeilijker om de tegenstanders van het beleid én de twijfelaars met glasheldere argumenten te overtuigen.

We moeten op mensen blijven inpraten en uitleggen wat het nut is van maatregelen. We moeten vooral zeggen waarom het belangrijk is om regels samen te volgen en samen uit te dragen. De eigen, persoonlijke, hier-en-nu-vrijheid, staat even op een lager pitje.

Alleen als de volledige samenleving vrij is, kunnen we als individu ten volle van onze eigen vrijheid genieten. Daar moeten we voor vechten, maar dat kunnen we alleen samen!

Rijksnormaalschool wordt stijlvol en attractief “Het Academisch kwartier”

By | Weblogberichten

Enkele weken geleden werd de eerste steen gelegd van de nieuwe invulling op de site van de historische Rijksnormaalschool.

In 1817 richtte Koning Willem I van Oranje op het terrein tussen de huidige Berlaarsestraat, de Kluizekerk en het Kluizeplein, een kweekschool op. Het doel was de opleiding van leraren om de alfabetisering en emancipatie van de bevolking te stimuleren.

Na de Belgische onafhankelijkheid bleven de gebouwen dienstdoen als opleidingsplek voor onderwijzend personeel. Na WOII beleefde de school een hoogtepunt als “Rijksnormaalschool”.

Na de hervorming van het Hoger Onderwijs kwamen in 1995 de gebouwen in handen van de Autonome Hogeschool Antwerpen, later Artesis/Plantijn. In 2012 werd de vestigingsplaats in Lier gesloten omdat de opleiding voor leraren geconcentreerd werd in Antwerpen.

Als burgemeester werd ik op hetzelfde moment gecontacteerd door de voorzitter van de hogeschool, voormalig provinciegouverneur Camille Paulus. Hij stelde een overname van de gebouwen door de stad Lier voor. Gezien de strategische en centrale plaats in onze stad en het historische kader, aarzelde het toenmalige schepencollege geen moment om gesprekken over de aankoop te starten. Ook het Gemeenschapsonderwijs, eigenaar van twee woningen, palend aan de Normaalschool, werd in de gesprekken betrokken.

Het nieuwe stadsbestuur dat in 2013 van start ging, nam de definitieve aankoop op in zijn bestuursakkoord. Het Stedelijk Autonoom Gemeentebedrijf, SOLag, kreeg de opdracht het ontwikkelingsproces uit te werken en te begeleiden in de vorm van een publiek-private samenwerking.

Onze schepen van Stadsontwikkeling, Walter Grootaers, volgde de gang van zaken op de voet. De verwachting groeide dat de ontwikkeling van verschillende typen van woningen, commerciële ruimten, horecazaken en plekken voor startende ondernemingen de heropbloei van de Berlaarsestraat zou kunnen realiseren. Bovendien werd het Kluizeklooster mee opgenomen in de stadsontwikkeling. Zo ontstaat nu een compleet nieuwe wijk, pal naast de Sint-Gummaruskerk en tegenover de Jezuïetenkerk en de Kluizekerk. Als het huidige stadsbestuur ook de beslissing kan nemen de Kluizekerk opnieuw in eigen handen te nemen en te restaureren, oude vlietjes open te leggen en zo voor meer “water in de stad” te zorgen, kan in de toekomst deze historische Lierse kern dé aantrekkingspool worden voor bewoners, wandelaars en bezoekers.

Samen met de gerestaureerde Sint-Gummarus- en H.Geestsite, de Jezuïetencampus en de Sionskazerne, zal ‘Het Academisch Kwartier’ één geheel vormen met een doorsteek vanaf de Gasthuisvest tot de Sionsvest. Een absolute meerwaarde voor onze stad!

Marleen Vanderpoorten

Blijven herinneren

By | Weblogberichten

Hartverwarmend en intens was de avond van 11 november in de Lierse Jezuïetenkerk. Een zangavond bracht er het einde van de wereldoorlogen én de herwonnen vrijheid in herinnering. Een initiatief van de jonge vereniging Recht en Vrijheid, ondersteund en uitgewerkt door de Lierse Podium- en de Beeldacademie.

Onder de titel “Zing de bevrijding” brachten koren, combo’s, solisten, dansers en beeldend kunstenaars een avond vol kunst en emotie met 15 vrijheidsliederen, stijlvol omkaderd door bewegingen van jonge danseresjes en kunstwerken van drie artiesten.

