All Posts By

igobert

Iedereen digitaal!

By | Weblogberichten

Ondanks de grote ellende die de coronacrisis voor heel veel mensen, privé en professioneel, met zich meebrengt, zijn hier en daar toch kleine lichtpuntjes te bespeuren. Deze lichtpuntjes zijn vaak reeds bestaande attitudes of activiteiten die door de lockdown in een stroomversnelling terechtkomen. 

Niet in het minst valt hier alles onder wat met ICT-vaardigheden te maken heeft. Als sommigen (vooral ouderen) al een zekere angst kenden voluit hun laptop, iphone en ipad in te zetten om te vergaderen, te werken of professionele contacten te leggen, dan is daar dezer dagen wel een hele lange weg afgelegd in een hele korte tijd.

Beter dan vergaderingen te lang uit te stellen of afspraken telefonisch af te handelen, kan een agenda vaak probleemloos afgewerkt worden via video-conference. Ook telewerk komt plots in een stroomversnelling terecht. Terwijl tot drie weken geleden veel bedrijven en diensten eerder uitzonderlijk telewerk toestonden, is men nu overgeschakeld tot een automatisme als de mogelijkheden zich voor doen. Positieve neveneffecten als minder files en tijdswinst worden met dank aanvaard.

Natuurlijk kunnen niet alle mogelijkheden op deze korte termijn op een digitale manier tot in de puntjes geregeld worden, soms zal in het post-coronatijdperk ook even probleemloos terug overgeschakeld worden naar de fysieke contacten en aanwezigheden zoals voorheen. Maar ik geloof er wel in dat een aantal dingen waar we eerder een beetje weigerachtig en (te) voorzichtig tegenaan keken, voor goed verworven zullen zijn.

Misschien komt dit de leefomstandigheden in het algemeen ten goede en leert dit ons sceptisch naar onze eigen ratrace kijken? Of hoe een lelijk beestje als het coronavirus toch misschien ook een keerzijde kan laten zien!

75 jaar geleden overleed Arthur Vanderpoorten in het concentratiekamp van Bergen-Belsen

By | Weblogberichten

Ik heb mijn grootvader, Arthur Vanderpoorten, nooit gekend. Ik ben zelf geboren 9 jaar na het einde van WO II en dus ook 9 jaar na zijn overlijden. Ik heb in mijn jeugdjaren altijd heel veel over hem horen vertellen in de familie en nadien heb ik ook heel veel over en van hem gelezen.

Arthur Vanderpoorten had een eerder atypische politieke carrière. Hij was reeds de 50 voorbij toen hij eerst senator en nadien minister werd. Hij heeft zijn leven lang echter wel rechtlijnig en consequent sociaal-liberaal gedacht en gehandeld.

Hoewel hij professioneel vooral gelieerd was aan de economische sector, als handelsvertegenwoordiger, was hij als voorzitter van het Lierse Willemsfonds en als actieve liberaal vooral begaan met de democratisering en emancipatie van de bevolking via onderwijs en vrijetijdsbesteding.

Om dezelfde reden was hij overtuigd van het belang van de Vlaamse taal, binnen het Belgisch staatsbestel, en van het rijksonderwijs. Als senator liet hij de wet-Vanderpoorten goedkeuren die ervoor zorgde dat de gebouwen van het rijksonderwijs niet langer door de lokale besturen maar door de nationale overheid zouden gebouwd en onderhouden worden. De eerste school van die aard op het Lierse grondgebied, het Atheneum Campus Arthur Vanderpoorten, is om die reden naar hem genoemd.

Arthur Vanderpoorten werd op 3 september 1939 minister van Openbare Werken en nadien van Binnenlandse Zaken, in de regering Pierlot III, een regering van nationale eenheid met christendemocraten, socialisten en liberalen. Toen de regering bij het uitbreken van WO II in ballingschap in Londen ging, bleef Arthur Vanderpoorten met 7 collega’s in de niet-bezette Franse zone waar hij Belgische vluchtelingen hielp.

Op 4 januari 1943 werd hij in Le Pont-de-Claix gearresteerd op verdenking van het verlenen van steun aan een verzetsorganisatie en ontsnappingslijn. Hij werd gevangengezet in Fresnes, nadien getransporteerd naar Buchenwald en Oranienburg-Sachenhausen. Hij kreeg het statuut van Nacht und Nebel-gevangene.

