All Posts By

igobert

Te veel verwijten!

By | Nieuws

Stilaan beginnen we uit het ergste keurslijf van de corona-maatregelen te kruipen. De angst om zelf ziek te worden of een zieke in de onmiddellijke familie-of vriendenkring te hebben, begint af te nemen.
Op tijd en stond moeten we ons echter blijven realiseren dat het gevaar niet geweken is en dat we erg voorzichtig moeten blijven: social distancing en mondmaskers blijven aan de orde, nog maandenlang. 

Het lossen van de strengste maatregelen houdt ook in dat we met 1 oog naar buitenlandse vakantieverblijven beginnen te lonken en dat we uitkijken naar de randvoorwaarden om op een terras in de stad iets te gaan drinken of te gaan eten: hoe, wanneer, hoelang, en vooral met wie?

Kunnen we met de ganse familie een bbq organiseren, een jaarlijkse traditie in juni ? En kan ik in juli mijn verjaardag vieren met kinderen en alle kleinkinderen samen? We kijken hoopvol uit naar de mogelijkheden…maar natuurlijk zijn dit luxeproblemen, laat ons ook dat beseffen.

Zoals meestal als de ergste onzekerheid is weggeëbd en mensen zich geruster gaan voelen, begint nu de zogenaamde “analyse” van wie wat wanneer heeft beslist en waarom dat zo gebeurde. Hebben politici teveel naar de experten geluisterd? Zijn experten het onderling wel altijd eens geweest? Waarom wordt meer naar de ene dan naar de andere wetenschapper geluisterd? Hebben politici altijd in team beslist of hebben sommigen, hun bergenhoge ego indachtig, toch in hun eentje maatregelen afgekondigd of geïnterpreteerd?

Niets valt uit te sluiten maar over het algemeen vind ik dat noch experten noch politici de kritiek en de verwijten verdienen die hier en daar opsteekt. Op deze corona-crisis was niemand voorzien, laat staan voorbereid. Velen hebben alles uit zichzelf gehaald om maatregelen uit te werken die de pandemie zou indijken en om diegenen te helpen die slachtoffer werden van de ongeziene kaalslag, sociaal, economisch en cultureel.

Natuurlijk zijn we er nog niet: een relanceplan op alle niveaus en op alle domeinen zal moeten uitgewerkt worden om de ellende die voor velen gecreëerd is, te verlichten. Onze stad, ons land, de hele wereld zal zich moeten herstellen mits een even strenge discipline als die waarmee de pandemie ingedijkt werd. En dat zal veel eendracht en positieve ingesteldheid vragen.

Misschien is dat wel de cruciale vraag: kunnen we voldoende mentale volwassenheid opbrengen ons niet laten gaan in verwijten en negativisme maar, schouder aan schouder, de stad, het land en de wereld een nieuwe elan te geven.
Verwijten lossen niets op, teamspirit en toekomst-denken des te meer!

Egbert steekt de handen uit de mouwen!

By | Weblogberichten

Sneller dan gedacht, want slechts na 1 stemronde, is de nieuwe voorzitter van Open Vld gekend. Egbert Lachaert, advocaat uit Merelbeke, wordt onze chef voor de komende jaren. Hij staat voor een moeilijke taak, zoals voorzitters van politieke partijen altijd voor veel uitdagingen staan.

Egbert komt uit een politiek nest, ik zat zelf enkele jaren naast vader Patrick in het Vlaams parlement en bewaar daar overigens de beste herinneringen aan. Egbert had de politieke microbe heel jong te pakken en was zowel als scholier als nadien als student een trekker in het vertegenwoordigen van zijn leeftijdgenoten bij beleidsmensen.

In onze partij zal hij eerst en vooral het vertrouwen moeten winnen van al diegenen bij wie hij niet de eerste keuze als voorzitter was. Dat zal niet moeilijk zijn, meen ik. Als lokaal mandataris en als fractieleider in de Kamer is hij gewoon met veel verschillende meningen om te gaan, te overleggen en, indien nodig, compromissen te sluiten. Hij is verstandig en ambitieus en wil van zijn voorzitterschap een succes maken: zoveel mogelijk nieuwe en oudere liberalen achter zich krijgen kan zijn doelstelling alleen maar gemakkelijker maken.