Bijna 300 aanwezigen genoten van prachtige liederen als “Bella Ciao”, “Va Pensiero”, “De gedachten zijn vrij” en de “Marseillaise”.

Tot slot van het gesmaakt event brachten Walter Grootaers en Axl Peleman “Couscouskreten”. Deze bekende hit van De Kreuners legde meteen de link tussen historische vrijheidsstrijd en hedendaags racisme en verdrukking.

Centraal stond het thema “Vrijheid” en de herinnering aan zovelen die voor onze vrijheid hun leven hebben gegeven. Vrijheid moet altijd weer bevochten en beschermd worden!

De geslaagde avond verdient alle lof en is alvast voor herhaling vatbaar!

Lierse vereniging ‘Recht en Vrijheid’ brengt herdenking beide oorlogen en gruwelen tijdens bezetting onder de aandacht

By | Nieuws

Onlangs werd onze nieuwe vereniging “Recht en Vrijheid” officieel voorgesteld aan de pers, en dus aan het grote publiek. Deze nieuwe Lierse vereniging vraagt aandacht voor de herdenking van de wereldoorlogen in het algemeen, voor de gruwelen van de bezettingsjaren in Lier en Koningshooikt in het bijzonder, maar ook voor de vrijheden in een democratie en de mensenrechten.

Deze herfst en volgend jaar wil Recht en Vrijheid door het organiseren van allerlei projecten deze thema’s onder de aandacht brengen. In een eerste evenement wordt in samenwerking met de Lierse beeldacademie en de podiumacademie “Zing de bevrijding” gebracht. Koren en solisten zullen bevrijdingsliederen zingen en enkele kunstenaars zullen het oorlogsthema in schilderijen en beelden tonen.

Het is de bedoeling van Recht en Vrijheid ook jongeren met het thema van de oorlogsgruwelen te confronteren. Daarom wordt, naast een aantal lezingen, ook een lessenreeks uitgewerkt voor scholen en zal volgend jaar een paneldiscussie rond “Kinderen van de oorlog en de migratie” georganiseerd worden.

De vereniging is opgericht in het kader van de herdenking van het einde van WOII, in 2020 75 jaar geleden. Wegens de corona-beperkingen was het echter niet mogelijk deze verjaardag met evenementen onder de aandacht te brengen. Nu kan dit wel.

Meteen is de optie genomen het niet alleen bij herdenking te houden maar ook in de toekomst weerkerende momenten te voorzien om, aan de ene kant, de historische feiten te herdenken en, aan de andere kant, gevolgen van actuele schendingen van de mensenrechten onder de aandacht te brengen.

Steunend lid worden kan via storting van een vrijwillige bijdrage op rekeningnummer BE49 0018 8331 0671 met de vermelding “Steun Recht en Vrijheid”

PROGRAMMA

11.11.2021 Zing de bevrijding
09.12.21 Vrouwen in het verzet tijdens WOII (causerie W. Adriaens)
12.12.21 Lezing Verzet loont (lezing W. Adriaens)
19.01.22 Muziek tijdens 2 WO (Lezing G Hendricx)
31.03.22 Lezing Arthur Vanderpoorten (M. Vanderpoorten)
08.05.22 Bloemenhulde monument Ritakapel (Dag v/d democratie)
xx.06.22 Lierse kinderen van de oorlog (Getuigenissen)
xx.11.22 Het lot van de Joodse inwoners in Lier (W. Adriaens en L. Schram)
xx.xx.22 Oorlogsmisdaden aan het Oostfront (Lezing F. Sebrechts )

Eigen volk alleen

By | Weblogberichten

Reeds voor de zomer hebben heel wat toppolitici de woorden “rijk van de vrijheid” in de mond genomen. Wellicht beseften toen alleen de experten hoe moeilijk het nog zou kunnen worden het gehate corona-virus helemaal te verslaan en het rijk van de vrijheid in zijn volle ornaat terug te kunnen verwelkomen.

Als zelfs de strenge minister van Volksgezondheid over “vrijheid” spreekt, dan moet de redding toch wel nabij zijn! Wellicht zijn door de té optimistische toon van veel beleidsmakers, heel wat mensen ervan gaan dromen binnen de kortste keren volledig hun oude leven terug op te kunnen opnemen. Reizen, feesten, omhelzen en knuffelen incluis. Niet dus. Het virus is niet verslagen en voorzichtigheid blijft geboden.