Omdat zijn familie toch een poging deed om hem pakjes te zenden, werd hij gestraft met een transport naar Natzweiler waar hij in de zoutmijnen zou moeten werken. Een bombardement op de trein deed hem echter opnieuw in Sachenhausen, en bij de ontruiming van het kamp, in Bergen-Belsen terechtkomen. De fel verzwakte Arthur Vanderpoorten overleed er op 3 april 1945 aan tyfus.

Mijn familie, mijn partij en heel wat sympathisanten wilden dit overlijden graag herdenken met een bloemenhulde aan zijn monument op de site van het Atheneum, Campus Arthur Vanderpoorten. De omstandigheden zijn vandaag echter van die aard dat we de herdenking moeten uitstellen tot het najaar.

Corona brengt veel miserie, maar ook hoop en inspiratie

By | Nieuws

De beelden die we enkele dagen geleden te zien kregen van een ziekenhuis in Cremona en van de lijkwagens in Bergamo, hadden beelden uit een horrorfilm kunnen zijn! Zoveel eenzame zieke, vaak terminale patiënten, die ondanks de helse inspanningen van hun verplegend personeel, de hel niet zouden overleven! 

“Kan niet, niet in deze tijden”, zouden we enkele maanden geleden gezegd hebben indien men het toen voorspeld zou hebben. Bergamo en Cremona zijn lieflijke, op en top moderne Noord-Italiaanse steden die, in het geheel van Italië, hun tijd eerder vooruit lijken te zijn. Ik bezocht beide steden al verscheidene keren, telkens was het spontane respect voor de netheid, de voorkomendheid, de schoonheid,…mijn deel.

In ons land zijn Italiaanse toestanden niet aan de orde, voorlopig niet en hopelijk nooit. Maar mensen worstelen ook hier met angst voor de onmiddellijke toekomst en onzekerheid voor wat in het verdere verschiet ligt: gaan wij, gaat iemand in onze omgeving ziek worden, gaan we in de toekomst onze job kunnen houden, onze afbetalingen kunnen blijven doen…???

Wat critici in de marge zich al jaren afvragen, namelijk of onze manier van leven, ons consumptiegedrag en ons druk-druk-druk gedoe, wel houdbaar blijft; of altijd meer en meer voor iedereen wel realistisch en haalbaar blijft, treedt nu als een duidelijke kernvraag naar voor. Heeft de ongebreidelde expansie op zoveel domeinen zijn grens bereikt en moeten we vaker terugplooien op de basics van het leven?

De ict-revolutie die we de voorbije decennia doormaakten, zorgt er nu voor dat “in ons kot” blijven NIET gelijkstaat met afgezonderd en afgesloten zijn. We smsen, whatsappen, gebruiken sociale media, telefoneren en vergaderen met digitale hulpmiddelen zonder problemen. Kunnen we ons nog voorstellen hoe deze pandemie ervaren zou worden, pakweg 25 jaar geleden? Zonder alle mogelijkheden die we nu hebben?

De digitale revolutie heeft ons de voorbije decennia op economisch, sociaal en communicatief vlak in een rollercoaster van mogelijkheden gestort. Dat is fantastisch en moeten we zo houden. Maar nu komt de wereld een beetje tot stilstand. Misschien kunnen alle recent verworven mogelijkheden van online te shoppen tot telewerken en skypen ons in de nabije toekomst helpen de drukte van elke dag te stabiliseren.

Zouden minder burn-outs, minder stress en minder eenzaamheid dan niet aan de orde zijn? En kunnen creativiteit, inspiratie, behulpzaamheid, solidariteit en respect voor elkaars inzet de nieuwe thema’s worden voor het komende decennium en alle decennia daarna? Of gaan we over enkele maanden over tot de orde van de dag, vlakken we de eerste helft van 2020 uit, en pikken we de draad zonder meer op waar we hem loslieten?

Dat zou een absoluut verkeerde keuze zijn! Corona dwingt ons na te denken over onze manier van leven, en dat is nodig!

 

Creativiteit in Corona-tijden

By | Nieuws

We zijn het verdomd niet gewend onze dagelijkse handel en wandel opzij te schuiven en zuinig om te gaan met contacten en amusementjes. De gezondheid van iedereen staat nochtans op het spel en dus is er geen weg naast. 

We komen zo met onze voetjes op de (harde) grond in het besef dat zoveel dingen die deel uitmaken van ons leven allesbehalve vanzelfsprekend zijn, en dat we niet geleerd hebben dit blijvend te appreciëren. Etentjes, uitjes allerhande, terrasbezoekjes, onze wekelijkse sportpret, drukke markten en winkels, buitenlandse reizen…ze moeten nu allemaal even wijken voor een hoger belang, het waarborgen van de gezondheid van iedereen.