Ik lees in een krant dat Egbert het rechts-liberale kamp vertegenwoordigt en de links-liberalen hierdoor tegen de muur zouden gedrumd zijn wat de toekomst van Open Vld verder zou hypothekeren. We zijn in de eerste plaats toch allemaal liberalen met het grootste respect voor democratische waarden?

De nieuwe voorzitter heeft een duidelijk mandaat van de leden gekregen en daar scharen we ons dus eensgezind achter, en hij zal, van zijn kant, ongetwijfeld rekening houden met de mening van diegenen die niet voor hem gestemd hebben maar het liberale gedachtegoed op een variante wijze hoog in het vaandel dragen.

Mijn hoop is dat hij onze partij duidelijk kan afzetten tegen N-VA, zelfs al zullen sociaal-economische standpunten op de eerste plaats komen. Liberale klemtonen zoals aandacht voor ethische problemen, mensenrechten, privacy, onderwijs, een optimistisch mensbeeld,…zullen het onderscheid met de Vlaams-nationalisten benadrukken en kunnen ons in een nieuwe opwaartse spiraal brengen.

De opdracht in duidelijk, nu de handen uit de mouwen!

We kiezen onze nieuwe nationale voorzitter!

By | Weblogberichten

Vanaf 18 mei kunnen de leden van Open Vld hun stem uitbrengen op een nieuwe nationale voorzitter en nieuw nationaal partijbestuur. Einde van volgende week kennen we dan het nieuwe bestuur en misschien de nieuwe voorzitter. 

Als er geen van de 4 kandidaat-voorzitters de meerderheid haalt in de eerste ronde, komen de 2 best scorende kandidaten tegen elkaar uit in een tweede stemronde die loopt van 25 tot 29 mei. Ik ben nu al benieuwd naar de uitslag.

Zelf zetel ik sinds begin jaren negentig, toen als voorzitter van Open Vldvrouwen, in het nationale partijbestuur. Die periode is voor mij afgesloten. Sinds ik afscheid heb genomen van het Vlaams parlement, concentreer ik mij op de lokale politiek en speelt de nationale politiek zich iets te ver van mijn bed af om er nog wekelijks mijn zegje over te willen doen. Ik volg het graag, heb er mijn uitgesproken mening over en wil er graag af en toe over schrijven, maar dat is het.

Wie in het partijbestuur zetelt, is natuurlijk wel heel belangrijk om de visie en het beleid van de partij te ondersteunen en uit te dragen. Ik hoop daarom dat het vooral sociaal bewogen liberalen zullen zijn die gekozen zullen worden: mannen en vrouwen met veel aandacht voor onderwijs, welzijn en gezondheid (hoe belangrijk ze zijn ondervinden we in deze tijden meer dan ooit) en voor het werk van de lokale besturen. Natuurlijk blijven een gezonde economie en financiën prioritaire uitgangspunten voor ons, liberalen, maar er is zoveel meer dan dat!

Daarom hoop ik dat ook de nieuwe voorzitter van een sociaal engagement werk maakt. De vier kandidaten, Stefaan, Els, Egbert en Bart, hebben allemaal een zekere verdienste maar om voorzitter te zijn van een beleidspartij moet men aandacht hebben voor ALLE domeinen van het maatschappelijk leven, goed kunnen communiceren EN dicht bij de lokale besturen staan. De nieuwe voorzitter zal mee regeringsonderhandelingen moeten voeren en juist daarom is het zo belangrijk ook aandacht te hebben voor de beleidspunten die ons tot sociaal liberalen maken.

Wie het ook wordt: de nieuwe voorzitter zal snel een uitnodiging vanuit Lier ontvangen om zijn concrete beleidsplannen toe te lichten.
Ik weet alvast voor wie ik duim!