Tegenover vorig jaar, staan we weliswaar een grote stap verder: meer dan 90% van onze burgers is gevaccineerd, het covid safe ticket, mondmasker en afstand houden zijn ingeburgerd en niet zo moeilijk hanteerbaar.

Door varianten op het eerste virus en de onwil en angst van een klein deel van de bevolking tegenover vaccinatie, blijft de kans op besmetting echter bestaan. Ook al worden veel besmette mensen niet meer zwaar ziek, net omdat ze gevaccineerd zijn, risico’s blijven bestaan.

Daarenboven blijft het zorgpersoneel overbevraagd en ziekenhuizen overbezet zodat andere onderzoeken en opnamen moeten uitgesteld worden. Dit brengt de globale volksgezondheid dan weer in gevaar…

Dezer dagen hoorde ik gesakker over het feit dat bijvoorbeeld ook in Vlaanderen het CST gevraagd zal worden in de horeca, ook al is de vaccinatiegraad hier veel hoger dan in Brussel.

België is een klein land, de grenzen van Brussel worden door wie daar woont soms dagelijks meerdere keren overschreden. Het lijkt mij dan ook logisch dat het CST in de horeca in ons land aan iedereen gevraagd wordt. Of gaan we de Vlaamse restaurants en cafés en meteen ook de grenzen sluiten voor Brusselaars en Walen? En misschien ook voor Fransen en Nederlanders?

Het discours dat sommige partijen hierover voeren is een echt “eigen volk alleen”-discours. Op termijn is het “rijk van de vrijheid” hierdoor verder af dan ooit. Of hoe op het eerste gezicht onschuldige uitspraken, onverdraagzaamheid, gebrek aan solidariteit net gebrek aan vrijheid voeden!

Een “voetgangerstoets” is aan de orde!

By | Weblogberichten

Enkele dagen geleden ontstond er nogal wat commotie bij de lezers van De standaard, en later bij het publiek in het algemeen, door een opiniestuk in de krant over de ongemakken van voetgangers op straat.

Aanleiding was een aantal ervaringen met hoog onveiligheids-gevoel bij de schrijver-voetganger. In het stuk werd krachtig gepleit voor meer aandacht voor de “echte” zwakke weggebruiker, namelijk de voetganger, en voor veel meer discipline bij fietsers.

Ook de noodzaak aan een meer transparante regelgeving voor fietsers werd onderstreept. De pijlen werden voor één keer dus NIET gericht op de automobilisten maar op de gebruikers van de fiets in al zijn vormen. Want het zijn er tegenwoordig nogal wat: gewone fietsen, elektrische fietsen, bakfietsen, steps, gewone en elektrische, speed-pedelecs, mountainbikes, BMXen, tandems, minifietsen, racefietsen, enz…

En allemaal gebruiken ze dezelfde smalle fietspaden of de zijkanten van de rijweg, meestal compleet ongeschikt om een zekere snelheid te halen. Wat ze toch proberen…

Ik kon er mij helemaal in vinden. Als je vandaag als voetganger bijvoorbeeld in Antwerpen het station buiten stapt, is het naar zes kanten tegelijk kijken, wil je niet aangereden worden door een fietser, of niet minstens een niet-mis te verstane verwensing naar je hoofd geslingerd krijgen!

Veel fiets- en voetpaden lopen in elkaar over, zonder verschil in hoogte: veiliger voor fietsers, veel gevaarlijker voor voetgangers… Langs veel Vlaamse straten en wegen zijn wél fietspaden maar geen voetpaden: iedereen dan maar op het fietspad? Weer verwensingen naar je hoofd geslingerd!!

Ook in onze stad zou meer aandacht voor de echte zwakke weggebruiker aan de orde moeten zijn. Ons historisch centrum is sowieso al een kluwen van elkaar hinderende vrachtwagens, autobussen, auto’s en fietsers waarbij een voetganger voortdurend zijn weg moet zoeken naar het meest veilige deel van de weg.

Een “voetgangerstoets” bij de heraanleg van elke straat of plein is hoogdringend aan de orde. En vervolgens een plan om de toets systematisch uit te voeren voor alle bestaande wegen. Meer aandacht van de politie voor de manier waarop fietsers zich door de stad verplaatsen, is eveneens een must.

Onze stad heeft de ambitie een echte fietsstad te zijn en dat is mooi. Maar fietsers en voetgangers zich in volledige harmonie naast elkaar laten bewegen, zou nog mooier zijn!

