All Posts By

igobert

Corona, een jaar later…

By | Weblogberichten

Net een jaar geleden drong het bij zowat iedereen glashelder door dat het coronavirus ook West-Europa in zijn greep had. De beelden die ons vanuit Noord-Italië bereikten, kwamen eerst hallucinant over, dan afschrikwekkend.
Overal schoten de cijfers van zieke mensen en sterfgevallen de hoogte in. Het had eerst ver van ons bed geleken, in China. In ons nabije landen zou het toch zo’n vaart niet lopen???

Tot ook sommige van onze kennissen en familieleden ziek werden. Soms doodziek met opname op intensieve, soms minder ziek, met eerder griepachtige verschijnselen. Maar altijd angstaanjagend omdat de controle op het virus op zich liet wachten. Ik herlas er “La peste” van Albert Camus bij, de vergelijking met de gang van zaken als gevolg van de coronapandemie was ontstellend: bijna een eeuw later en zoveel gelijkenissen bij de onmacht van de wetenschap en de radeloosheid van beleidsmensen.

We hebben sinds het begin van de pandemie een hele weg afgelegd. We hebben veel geleerd over het virus, we hebben tools ontworpen en attitudes aangeleerd om de verspreiding binnen de perken te houden. Er zijn vaccins ontwikkeld, en eens die op volle snelheid geprikt kunnen worden bij zoveel mogelijk mensen, zal de pandemie in kracht afnemen.

Het leven zal dan langzaam terug zijn normale gang van zaken krijgen. Cafés en restaurants zullen terug openen, winkelen in gezelschap zal toegelaten zijn, reizen zal opnieuw mogen. Misschien zullen we blijven telewerken maar niet elke dag zoals nu. Kussen en knuffelen zal opnieuw kunnen, maar gaan we dat nog durven zonder ons af te vragen of dat geen kans op besmetting oplevert?
Het rijk van de vrijheid zal eerst voorzichtig en nadien met volle kracht omarmd worden. We zullen ongeremd genieten van drankjes op terrasjes, wandelingetjes in gezelschap, culturele pleziertjes en het gezelschap van veel volk.

En later, veel later, zullen we ons 2020 alleen nog herinneren als een annus horribilis. Een jaar waarin we onze kleinkinderen ineens een half hoofd groter terugkregen, we onze jaarlijkse juli-uitstap met hen misten en het familiale kerstfeest.
Een jaar waarin de band met onze vrienden en vriendinnen verslapte want via de telefoon waren onze praatjes toch niet helemaal hetzelfde en een figuurlijk schouderklopje al helemaal niet. Maar ook een jaar waarin haast wat minder haastig werd en de boekenstapel sneller slonk dan anders, de band met onze vaste bubbel steviger werd en het besef van onze figuurlijke rijkdom in normale omstandigheden ten volle tot ons doordrong.

Vandaag, net een jaar na de uitbraak van de pandemie, moeten we nog steeds op onze tanden bijten om vol te houden, maar stilaan lijkt het vooruitzicht veld te winnen dat het opnieuw goed zal komen. Het rijk van de vrijheid wenkt…

“Water in de stad” van partijprogramma naar realisatie

By | Weblogberichten

In het bestuursakkoord 2019-2024, hoofdstuk “Openbare ruimte” staat als laatste punt bij het onderdeel “Waterbeleid”: “we onderzoeken hoe we meer “water in de stad” kunnen brengen en maken daarvoor een langetermijnplanning op”.
Deze zin heeft hoofdzakelijk betrekking op het openleggen van vlietjes die momenteel onder de grond liggen en die door de openlegging het historische uitzicht van sommige delen in onze stad herwaarderen.

Deze werkwijze zal voorlopig toegepast worden als de opportuniteit zich voordoet, dwz in het kader van een reeds gepland project waar het mee in opgenomen kan worden. Opnieuw water in de openbare ruimte brengen is beeld- en sfeerbepalend en maakt een stad mooier en veel gezelliger. Kijk naar de binnenstad van Mechelen die door de aanleg van waterpartijen en openleggen van vlietjes zoveel aangenamer is geworden.