 

Exact 75 jaar geleden eindigde wereldoorlog II, 1 van de gruwelijkste oorlogen uit onze geschiedenis

By | Weblogberichten

Op 8 mei 1945 kwam in Europa een einde aan de tweede wereldoorlog. Tientallen miljoenen mensen, militairen en burgers, verloren het leven in wat 1 van de gruwelijkste oorlogen uit de geschiedenis is geworden. 

Dezer dagen zijn we, bij het bekijken van de schitterende reeks op Canvas “De kinderen van de Holocaust”, opnieuw mee getuige van de verschrikkelijke uitwassen van het nazisme die onze samenleving door elkaar schudde en uitmondde in de concentratiekampen. Zoals een joodse vrouw die de oorlog overleefde in de reeks herhaaldelijk zucht: “Hoe was dit mogelijk”?

Toen ik jaren geleden met leerlingen het concentratiekamp van Buchenwald bezocht, vertelden jongeren mij dat dit bezoek voor hen bij de les geschiedenis hoorde. “Mensen zijn vandaag niet meer tot zulke uitwassen van haat in staat”, geloofden ze, “Dit zou niet meer worden geduld”.

Ik zou het graag willen geloven en willen argumenteren dat de Europese samenleving sterk is veranderd en dat dezelfde vormen van haat en vernietiging vandaag geen kans meer zouden maken. Maar ik ben heel voorzichtig. Als ik de opgang van extreem-rechts, overal in Europa, vaststel, als ik de haat spuiende en onverdraagzame reacties op sociale media lees, elke dag, over zoveel verschillende onderwerpen, … word ik bang. We mogen niet vergeten en we moeten blijven waarschuwen. De gruwelen kunnen altijd en op vele manieren terugkomen.

8 mei moet daarom in de toekomst herdacht worden als het einde van de tweede wereldoorlog maar ook gevierd worden als de dag waarop de moderne democratie geboren is. Velen zijn gestorven voor onze vrijheid, dat mogen we nooit vergeten!

 

 

Scholen en lerarenopleidingen slaan de handen in elkaar: win-win voor beide!

By | Weblogberichten

Nu de scholen zich stilaan uit de corona-halsgreep beginnen los te maken en 15 mei in grote letters op de schoolborden staat geschreven als herstart voor (een deel van) de leerlingen, vragen ook de laatste praktische beslommeringen en moeilijkheden om een oplossing. 

Leraren kunnen niet overal tegelijk zijn, niet EN preteachen aan de ene groep EN fysiek lesgeven aan de andere terwijl ze ook hun extra voorbereidingen en remediëringen moeten  volhouden. Heel goed idee dus  student-leraren in te schakelen bij alle op til staande werkzaamheden in een school bij de heropening, meestal die school waar ze al stagelessen volgden en gaven.

Veel hogescholen en universiteiten (niet allemaal) hebben besloten , onder bepaalde voorwaarden, hun studenten in te schakelen bij alle mogelijke opdrachten waar een school de komende weken mee zal geconfronteerd worden. De school in kwestie kan daardoor op een rustige manier met haar eigen  leerkrachten overleggen welke taken zij zelf zullen opnemen en wat ze kunnen overlaten aan de, in dit geval, zelfstandige stagiair.

Voor de stagiair is het een opsteker dat hij of zij taken kan opnemen die in normale omstandigheden alleen de vaste klasleerkracht uitvoert. De ervaring die ze daarbij opdoen kan hen meteen vele stappen verder brengen in hun groei als leraar.

Win-win dus voor scholen EN studenten. Zo worden ervaringen, opgedaan in corona-tijden, misschien hier en daar een leidraad voor nieuwe werkwijzen!

Marleen Vanderpoorten

Onze stad werkt: Restauratie hekwerk stadhuis bijna voltooid!

By | Nieuws
Ondanks alle belemmeringen die corona-maatregelen ons opleggen, blijft onze stad werken en kennen tal dossiers hun gewoon verloop. Dit is o.a. het geval voor de restauratie van het hekwerk van ons stadhuis.