Marleen Vanderpoorten

Een ongewone zomer …

By | Weblogberichten

Terwijl we volop aan het nazomeren toe zijn, staan de media stilaan vol met vooruitzichten op wat ze een “hete” herfst noemen. “Heet” op politiek vlak: o.a. het pensioen- en het tewerkstellingsdossier liggen op de tafel van de federale regering en de bespreking ervan belooft geen gezellig onderonsje te worden tussen de partners van de veelkleurige federale coalitie.

Het zijn cruciale dossiers voor de toekomst en de welvaart van ons land, dat beseft iedereen. Maar de visie op materies als werkzaam werk, activering van langdurig zieken en volledige loopbaan bijvoorbeeld, loopt zodanig uit elkaar, dat een eerzame oplossing uitdokteren die de lange termijn kan doorstaan, zeer moeilijk dreigt te worden. Maar nooit onmogelijk. Hopelijk slaagt onze premier erin met de ploeg die hij tot nu succesvol leidde, tot een ééndrachtig en sterk resultaat te komen.

Terugkijken op de voorbije zomer, zorgt meteen al voor de herinnering aan veel te veel regen, te veel donkere wolken, dramatische overstromingen, en, nog steeds, te veel zorgen rond de corona-crisis. Deze crisis die ons het voorbije anderhalve jaar in de ban hield, is niet voorbij. De Wereldgezondheidsorganisatie waarschuwt vandaag in een persmededeling trouwens al voor een volgende pandemie en wijst alle overheden erop dat lessen moeten getrokken worden uit de covid-aanpak, om het volgende keer beter te doen.

Over de aanpak van de nog steeds voorkomende corona-uitbraken, vooral in de grote steden, blijven, ook in ons land, trouwens zorgen bestaan: te weinig gevaccineerden in Brussel, te veel indianenverhalen over het effect van de vaccins op ons lichaam, onwetendheid over de periode van immuniteit bij wie het vaccin wel liet inspuiten… Blijvende voorzichtigheid is aan de orde. Het rijk der vrijheid kan er aankomen, maar enkel als we onszelf en onze dichte omgeving beschermen voor al te nonchalante omgang met elkaar.

De overstromingen die zich half juli hoofdzakelijk in de provincie Luik voordeden, doden en gewonden met zich brachten en voor miljarden schade zorgden, drukten ons met de neus op de blijvende onvoorspelbaarheid en de niet te temmen kracht van de natuur. Televisiebeelden die onze schermen overspoelden, hebben we nog gezien, maar dan spelen ze zich af in verre landen, vaak aan de andere kant van de wereld. En dan wijten we de dramatische gevolgen ervan vaak aan slechte of slecht-onderhouden infrastructuur en onbehoorlijk bestuur…en denken we dat dit bij “ons” niet kan voorvallen.

Verkeerd dus! Er wordt nog steeds onderzocht waar de ultieme verantwoordelijkheid van de grote ramp lag, en of menselijk falen er een rol in speelde. En ook hieruit moeten lessen getrokken worden om in de toekomst zulke drama’s te kunnen voorkomen! Lichtpunt tijdens de dagen van ellende voor zoveel mensen die geliefden verloren of hun hele hebben en houden zagen verwoest worden door het water, was zeker de golf van solidariteit die door ons land ging.

Ook in onze stad waren er veel gulle donoren om een vernielde school in Fraipont te helpen opbouwen tegen 1 september. Laat ons de kommer en kwel van de voorbije maanden als les onthouden en beseffen dat we als mens niet boven of los van de natuur staan, niet alles in de hand hebben en niet alles kunnen controleren. Maar laat ons ook beseffen dat solidariteit de pijn, alle pijn, kan verzachten en de wonden kan helpen helen!

We zien elkaar nog in de stad!

By | Weblogberichten

Woensdag 30 juni legde ik mijn laatste politieke mandaat, schepen van patrimonium, onroerend erfgoed, participatie en wijkwerking, wonen en werk, neer. Ik was 32,5 jaar lid van het schepencollege van de stad Lier, waarvan 18 jaar als burgemeester, en 14,5 jaar als schepen. Eerder al, in 2014, had ik ervoor gekozen de Vlaamse politiek achter mij te laten.

Uit een functie, job, mandaat stappen, is altijd een oefening in loslaten…

Ik maakte deel uit van en leidde bestuursmeerderheden van heel verschillende samenstellingen op verschillende niveaus, en kijk met veel genoegen terug op de constructieve samenwerking die ik in alle legislaturen met de collega’s had. Mooie herinneringen bewaar ik zeker ook aan de puike samenwerking met al de medewerkers die ik de voorbije jaren leerde kennen.