Het onderwerp heeft, uiteraard, ook, en niet in het minst, ecologische aspecten, voor een groot deel ook te wijten aan de klimaatopwarming. Het ecologisch deel van “water in de stad” vertaalt zich in een hemelwaterplan, de Nete als extra buffer en, in de nabije toekomst, een nieuwe stuw op de Binnennete.

Bij nieuwe projecten en studies (vanaf 2019) van onroerend erfgoed zal, waar mogelijk, onderzocht worden hoe de historische vlieten in de Lierse binnenstad kunnen worden geherwaardeerd. Er zijn nu reeds een aantal concrete projecten en studies lopende.

In de eerste plaats zijn er de beheersplannen voor stadsgezichten. Een beheersplan heeft als bedoeling een visiedocument, een kader en leidraad vast te leggen dat eigenaars in de toekomst moeten volgen bij renovatie of restauratie. Bij de opmaak van een beheersplan wordt zoveel mogelijk integraal en geïntegreerd gewerkt. Integraal betekent de zorg voor archeologisch, landschappelijk én bouwkundig erfgoed. Een geïntegreerde benadering betekent een afstemming met andere beleidsvelden die raakvlakken hebben met de onroerend erfgoedzorg zoals ruimtelijke ordening, leefmilieu, natuur en toerisme. Aan de ontwerpers van de beheersplannen wordt nu ook expliciet gevraagd te onderzoeken of het binnen het onderzoeksgebied haalbaar is de historische waterlopen te herwaarderen en dus, bijvoorbeeld, open te leggen.

Het beheersplan Kloosterstraat en omgeving is reeds goedgekeurd. De beheersplannen Jezuïetenklooster en omgeving en Grote Markt en omgeving zijn in opmaak. Deze drie beheersplannen zullen allemaal de mogelijkheid aantonen water in de stad zichtbaar te maken.

Naast de beheersplannen wordt momenteel werk gemaakt van de restauratie en herbestemming van het Heilige Geestgebouw. Dit project maakt deel uit van de meerjarenpremieovereenkomst die de stad sloot met het Agentschap Onroerend Erfgoed voor de Sint-Gummarussite. Binnen dit project is voorzien de historische waterloop, de Sint-Pietersvliet , achter het ‘Corenhuys’, de achterbouw in de Heilige Geeststraat 7, terug open te leggen. Samen met de eigenlijke restauratie van het H.Geestgebouw zal de authentieke kern van het historische Lier bij het openleggen van de Sint Pietersvliet zonder twijfel aan aantrekkingskracht en schoonheid winnen.

Wat bij het uitschrijven van ons partijprogramma in 2018 nog als een mooi toekomstbeeld gold, wordt nu al volop een beleidsdoel!

Geld en politiek: het goede voorbeeld zou van liberalen moeten komen!

By | Weblogberichten

Vorige week overleed Luc Dhoore, voormalig christen-democratisch minister en vooral bekend als “vader“ van de financiering van de politieke partijen en de beperking van de verkiezingsuitgaven, een wet uit 1989. Net in dezelfde week wordt onze partij geconfronteerd met een ongewoon schouwspel rond een financiële “gift” aan één van haar kandidaten bij de verkiezingen van 2019.

Het maakt pijnlijk duidelijk hoe noodzakelijk de wet-Dhoore was en hoe noodzakelijk een periodieke evaluatie ervan blijft. In de wet staat beschreven hoeveel financiële middelen politieke partijen van de overheid krijgen en hoe politieke partijen en hun kandidaten campagne kunnen voeren bij verkiezingen en met welke budgetten.

De wet was destijds ingegeven door de algemene bezorgdheid dat kapitaalkrachtige kandidaten, of kandidaten met een kapitaalkrachtige achterban, veel meer kansen zouden hebben bij het campagne-voeren, dan kandidaten die hier niet over beschikten. Dat sommige kandidaten ook wel eens ongeoorloofde middelen zouden gebruiken om hun campagne te versterken, was eveneens een bezorgdheid, evenals de definitie van deze “ongeoorloofde middelen”. Het waren bedenkingen die de noodzaak van een goed beschreven en duidelijke wetgeving argumenteerden.