Reeds in 2012 werd een grondig onderzoek opgestart naar de staat van het hekwerk op de pui en het balkon van het stadhuis. Dit hekwerk maakt deel uit van het oorspronkelijk ontwerp en de originele uitvoering van het stadhuis door Jan Pieter Van Bauerscheidt de Jonge in 1744. In 1890 werd het grondig hersteld (en aangevuld) door Lodewijk Van Boeckel.

Het hekwerk is van smeedijzer maar op de pui werd het smeedwerk versierd door koperen drijfwerk. Vorig jaar werd het dossier eindelijk voor restauratie opgepakt en toegewezen aan de firma Remmen. Deze stelde vast dat, om een grondige en duurzame restauratie mogelijk te maken, het drijfwerk (680 stukken) moest verwijderd worden omdat corrosie vooral de hechtingen tussen koper en smeedijzer had aangetast.

De meerkost hiervoor van 36.000 euro werd door de gemeenteraad bovenop de initiële kost van 80.000 euro goedgekeurd zodat de restauratie een aanvang kon nemen. Dezer dagen wordt de laatste hand gelegd aan de terugplaatsing van het hekwerk dat opnieuw de historische en originele kleur heeft gekregen, donkergroen i.p.v. zwart.

Het gerestaureerde hekwerk geeft, samen met de heraangelegde rijbaan van de Grote Markt, het centrum van onze stad opnieuw een waardig cachet. De restauratie van het hekwerk werd gefilmd en zal te zien zijn op de website van de stad EN bij het onthaal van toeristen in de hal van het stadhuis.

“Het goede voorbeeld geven”

By | Nieuws

Het voorbije paasweekend gaf ons er reeds een voorsmaakje van: prachtig weer dat uitnodigt om gezellig en enthousiast samen iets te drinken, te barbecueën of eindeloos van een zonnetje te genieten met vrienden … het zal voor de komende zomer wellicht met minder volk, op meer afstand van elkaar en dichter bij huis moeten dan we gewoon zijn. 

Het terugdringen van het coronavirus lijkt op de goede weg maar van een overwinning is nog geen sprake. Veel hangt af van de manier waarop we ons met z’n allen willen inschakelen in het safety-plan van de overheid.

De richtlijnen die van kracht zijn, zijn noodzakelijk en niet zo lastig om te handhaven. We weten dat het tijdelijk zal zijn, dat het (veel) erger zal voorkomen en dat het welzijn en de gezondheid van iedereen ervan afhangt. Het is dus terecht dat we boos zijn op al diegenen die er toch de kantjes aflopen en denken dat het zo’n vaart wel niet zal lopen! Er valt geen goed woord te zeggen over medeburgers die zich niet houden aan de richtlijnen en de wijze adviezen van wetenschappers in de wind slaan.

Maar wat te zeggen van politici die deze instructies in twijfel beginnen trekken en openlijk op facebook zeggen de richtlijn naast zich neer te leggen? De burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen ging onbegrijpelijk lichtzinnig om met een maatregel door de hogere overheid uitgevaardigd. Als partijvoorzitter en als burgemeester had hij kanalen genoeg om de onduidelijkheid van de maatregel desgevallend aan te tonen en er verduidelijking over te vragen.

Een burgemeester is bij uitstek de man of de vrouw die de veiligheid moet handhaven en er moet voor zorgen dat zijn burgers de richtlijnen van de hogere overheden opvolgen. Hoe kan men respect en waardigheid afdwingen tegenover beleidsmakers als een politicus zelf de draak steekt met een besliste maatregel en prompt afkondigt dat hij die niet zal opvolgen en laten uitvoeren?

Ik kan mij voorstellen dat in deze coronatijden mensen andere zorgen hebben dan de ernst van een burgemeester in vraag te stellen, maar eigenlijk is het absoluut not done en misschien wel de grofste fout die men als beleidsmaker kan maken. Het zegt veel over de inborst van de man in kwestie. Hopelijk zegt het niet veel over diegenen die hem tot op heden op handen hebben gedragen!

Marleen Vanderpoorten

 

Iedereen digitaal!