Het werk in onze stad is niet af, is nooit af, maar staat wel in de steigers. Ik geef met veel vertrouwen de fakkel door aan Sabine, die reeds heel wat ervaring op deed in de gemeenteraad. Ze is een harde werker en een integer persoon. Ik heb vertrouwen in haar.

Mijn bureau in het stadskantoor is leeggemaakt, de schepensjerp ligt naast mijn burgermeestersjerp weggeborgen in de kast, mijn badge van het stadskantoor is ingeleverd,…

Maar recht voor mij ligt een agenda met lege vlekken! Tijd nu om andere dingen aan te pakken. Om heel veel te lezen, te schrijven, bij te praten, etentjes te organiseren (die mogen uitlopen), op een onverwacht moment op een terrasje iets te drinken,…

Het verleden was mooi, boeiend en intens, de toekomst wordt dat vast ook!

Marleen Vanderpoorten

Sterk door werk: samenwerkingsovereenkomst Stad – VDAB wordt versterkt!

By | Weblogberichten

In het bestuursakkoord van de stad Lier heeft het tewerkstellingsbeleid een prominente plaats gekregen. Onder de titel “Sterk door werk” worden de contouren van dit beleid uitgetekend.

Stad en OCMW hebben geconstateerd dat in het voorbije decennium de armoede op haar grondgebied gegroeid is en dat bijzondere aandacht moet gaan naar begeleiding van mensen die moeilijk de weg naar een geschikte job vinden. Om mensen zelfstandig en zelfredzaam te maken (en te houden),  is het hebben van een job immers cruciaal. Niet alleen financieel maar ook sociaal en mentaal is een job vaak een bepalende factor voor het welbevinden van mensen. Het draagt bij en vergemakkelijkt het gehele integratie- en emancipatieproces binnen een (lokale) gemeenschap.

Een lokaal bestuur is bijzonder goed geplaatst om, samen met de specialist en expert terzake die de VDAB is, het tewerkstellings-domein in kaart te brengen en te onderzoeken. Samen met de VDAB hebben stad en OCMW andere partners gecontacteerd om de handen in elkaar te slaan en trajecten naar werk voor moeilijk activeerbare mensen uit werken, ze op elkaar af te stemmen en te coördineren. Ook in het Vlaams regeerakkoord staat de doelstelling meer mensen aan het werk te krijgen uitgeschreven. En ook daar staat gestipuleerd dat een versterkte samenwerking tussen de VDAB en de lokale besturen hiervan één van de hefbomen is.

In ons bestuursakkoord zijn we uitgegaan van 6 punten om het beleid vorm te geven:

  • inzetten op maatwerk om de zelfredzaamheid en activering te bereiken
  • snelle verwerving van het Nederlands en inburgering zijn speerpunten bij begeleidingstrajecten van nieuwkomers, om de drempel naar de arbeidsmarkt te verlagen
  • investeren in een lokaal beleid rond werkervaring is cruciaal om een offensief lokaal sociaal beleid te kunnen uitbouwen
  • alle partners van het tewerkstellingscircuit, werkgevers en onderwijs, worden samen gebracht om met VDAB en stad/OCMW de problematiek van moeilijk activeerbare mensen van nabij op te volgen, initiatieven op te zetten en te coördineren
  • werkgroepen met experten en ervaringsdeskundigen ondersteunen de stedelijke administratie en het beleid, die ook instaan voor de opvolging van alle mogelijke sociale tewerkstellingsinitiatieven in de eigen organisatie
  • het sensibiliseren en informeren van externe partners over lokale en bovenlokale overheidsinitiatieven, deze te ondersteunen of zelf uit te werken

Deze 6 uitgangspunten zijn momenteel de basis van de lokale werkgroepen die maandelijks bijeenkomen: werkgroep sociale economie, werkgroep jeugdwerkloosheid, werkgroep activering mensen met migratieachtergrond, de welzijnsraad, het cliëntoverleg en de jaarlijkse sociale trefdag.

Met alle partners samen wordt uitstekend aan de kar getrokken. De VDAB is een extra dank waard voor de constructieve en interessante samenwerking die bij tal van overlegmomenten telkens weer tot uiting komt. Er zijn reeds belangrijke stappen gezet in een coherent lokaal tewerkstellingsbeleid. Deze samenwerkingsovereenkomst kan dit beleid voor de toekomst alleen nog maar sterker maken.