Sindsdien weten politieke partijen welke middelen ze jaarlijks van de overheid mogen verwachten en weten kandidaten bij elke verkiezing en op elke plaats wat het budget is dat ze mogen spenderen. Ook de oorsprong van deze middelen moet kenbaar gemaakt worden in de aangifte waartoe elke kandidaat verplicht is. Ongelimiteerde sponsoring zoals voor 1989 mogelijk was, is helemaal aan banden gelegd.

Of is alles toch niet helemaal sluitend? Vorige week werd pijnlijk duidelijk dat over sommige bestedingen een mist blijft hangen. Een medewerker aanwerven voor de duur van de campagne, mag dit bijvoorbeeld buiten de aangifte vallen? En mogen middelen doorgesluisd worden naar bijvoorbeeld vennootschappen van “een” kandidaat? De diverse meningen in de media en het stilzwijgen bij andere partijen wezen alvast op een gebrek aan coherente visie over deze handelswijze.

Van een totaal andere orde, maar minstens even gevoelig voor de medestanders binnen een partij is de verschillende behandeling van haar kandidaten. Dat lijsttrekkers bijvoorbeeld nood hebben aan een groter budget is vanzelfsprekend en dat iedereen een deel van de gemeenschappelijke middelen uit de centrale partijfinanciering kan gebruiken is dat eveneens.

Maar hoe “gelijk” moet en mag dat deel zijn? Zittende mandatarissen hebben afgedragen aan de partij via een algemeen geldende maar per partij verschillende mandataris-bijdrage. Geeft hen dat meer recht of een groter deel van de koek bij de verdeling van campagnegelden? Of juist niet? En hebben “witte konijnen” die nog geen bijdrage hebben geleverd recht op extra steun? Of moet het vooruitzicht op een mandaat ruimschoots volstaan?

Ondanks een noodzakelijke wet om uitwassen te voorkomen en meer transparantie tot stand te brengen, wordt deze transparantie te vaak omzeild door spitsvondigheden en niet beschreven mogelijkheden. Een grondige én periodieke herziening van de wet zelf én een gedragscode hierover, blijft daarom absoluut noodzakelijk.

Politieke partijen zijn het in eerste instantie aan hun medestanders en leden verschuldigd deze duidelijkheid en transparantie te verschaffen. Liefst uit zichzelf. Als dit niet gebeurt, is het aan de overheid om initiatief te nemen. Zoals nu.
Jammer dat onze partij hier niet net het goede voorbeeld heeft gegeven!!

Zonnepanelen verhitten gemoederen 

By | Weblogberichten

Het Grondwettelijk Hof vernietigde het decreet van het vorige Vlaamse parlement over de gunstige regeling voor het plaatsen van zonnepanelen. Dit decreet werd zoals meestal aangereikt door de bevoegde minister, geruggensteund door de Vlaamse regering.

Van meet af waren er twijfels over het juridische sluitstuk van deze regeling. Het voltallige parlement keurde het decreet toch goed, zonder tegenstemmen. Er waren wel onthoudingen van de oppositie maar dat was het. Het decreet werd goedgekeurd op slechts enkele weken voor de Vlaamse verkiezingen van 2019 en wellicht is het juist daarom dat geen enkele partij een voor de burgers aantrekkelijke regeling, wilde afvallen.

Het rondje “zwarte pieten” in het wekelijks debat in het Vlaams parlement was dan ook een maat voor niets, integendeel eerder beschamend. Waarom blijft het in de politiek zo moeilijk om te erkennen dat er fouten zijn gemaakt? Het zou eerbaar zijn om toe te geven dat de regeling te overhaast en onvolmaakt was. En dan, gezamenlijk met alle partijen in het halfrond, aan een oplossing te werken. Zodat een nieuw systeem kan uitgewerkt worden waarbij alle burgers krijgen waar ze voor gekozen hebben op basis van een goedgekeurd decreet.

In plaats van ruzie te maken en proberen te bekomen dat alleen de andere in een slecht daglicht komt te staan, zouden best alle politieke partijen een mea culpa slaan: de toenmalige en huidige regeringspartijen die het voorstel uitwerkten en op de agenda plaatsten EN de oppositiepartijen die NIET tegenstemden en zelf geen Raad van State aanvroegen wat perfect mogelijk is.