By | Weblogberichten

Ondanks de grote ellende die de coronacrisis voor heel veel mensen, privé en professioneel, met zich meebrengt, zijn hier en daar toch kleine lichtpuntjes te bespeuren. Deze lichtpuntjes zijn vaak reeds bestaande attitudes of activiteiten die door de lockdown in een stroomversnelling terechtkomen. 

Niet in het minst valt hier alles onder wat met ICT-vaardigheden te maken heeft. Als sommigen (vooral ouderen) al een zekere angst kenden voluit hun laptop, iphone en ipad in te zetten om te vergaderen, te werken of professionele contacten te leggen, dan is daar dezer dagen wel een hele lange weg afgelegd in een hele korte tijd.

Beter dan vergaderingen te lang uit te stellen of afspraken telefonisch af te handelen, kan een agenda vaak probleemloos afgewerkt worden via video-conference. Ook telewerk komt plots in een stroomversnelling terecht. Terwijl tot drie weken geleden veel bedrijven en diensten eerder uitzonderlijk telewerk toestonden, is men nu overgeschakeld tot een automatisme als de mogelijkheden zich voor doen. Positieve neveneffecten als minder files en tijdswinst worden met dank aanvaard.

Natuurlijk kunnen niet alle mogelijkheden op deze korte termijn op een digitale manier tot in de puntjes geregeld worden, soms zal in het post-coronatijdperk ook even probleemloos terug overgeschakeld worden naar de fysieke contacten en aanwezigheden zoals voorheen. Maar ik geloof er wel in dat een aantal dingen waar we eerder een beetje weigerachtig en (te) voorzichtig tegenaan keken, voor goed verworven zullen zijn.

Misschien komt dit de leefomstandigheden in het algemeen ten goede en leert dit ons sceptisch naar onze eigen ratrace kijken? Of hoe een lelijk beestje als het coronavirus toch misschien ook een keerzijde kan laten zien!

75 jaar geleden overleed Arthur Vanderpoorten in het concentratiekamp van Bergen-Belsen

By | Weblogberichten

Ik heb mijn grootvader, Arthur Vanderpoorten, nooit gekend. Ik ben zelf geboren 9 jaar na het einde van WO II en dus ook 9 jaar na zijn overlijden. Ik heb in mijn jeugdjaren altijd heel veel over hem horen vertellen in de familie en nadien heb ik ook heel veel over en van hem gelezen.

Arthur Vanderpoorten had een eerder atypische politieke carrière. Hij was reeds de 50 voorbij toen hij eerst senator en nadien minister werd. Hij heeft zijn leven lang echter wel rechtlijnig en consequent sociaal-liberaal gedacht en gehandeld.

Hoewel hij professioneel vooral gelieerd was aan de economische sector, als handelsvertegenwoordiger, was hij als voorzitter van het Lierse Willemsfonds en als actieve liberaal vooral begaan met de democratisering en emancipatie van de bevolking via onderwijs en vrijetijdsbesteding.

Om dezelfde reden was hij overtuigd van het belang van de Vlaamse taal, binnen het Belgisch staatsbestel, en van het rijksonderwijs. Als senator liet hij de wet-Vanderpoorten goedkeuren die ervoor zorgde dat de gebouwen van het rijksonderwijs niet langer door de lokale besturen maar door de nationale overheid zouden gebouwd en onderhouden worden. De eerste school van die aard op het Lierse grondgebied, het Atheneum Campus Arthur Vanderpoorten, is om die reden naar hem genoemd.

Arthur Vanderpoorten werd op 3 september 1939 minister van Openbare Werken en nadien van Binnenlandse Zaken, in de regering Pierlot III, een regering van nationale eenheid met christendemocraten, socialisten en liberalen. Toen de regering bij het uitbreken van WO II in ballingschap in Londen ging, bleef Arthur Vanderpoorten met 7 collega’s in de niet-bezette Franse zone waar hij Belgische vluchtelingen hielp.

Op 4 januari 1943 werd hij in Le Pont-de-Claix gearresteerd op verdenking van het verlenen van steun aan een verzetsorganisatie en ontsnappingslijn. Hij werd gevangengezet in Fresnes, nadien getransporteerd naar Buchenwald en Oranienburg-Sachenhausen. Hij kreeg het statuut van Nacht und Nebel-gevangene.