Natuurlijk is het jammer dat een reeds lang geplande en betaalde reis wordt geannuleerd, dat het feest voor de zoveelste verjaardag van een grootouder niet kan doorgaan, dat zoveel sportwedstrijden en heel veel van onze hobby’s worden geschrapt… Maar dit zijn luxeproblemen en dus bijzaak. Echte problemen moeten nu aangepakt en opgelost worden.

We mogen weer eens beseffen hoe efficiënt, performant en betaalbaar onze gezondheidszorg is, hoe aandachtig werkgevers en overheid met de zorgen van mensen omgaan en hoe begaan de onderwijsverstrekkers zijn met het welzijn en de toekomst van jongeren.

Voor veel zelfstandigen, vooral in de horeca is de deuren sluiten weliswaar een financiële ramp. De sterken onder hen nemen creatieve maatregelen: zij maken maaltijden om aan huis te brengen of om af te halen. Dikke duim daarvoor! Maar niet iedereen heeft de spirit, kracht, inventiviteit of mogelijkheden om hier werk van te maken.

Voor al diegenen die het nu extra moeilijk kunnen krijgen, om welke reden ook, is solidariteit en eendracht nodig. Geen oeverloos gediscussieer over wie wat en wanneer doet: samen de handen uit de mouwen, zorgen voor onszelf en zorgen voor elkaar is de boodschap!

Afscheid van Gwendolyn, nieuwe (kandidaat)voorzitter loopt zich warm

By | Weblogberichten

In het voorbije weekend verschenen in een aantal dagbladen al afscheidsinterviews met onze liberale voorzitter Gwendolyn Rutten. Nu officieel bekend is dat ze geen nieuw mandaat als voorzitter op het oog heeft, is de tijd voor terug- EN vooruitkijken voor haar aangebroken.

Gwendolyn zoals ze is: no-nonsens, rechtuit, zeer verstandig en altijd bereid toch ook een beetje in haar hart te laten kijken. Wat de toekomst haar zal brengen? Zeker Vlaams parlementslid blijven en burgemeester van Aarschot. Maar het zal niemand verwonderen als ze binnen de kortste keren ook andere horizonten opzoekt, eventueel, en misschien zelfs waarschijnlijk buiten de politiek.

We’ll see, maar dat ze niet snel zal vergeten zijn als voorzitter, staat nu al vast! Als vrouw stond ze meer dan haar mannetje in een wereld vol haantjes, ze leverde daarmee meteen het bewijs dat de politiek als mannenwereld niet meer van deze tijd is!

Wie de nieuwe voorzitter zal worden, is voorlopig koffiedik kijken. Twee grote kanshebbers, en twee andere die zich vooral in de aandacht willen plaatsen, voeren momenteel op sociale media campagne. Ze zoeken bondgenoten bij bekende mandatarissen en militanten en beloven allemaal vooral veel aandacht aan de lokale afdelingen te zullen geven.

Maar hun eerste werk zal het (mee) vormen van een federale regering zijn. De nieuwsberichten rond het Coronavirus verdringen de aandacht over de moeilijkheden rond de federale formatie (gelukkig) naar het tweede plan. Het blijft echter voor zowat iedereen die er niet van dichtbij bij betrokken is, een bewijs van onmacht en onwil dat politieke partijen negen maanden na de verkiezingen nog steeds geen stap dichter bij een akkoord staan.

Zij die er wel dichter bij betrokken zijn, zien en begrijpen vaak wel de onmacht omdat toegevingen vaak gelijkgesteld worden met het verlies bij de volgende stembusslag. Ik denk nochtans dat dit niet juist is. Een regering die erin slaagt goed te besturen, problemen op te lossen en niet al te veel te kibbelen, van welke samenstelling ze ook is, zal mensen opnieuw vertrouwen geven. Kiezers die merken dat er met ernst en staatsmanschap bestuurd wordt, dat er samengewerkt wordt en er goede beslissingen voor de toekomst genomen worden, zullen niet afgestraft worden.

Geloof in de redelijkheid van mensen en optimisme over hun vertrouwen, blijft een sterke pijler van ons democratisch denken. Zelfs in deze politiek onzekere tijden mogen we hier geen afbreuk aan doen.

Politieke markt toont jong engagement

By | Weblogberichten

Vorige week organiseerde de laatstejaars van de studierichting Humane Wetenschappen van het Lierse Sint -Gummaruscollege een heuse “politieke markt”. De leerlingen hadden een politieke partij uitgekozen, bestudeerd, campagne-materiaal en programma’s verzameld en stelden zich aan diverse standjes voor aan de bezoekers.