Dit gebeurde niet tijdens het plenaire debat en daarom wordt alleen de anti-politiek gevoed. Een duidelijke fout erkennen kan vertrouwen wekken. De schuld naar mekaar toeschuiven is kinderachtig en een volwassen parlement onwaardig!

 

Aandacht voor nuance!

By | Weblogberichten

2020 ligt achter ons. Met hoop op een beter 2021 zijn we van oud naar nieuw gestapt.
De lichtpuntjes die in de laatste dagen van het oude jaar zichtbaar werden, worden talrijker: over de hele wereld wordt corona bestreden met verscheidene vaccins, de meeste mensen lijken zich meer en meer (en gelukkig maar) bewust te worden van het belang van strenge regels en zich eraan te houden.

De coronacijfers in ons land dalen, scholen kunnen voorlopig openblijven, langzaam groeit het vooruitzicht op versoepeling al zal dat wellicht nog niet voor de krokusvakantie mogelijk zijn,…
Hoopgevende signalen die ik graag meer benadrukt had gehoord en gezien in de dagelijkse journaals en persberichten waar soms ongelooflijk eenzijdig gefocust wordt op alles wat er verkeerd, te traag, te onvolledig,…verloopt.

Natuurlijk kunnen en mogen er vragen gesteld worden bij de trage Belgische en Europese vaccinatiecijfers in vergelijking van grote buiten-Europese landen. Natuurlijk is het de opdracht van elke journalist kritisch te kijken en verslag uit te brengen van alle facetten van het pandemiebeleid en hoe daar wordt mee omgegaan door beleidsmakers, experten en bevolking.

Maar soms bekruipt mij toch het gevoel dat elk respect voor nuance zoek is. Het lijkt soms een wedstrijd tussen verslaggevers te zijn om zo’n negatief-kritisch mogelijke vragen te stellen, en de stand van zaken van de huidige situatie zo afschrikwekkend mogelijk voor te stellen.

Zou af en toe een genuanceerder beeld brengen van de feiten met de mooie resultaten EN de verbeterpunten de bevolking niet meer overtuigen van de zin van hun inspanningen? En zou het beeld dat men krijgt van de werkelijkheid niet correcter zijn? Want het is geen zwart/wit verhaal met alleen plus-of minpunten. De realiteit is, zeker in de omstandigheden waarin we nu leven, genuanceerd, met kleine overwinningen die lichtpunten opleveren, en soms ook tegenslagen en vergissingen.

Scherpe journalistiek is boeiend en interessant maar de hoofdzaak blijft informeren en alle aspecten van de feiten weergeven. Door te zeer en te vaak alleen maar te focussen op de knelpunten wordt gedesinformeerd in plaats geïnformeerd. Laat het innemen van standpunten aan studiegasten en gesprekspartners over en zorg door goedgeplaatste en kritische vragen voor een volledig en waarheidsgetrouw beeld van de werkelijkheid. Dat verwachten we met zijn allen van onze nieuwsmedia!

Afscheid van een vreemd jaar

By | Weblogberichten

2020 loopt ten einde. Het was een vreemd jaar. Wegens een door ons nooit eerder ervaren pandemie, maar niet alleen daarom. “Een duister jaar vol schittering” schrijft filosofe Alisja Gescinska erover. Deze zin geeft prachtig weer waarom de afgelopen maanden zich aan elkaar regen tot een snertjaar dat echter niet zomaar en niet over de ganse lijn een snertjaar was.

Natuurlijk heeft de ervaring van het niets ontziende coronavirus, de daarbij horende hoge aantallen zwaar zieke mensen en de talrijke overlijdens die duizenden families troffen, ons geloof in het kunnen van de mens in de 21ste eeuw en de vooruitgang van de wetenschap even aan het wankelen gebracht.

Het deed ons bijvoorbeeld het onnavolgbare La Peste van Albert Camus opnieuw ter hand nemen, uit nieuwsgierigheid en om uit zoeken of er toch enige erkenning was met de gebeurtenissen beschreven in het boek dat reeds in 1947 verscheen. En het doet ons in een reflex onze wenkbrauwen fronsen als we nu op televisie beelden zien, pre-corona opgenomen, van elkaar knuffelende mensen, mensen zonder mondmaskers en zonder angst om elkaar ongeremd aan te raken.