Omdat zijn familie toch een poging deed om hem pakjes te zenden, werd hij gestraft met een transport naar Natzweiler waar hij in de zoutmijnen zou moeten werken. Een bombardement op de trein deed hem echter opnieuw in Sachenhausen, en bij de ontruiming van het kamp, in Bergen-Belsen terechtkomen. De fel verzwakte Arthur Vanderpoorten overleed er op 3 april 1945 aan tyfus.

Mijn familie, mijn partij en heel wat sympathisanten wilden dit overlijden graag herdenken met een bloemenhulde aan zijn monument op de site van het Atheneum, Campus Arthur Vanderpoorten. De omstandigheden zijn vandaag echter van die aard dat we de herdenking moeten uitstellen tot het najaar.

Corona brengt veel miserie, maar ook hoop en inspiratie

By | Nieuws

De beelden die we enkele dagen geleden te zien kregen van een ziekenhuis in Cremona en van de lijkwagens in Bergamo, hadden beelden uit een horrorfilm kunnen zijn! Zoveel eenzame zieke, vaak terminale patiënten, die ondanks de helse inspanningen van hun verplegend personeel, de hel niet zouden overleven! 

“Kan niet, niet in deze tijden”, zouden we enkele maanden geleden gezegd hebben indien men het toen voorspeld zou hebben. Bergamo en Cremona zijn lieflijke, op en top moderne Noord-Italiaanse steden die, in het geheel van Italië, hun tijd eerder vooruit lijken te zijn. Ik bezocht beide steden al verscheidene keren, telkens was het spontane respect voor de netheid, de voorkomendheid, de schoonheid,…mijn deel.

In ons land zijn Italiaanse toestanden niet aan de orde, voorlopig niet en hopelijk nooit. Maar mensen worstelen ook hier met angst voor de onmiddellijke toekomst en onzekerheid voor wat in het verdere verschiet ligt: gaan wij, gaat iemand in onze omgeving ziek worden, gaan we in de toekomst onze job kunnen houden, onze afbetalingen kunnen blijven doen…???

Wat critici in de marge zich al jaren afvragen, namelijk of onze manier van leven, ons consumptiegedrag en ons druk-druk-druk gedoe, wel houdbaar blijft; of altijd meer en meer voor iedereen wel realistisch en haalbaar blijft, treedt nu als een duidelijke kernvraag naar voor. Heeft de ongebreidelde expansie op zoveel domeinen zijn grens bereikt en moeten we vaker terugplooien op de basics van het leven?

De ict-revolutie die we de voorbije decennia doormaakten, zorgt er nu voor dat “in ons kot” blijven NIET gelijkstaat met afgezonderd en afgesloten zijn. We smsen, whatsappen, gebruiken sociale media, telefoneren en vergaderen met digitale hulpmiddelen zonder problemen. Kunnen we ons nog voorstellen hoe deze pandemie ervaren zou worden, pakweg 25 jaar geleden? Zonder alle mogelijkheden die we nu hebben?

De digitale revolutie heeft ons de voorbije decennia op economisch, sociaal en communicatief vlak in een rollercoaster van mogelijkheden gestort. Dat is fantastisch en moeten we zo houden. Maar nu komt de wereld een beetje tot stilstand. Misschien kunnen alle recent verworven mogelijkheden van online te shoppen tot telewerken en skypen ons in de nabije toekomst helpen de drukte van elke dag te stabiliseren.

Zouden minder burn-outs, minder stress en minder eenzaamheid dan niet aan de orde zijn? En kunnen creativiteit, inspiratie, behulpzaamheid, solidariteit en respect voor elkaars inzet de nieuwe thema’s worden voor het komende decennium en alle decennia daarna? Of gaan we over enkele maanden over tot de orde van de dag, vlakken we de eerste helft van 2020 uit, en pikken we de draad zonder meer op waar we hem loslieten?

Dat zou een absoluut verkeerde keuze zijn! Corona dwingt ons na te denken over onze manier van leven, en dat is nodig!