 

Open Vld is graag op de uitnodiging ingegaan een bezoekje te brengen aan de markt. Zeer aangenaam verrast waren we door de vriendelijke ontvangst en, vooral, de motivatie die de leerlingen aan de dag legden bij het uitwerken en voorstellen van “hun” partij.

Hierbij verdienen niet alleen de leerlingen, maar ook de school en de leerkrachten een dikke pluim wegens het slagen van dit toch niet evidente project. In tijden dat meer sympathie wordt geoogst met het afbreken van politiek en politici dan met het verdedigen ervan, vraagt het wellicht enige overtuigingskracht leerlingen zo gedreven op weg te zetten.

Het is nochtans ongelooflijk belangrijk dat jonge mensen op school het belang van politiek leren inzien: politiek bepaalt immers voor een groot stuk de manier waarop ook zij leven. Aan de kant gaan staan en kritiek leveren is altijd het gemakkelijkst maar levert geen zoden aan de dijk. Met dit initiatief leren jongeren niet alleen wat politiek en politieke partijen inhouden, ze leren er ook over discussiëren, overleggen over oplossingen en compromissen sluiten… En is dat nu net niet superbelangrijk in ons land en in onze tijd?

Leuke kanttekening voor mijn bezoek aan de markt: ik ontmoette er na zoveel jaren opnieuw mijn vroegere collega in de Vlaamse regering, Mieke Vogels. Twintig jaar geleden waren we goede teamgenoten in de ploeg van toenmalig minister-president Patrick Dewael, Mieke was bevoegd voor welzijn, ik voor onderwijs. We bewaren allebei heel goede herinneringen aan die periode in onze loopbaan. Ik moet eerlijk toegeven dat de teamspirit toen pertinent aanwezig was, wat ik nadien niet meer heb meegemaakt.

Sociaal restaurant krijgt nieuwe plek!

By | Weblogberichten

Na jarenlang zoeken naar de best mogelijke nieuwe locatie voor het sociaal restaurant Kome Nete, is eindelijk de kogel door de kerk. Komen Nete zal in de zomer Den Hof aan de Maasfortbaan verlaten en zijn intrek nemen in het Karthuizershof, voormalige feestzaal van de socialistische mutualiteit.

We bereikten een akkoord met de Voorzorg dat inhoudt dat de stad de zaal huurt voor een lange periode, en deels verbouwt om ze geschikt te maken als onderkomen voor een sociaal restaurant EN een sociale kruidenier.

In de volgende maanden zullen de werkzaamheden uitgevoerd worden door de stadsdiensten, in juni wordt er verhuisd en in september wordt de nieuwe huisvesting feestelijk geopend.

Er zullen dan dagelijks activiteiten plaatsvinden die breder gaan dan eten in een sociaal restaurant. Er zal voor een passend aanbod aan informatie voor de betrokken doelgroep gezorgd worden. Ook vrijetijdsactiviteiten zullen dagelijks georganiseerd worden in samenwerking met externe verenigingen.

Ook al gaat het in welzijn, net zoals in onderwijs, in eerste instantie over de inhoud van projecten en initiatieven, een mooie en comfortabele huisvesting geeft altijd een boost en zet aan tot meer tevreden (samen)werken.

Met deze nieuwe locatie geeft onze stad concreet aan dat het haar ernst is met het bestrijden van armoede en ongelijkheid. Een mooi project krijgt op deze manier zekerheid en respect!

Te veel ego’s

By | Weblogberichten

De verkiezing van een nieuwe voorzitter voor een partij, zeker voor onze partij, zou een feest moeten zijn.

Kandidaten kunnen in debat gaan met elkaar over hun programma, over hun visie over tal van thema’s en over de toekomst van de partij, ze kunnen afdelingen bezoeken en daar met leden praten en van gedachten wisselen,… Kortom het kan een gelegenheid zijn de brede schare van sympathisanten tegemoet te treden, te luisteren naar wat er leeft en daar op in te spelen.

Zo zou het kunnen zijn: een feest met zuivere democratische regels en geplogenheden waar iedereen zich aan houdt en iedereen het voordeel van inziet. Natuurlijk heeft elke (voorzitters)verkiezing ook haar bitse en kleine kantjes maar zolang dit randfenomenen blijven is het geen probleem.
Na een voorzitterswissel moet de strijd gestreden zijn en moet een team eendrachtig aan de slag voor een liberale toekomst.