We leerden relativeren over onze eigen manier van leven, onze eigen gewoonten en kleine en grotere verwennerijen. “Anders gaan leven” was nooit zo dichtbij. Nieuwe woorden werden geboren: knuffelcontact, superverspreider, huidhonger, bubbel, mondmasker, social distancing, knuffelboete, …vorig jaar rond deze tijd nog nobel onbekend in onze woordenschat!

2020 was hoofdzakelijk “het coronajaar”. Zo zal het in ons collectieve geheugen gebeiteld staan. Zo zal het de geschiedenis ingaan. Zo’n jaar willen we liefst niet meer meemaken. Maar 2020 was ook het jaar van vele andere soms beklijvende, vaak hoopgevende gebeurtenissen.

Vivaldi werd geboren en bestuurt goed; een liberale premier weet waar de belangrijke uitdagingen liggen en scoort met zijn teamspirit; de eindeloos lijkende discussie over een al dan niet harde brexit werd op de valreep in het voordeel van alle Europeanen met veel redelijkheid afgeklopt; een Europees herstelfonds om de door corona ontstane problemen te counteren werd goedgekeurd; een nieuwe en democratische president van de VS werd gekozen en luidde daarmee hopelijk het definitieve einde van het Trump-tijdperk in; “Black lives matter” legde het accent op solidariteit en diversiteit; in ons land en vele andere werd de discussie over populisme en onrechtvaardigheid op alle fronten opnieuw aangezwengeld; een coronavaccin werd gelanceerd op de valreep van de overstap naar 2021, minder dan een jaar na het uitbreken van de pandemie,…

Zo bleef einde december het wereldnieuws waar het bijna een jaar lang geweest was: in de schaduw van corona…, maar nu met positieve vooruitzichten!
Corona bracht wellicht geen nieuwe wereld maar of de oude ooit terugkomt is zeer de vraag. En of we dat willen evenzeer.

De best mogelijke collega

By | Weblogberichten

Gisteren nam de Lierse gemeenteraad afscheid van schepen Walter Grootaers. Na 26 jaar als gemeentelijk mandataris, waarvan 14 als schepen, mag Walter zijn stoel en zijn kennis doorgeven aan zijn opvolger, Thierry Suetens.

Walter kwam op 1 januari 1995 in de gemeenteraad als oppositieleider voor LMM. Maar oppositie voeren zit Walter niet in het bloed. Hij is positief en constructief van aard en wil graag mee de lijnen uitzetten op een opbouwende manier. Na zijn start in de gemeenteraad zat Walter al snel mee na te denken over de beleidsmogelijkheden en tussen het team van Walter en de toenmalige meerderheid groeide een goede verstandhouding.

Walter stapte later over naar Open Vld en heeft de partij sindsdien altijd in zijn hart gedragen. Hij kan relativeren en tegelijkertijd perfect inschatten welke accenten belangrijk zijn en welke niet. Een liberaal, vrijgevochten karakter met heel veel aandacht voor alle mogelijke sociale aspecten van beleid voeren.

Zouden meer politici iets van Walters karakter hebben, politiek zou een betere naam en faam hebben! Walter was voor onze partij en voor de schepencolleges waar hij deel van uitmaakte, een fantastische collega: consequent liberaal, altijd bereid in te springen waar nodig, en altijd in staat de spanning van een conflictueus moment tussen collega’s om te buigen in ontspanning. Il faut le faire…

Zijn bevoegdheden als schepen, die zeer verscheiden zijn geweest, heeft hij altijd met enthousiasme op- en aangepakt. Bij lijstvormingen heeft hij nooit plaatsen opgeëist. En misschien is dat laatste, wat getuigt van een zekere bescheidenheid, een kwaliteit die hem wellicht parten heeft gespeeld: had er anders niet nog meer in zijn politieke carrière gezeten?

In ieder geval was Walter voor onze fractie in het algemeen en voor mij in het bijzonder, de best mogelijke collega: zijn positivisme trok ons erdoor op moeilijke momenten en zijn teamspirit heeft mij geleerd wat eigenlijk 1 van de hoofdzaken van een geslaagde politieke loopbaan is. Alleen kan je niets bereiken in een politiek bestaan, samenwerking is essentieel. Een ploeg is maar zo sterk als haar eensgezindheid groot is.

Bedankt voor alles Walter, en heel veel succes met al wat je nog onderneemt!

Stad heeft budget in evenwicht ondanks forse investeringen

By | Weblogberichten

December is elk jaar opnieuw begrotingsmaand in de lokale besturen. Ook in Lier wordt het budget en het aangepaste meerjarenplan van stad/OCMW rond deze tijd besproken in de gemeente- en OCMW-raad. Een mooi moment om met alle raadsleden te bekijken waar het goed loopt en waar bijsturingen in de toekomst misschien overwogen moeten worden.

De krachtlijnen van het meerjarenplan, dat vorig jaar bij het begin van de legislatuur werd uitgetekend, blijven bestaan. Dat betekent dat er veel inspanningen geleverd worden voor de vernieuwing en verfraaiing van het openbaar domein, dat er veel aandacht gaat naar onze verenigingen en naar het sociaal welzijn van onze burgers, en dat ons eigen patrimonium kritisch onder de loep wordt genomen, gerenoveerd en gerestaureerd waar nodig. Dit alles binnen gezonde financiële doelstellingen: een budgettair evenwicht en geen verhoging van de schuld.

De aanpassingen die nu worden aangebracht aan het meerjarenplan vanaf 2021, zijn hoofdzakelijk het gevolg van twee gebeurtenissen: de coronacrisis en de steun van de Vlaamse regering voor de restauratie van ons onroerend erfgoed.

De coronacrisis heeft extra uitgaven gevergd van ons bestuur als ondersteuning van handelaars, verenigingen en personen die het door de pandemie extra moeilijk hebben gekregen. Er kwamen extra inkomsten van de hogere overheid om deze problemen mee aan te pakken. Sommige uitgaven werden geschrapt omdat ze wegens de opgelegde coronamaatregelen, vervielen. Af te wachten valt nog of hierdoor de inkomsten van de personenbelasting zullen dalen en het aantal noodzakelijke steunmaatregelen voor gezinnen in armoede zal stijgen.

De Vlaamse regering ging in op onze vraag een meerjarenpremie toe te kennen voor het begijnhof en de Sint-Gummarussite. Deze bedraagt 60% van de voorziene en subsidieerbare werken. Daardoor moeten stad en OCMW ook zelf sneller inspringen om het ontbrekende budget te voorzien. Door verkoop van een deel van het OCMW-patrimonium en een voorzichtig uitgavenbeleid kan dit gerealiseerd worden. Een belangrijke investering kan zo op korte termijn gerealiseerd worden.

Scholen worden sterker door corona

By | Weblogberichten

De voorbije weken werden de overheden van zowat alle niveaus te pas en te onpas met verwijten bekogeld over de te late, te onvolledige, te ondoordachte aanpak van de coronacrisis. Dat is zeker niet altijd terecht. Soms wel. Dat blijkt dan achteraf.

Dat we in juni de teugels te snel gevierd hebben en de maatregelen gelost, daar is zowat iedereen het over eens. Dat scholen een gigantische kluif hebben gehad aan het organiseren van hun lessen en het aan boord houden van alle jongeren, daar is ook iedereen het over eens.
Dat lokale besturen kort op de bal hebben gespeeld en, in het belang van hun nabije bevolking, voorzichtig en toeziend zijn geweest, is ook juist en dit heeft de merites van deze lokale besturen in crisissituaties voor iedereen duidelijk geaccentueerd.
Dat deze coronacrisis er hoofdzakelijk 1 geweest is van veel verdriet en problemen is ook juist. Dat er geen lessen voor de toekomst uit getrokken kunnen en zullen worden, is echter niet aan de orde.

We konden de crisis niet voorzien en we zijn daardoor in grote mate, en onvoorbereid, gepakt in snelheid. Maar met veel inventiviteit en creativiteit zijn velen aan de slag gegaan om het beste te maken van de situaties, en de problemen om te buigen tot opportuniteiten en kansen.
Dat zagen en zien we in ons onderwijs.

Afstandsonderwijs, gebruikmaken van geavanceerde IT-mogelijkheden, is in vele van onze scholen, pre-corona, lang blijven hangen in de opstartfase. Of klassikaal en groepsgewijs lessen geven en volgen, wel ideaal is, is pre-corona eigenlijk zelden een onderwerp van discussie geweest. Ondanks pleidooien van onderwijs-experten terzake.