De kandidaat-voorzitters voor Open Vld moeten daarom dringend samen zitten om te praten over een waardige campagne die alleen zij te voeren hebben. Geen co-piloten die met modder gooien en hun eigen agenda als prioriteit zien, geen onheuse aanvallen of messteken in de rug van diegenen die men tot voor kort de hielen likte. Leiderschap toont zich niet door aan te vallen wat men pretendeert lief te hebben.

Er is veel gebrek aan teamgeest in onze politieke partijen en structuren. Op alle niveaus lijken politici meer met zichzelf dan met hun partij bezig te zijn. Het ego-gehalte van de gemiddelde politicus is dramatisch hoog.
Ik hoop dat onze kandidaat-voorzitters dit tijdig inzien en het tij doen keren.

Als we niet willen dat meer en meer sympathisanten ons de rug toekeren, is dat de eerste stap die gezet moeten worden: een waardige campagne met duidelijke boodschappen voor een positieve samenleving, ego’s afleggen en teamspirit creëren!

75 jaar geleden werd Auschwitz bevrijd!

By | Weblogberichten

Exact 75 jaar geleden werd het concentratiekamp van Auschwitz bevrijd. O.a. bijna 1 miljoen Joden werden van overal in Europa gedeporteerd naar Auschwitz. Meer dan 25.000 onder hen kwamen van de Kazerne Dossin in Mechelen. 

Oorspronkelijk zou Auschwitz het concentratiekamp worden van Russische politieke gevangenen maar algauw waren Joodse gevangenen talrijker dan andere groepen, geviseerd door de Nazi’s.

Om dit feit te herdenken werd gisteren in Mechelen het Memoriaal in de Kazerne Dossin vernieuwd en opnieuw ingehuldigd. Het is een indrukwekkende gedenkplaats met plaats voor herinnering en reflectie geworden.

Samen met het Museum, op dezelfde site gevestigd, legt het de gruwel van de concentratiekampen in het algemeen en van Auschwitz in het bijzonder, bloot. In het Memoriaal is een “kinderkamer” ingericht met foto’s van tientallen jonge kinderen, baby’s soms nog, die via Dossin werden weggeleid naar Auschwitz in Polen waar ze allemaal stierven.

Het is hartverwarmend en gruwelijk tegelijk deze gedenkplaats van de Holocaust te bezoeken. Hartverwarmend omdat het goed is te beseffen dat zovelen begaan zijn met de herinnering van de allerpijnlijkste periode in de geschiedenis van Europa. Gruwelijk omdat het niet te vatten is hoe mensen andere mensen op een verschrikkelijke manier kunnen pijnigen, folteren en doden.

Nu er bijna geen getuigen meer zijn van het eerste uur, is het aan ons, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van slachtoffers, deze periode van geschiedenis te blijven vertellen en te laten herinneren.
Dit mag nooit vergeten worden.

Zonder politieke moed geen regering!

By | Weblogberichten

Het politieke schouwspel heeft zelden zo massaal geleid tot moedeloosheid bij -van nature uit- believers en negativisme bij de rest van de bevolking. 

De verkiezingen van 26 mei vorig jaar hebben de kaarten om tot een federale regering te komen, ongelooflijk moeilijk geschud. Vlaanderen en Wallonië zijn uitgegroeid tot regio’s die op veel vlakken tegengestelde kenmerken vertonen.

Hun gezamenlijke geschiedenis, hun banden en gelijkenissen, die nochtans talrijker zijn dan de verschillen, moeten het toch mogelijk maken te komen tot een federale bestuursploeg die “eenheid in verscheidenheid” hoog in het vaandel draagt en werk maakt van de grote uitdagingen waar we voor staan: sociaal-economisch beleid, klimaatmaatregelen, veiligheid, gezonde financiën,…

De grote partijen, langs elke kant van de taalgrens moeten de handen in elkaar slaan en staatsmanschap tonen. De intussen kleine traditionele partijen kunnen het geheel niet in beweging krijgen, daar zijn ze te minuscuul voor geworden, en te zeer bevreesd voor hun gebrek aan overlevingskansen als ze stappen naar links of naar rechts zetten…

Daarom is er vooral moed nodig van de grote namen van de grote partijen van vandaag. Dansen op een podium en zich verkleden kan iedereen, een regering vormen, ernstig beleid voeren en af en toe meegaan met verschillend gekleurde partners in andere visies dan het eigen grote gelijk, is een andere zaak!!

Zonder politieke moed zullen we niet aan een regering geraken, niet vandaag maar ook niet over zes maanden…