De crisis die zich sinds maart manifesteerde verplichtte leraren en leerlingen tot een gigantische stroomversnelling in hun aanpak van afstandsonderwijs en IT-gebruik. De crisis maakte ook duidelijk dat over een laptop beschikken geen luxe is. IT-materiaal behoort tot het basismateriaal waarop elke leerling recht heeft. Zoals dat vroeger alleen voor schriften, pennen en boeken het geval was.

Als alle leerlingen over degelijk IT-materiaal en over een degelijke internetverbinding beschikken is de eerste stap gezet op weg naar een echt gelijke kansenonderwijs. De volgende stappen hebben te maken met de inzet en het gebruik van dit materiaal.

Scholen en hun leraren worden door de mogelijkheid op afstand les te geven immers veel gemakkelijker in staat gesteld op maat te werken: bijwerken en vooruit werken is gemakkelijker te realiseren. Remmen en gas geven naargelang de leerling en de leerstof is beter haalbaar. Oriënteren, heroriënteren en remediëren en stimuleren binnen een vak, binnen een studierichting of daarbuiten wordt meer vanzelfsprekend. Door de strenge afstandsregels van vandaag, zijn scholen mee in dit verhaal. Ze moeten wel.

Hopelijk houden ze hun ervaringen vast en distilleren ze uit deze crisismaatregelen alle goede punten van vooruitgang voor alle leerlingen . En voor altijd.

Een sobere kerst, een uitbundig paasfeest?

By | Weblogberichten

Na de tsunami van nieuwsberichten over de verkiezing van de nieuwe president van de Verenigde Staten, en alle gelukwensen aan de democratische familie in Amerika en in heel de wereld die bij deze verkiezing hoorde, keren we terug naar het hier en nu. 

We staan met beide voeten weer in de corona-realiteit, waar we vorige week, en zoveel weken en maanden voordien ook al stonden.
Of toch niet! Er verschijnen stilaan lichtpuntjes op het einde van wat een eindeloze tunnel leek.

Reeds vorige week was er schuchter goed nieuws toen bleek dat sommige cijfers in de corona-berichtgeving, voorzichtig de goede kant begonnen uit te gaan. Dat gaf meteen moed. Sober en voorzichtig alle afstandsregels opvolgen als die geen effect lijken te hebben, is nooit stimulerend.

Maar alle genomen maatregelen lijken dus wel degelijk naar succes te leiden en dat geeft moed. Bovendien kwam de voorbije dagen het geweldige nieuws over de goede resultaten van het vaccin-in-ontwikkeling. Ook al temperde de minister van Volksgezondheid ons enthousiasme enigszins in zijn gekende no-nonsense stijl, dat kon de hoop op betere tijden de kop niet indrukken.

Maar iedereen die ervoor waarschuwt niet te hard van stapel te lopen en de strenge maatregelen niet te snel te lossen, heeft natuurlijk gelijk. Het zou bijzonder jammer zijn als begin december de deuren van winkels en horeca opnieuw wijd open worden gezet en na de eindejaarsfeesten terug moet overgeschakeld worden naar een (derde) lockdown.

We moeten nu volhouden en ons voorbereiden op een sober kerstfeest en een uitzonderlijke maand januari zonder recepties en andere drukbevolkte bijeenkomsten in het teken van het nieuwe jaar. Als we dat doen, is de kans groot dat de cijfers verder dalen en, in combinatie met een vaccin voor alleszins reeds de meest kwetsbaren, de pandemie voor het eerst op een stabiele basis kan worden teruggedrongen.

Wie weet kunnen we dan, maar dan pas, beginnen dromen van een “gewone” paasvakantie met een buitengewoon paasfeest! Om alle vrienden en familieleden te verwelkomen in een veilige en gezonde omgeving. En waarom zou een “een gelukkig paasfeest en vooral een goede gezondheid, want dat is het belangrijkste” op 4 april niet op zijn plaats zijn? We weten nu immers ook met zijn allen hoe kostbaar en fragiel gezondheid is, en hoe gelukkig we worden van een leven zonder beperkingen!