All Posts By

igobert

Lierse vereniging ‘Recht en Vrijheid’ brengt herdenking beide oorlogen en gruwelen tijdens bezetting onder de aandacht

By | Weblogberichten

Onlangs werd onze nieuwe vereniging “Recht en Vrijheid” officieel voorgesteld aan de pers, en dus aan het grote publiek. Deze nieuwe Lierse vereniging vraagt aandacht voor de herdenking van de wereldoorlogen in het algemeen, voor de gruwelen van de bezettingsjaren in Lier en Koningshooikt in het bijzonder, maar ook voor de vrijheden in een democratie en de mensenrechten.

Deze herfst en volgend jaar wil Recht en Vrijheid door het organiseren van allerlei projecten deze thema’s onder de aandacht brengen. In een eerste evenement wordt in samenwerking met de Lierse beeldacademie en de podiumacademie “Zing de bevrijding” gebracht. Koren en solisten zullen bevrijdingsliederen zingen en enkele kunstenaars zullen het oorlogsthema in schilderijen en beelden tonen.

Het is de bedoeling van Recht en Vrijheid ook jongeren met het thema van de oorlogsgruwelen te confronteren. Daarom wordt, naast een aantal lezingen, ook een lessenreeks uitgewerkt voor scholen en zal volgend jaar een paneldiscussie rond “Kinderen van de oorlog en de migratie” georganiseerd worden.

De vereniging is opgericht in het kader van de herdenking van het einde van WOII, in 2020 75 jaar geleden. Wegens de corona-beperkingen was het echter niet mogelijk deze verjaardag met evenementen onder de aandacht te brengen. Nu kan dit wel.

Meteen is de optie genomen het niet alleen bij herdenking te houden maar ook in de toekomst weerkerende momenten te voorzien om, aan de ene kant, de historische feiten te herdenken en, aan de andere kant, gevolgen van actuele schendingen van de mensenrechten onder de aandacht te brengen.

Steunend lid worden kan via storting van een vrijwillige bijdrage op rekeningnummer BE49 0018 8331 0671 met de vermelding “Steun Recht en Vrijheid”

Een “voetgangerstoets” is aan de orde!

By | Weblogberichten

Enkele dagen geleden ontstond er nogal wat commotie bij de lezers van De standaard, en later bij het publiek in het algemeen, door een opiniestuk in de krant over de ongemakken van voetgangers op straat.

Aanleiding was een aantal ervaringen met hoog onveiligheids-gevoel bij de schrijver-voetganger. In het stuk werd krachtig gepleit voor meer aandacht voor de “echte” zwakke weggebruiker, namelijk de voetganger, en voor veel meer discipline bij fietsers.

Ook de noodzaak aan een meer transparante regelgeving voor fietsers werd onderstreept. De pijlen werden voor één keer dus NIET gericht op de automobilisten maar op de gebruikers van de fiets in al zijn vormen. Want het zijn er tegenwoordig nogal wat: gewone fietsen, elektrische fietsen, bakfietsen, steps, gewone en elektrische, speed-pedelecs, mountainbikes, BMXen, tandems, minifietsen, racefietsen, enz…

En allemaal gebruiken ze dezelfde smalle fietspaden of de zijkanten van de rijweg, meestal compleet ongeschikt om een zekere snelheid te halen. Wat ze toch proberen…

Ik kon er mij helemaal in vinden. Als je vandaag als voetganger bijvoorbeeld in Antwerpen het station buiten stapt, is het naar zes kanten tegelijk kijken, wil je niet aangereden worden door een fietser, of niet minstens een niet-mis te verstane verwensing naar je hoofd geslingerd krijgen!

Veel fiets- en voetpaden lopen in elkaar over, zonder verschil in hoogte: veiliger voor fietsers, veel gevaarlijker voor voetgangers… Langs veel Vlaamse straten en wegen zijn wél fietspaden maar geen voetpaden: iedereen dan maar op het fietspad? Weer verwensingen naar je hoofd geslingerd!!

Ook in onze stad zou meer aandacht voor de echte zwakke weggebruiker aan de orde moeten zijn. Ons historisch centrum is sowieso al een kluwen van elkaar hinderende vrachtwagens, autobussen, auto’s en fietsers waarbij een voetganger voortdurend zijn weg moet zoeken naar het meest veilige deel van de weg.

Een “voetgangerstoets” bij de heraanleg van elke straat of plein is hoogdringend aan de orde. En vervolgens een plan om de toets systematisch uit te voeren voor alle bestaande wegen. Meer aandacht van de politie voor de manier waarop fietsers zich door de stad verplaatsen, is eveneens een must.

Onze stad heeft de ambitie een echte fietsstad te zijn en dat is mooi. Maar fietsers en voetgangers zich in volledige harmonie naast elkaar laten bewegen, zou nog mooier zijn!

Marleen Vanderpoorten

Een ongewone zomer …

By | Weblogberichten

Terwijl we volop aan het nazomeren toe zijn, staan de media stilaan vol met vooruitzichten op wat ze een “hete” herfst noemen. “Heet” op politiek vlak: o.a. het pensioen- en het tewerkstellingsdossier liggen op de tafel van de federale regering en de bespreking ervan belooft geen gezellig onderonsje te worden tussen de partners van de veelkleurige federale coalitie.

Het zijn cruciale dossiers voor de toekomst en de welvaart van ons land, dat beseft iedereen. Maar de visie op materies als werkzaam werk, activering van langdurig zieken en volledige loopbaan bijvoorbeeld, loopt zodanig uit elkaar, dat een eerzame oplossing uitdokteren die de lange termijn kan doorstaan, zeer moeilijk dreigt te worden. Maar nooit onmogelijk. Hopelijk slaagt onze premier erin met de ploeg die hij tot nu succesvol leidde, tot een ééndrachtig en sterk resultaat te komen.

Terugkijken op de voorbije zomer, zorgt meteen al voor de herinnering aan veel te veel regen, te veel donkere wolken, dramatische overstromingen, en, nog steeds, te veel zorgen rond de corona-crisis. Deze crisis die ons het voorbije anderhalve jaar in de ban hield, is niet voorbij. De Wereldgezondheidsorganisatie waarschuwt vandaag in een persmededeling trouwens al voor een volgende pandemie en wijst alle overheden erop dat lessen moeten getrokken worden uit de covid-aanpak, om het volgende keer beter te doen.

Over de aanpak van de nog steeds voorkomende corona-uitbraken, vooral in de grote steden, blijven, ook in ons land, trouwens zorgen bestaan: te weinig gevaccineerden in Brussel, te veel indianenverhalen over het effect van de vaccins op ons lichaam, onwetendheid over de periode van immuniteit bij wie het vaccin wel liet inspuiten… Blijvende voorzichtigheid is aan de orde. Het rijk der vrijheid kan er aankomen, maar enkel als we onszelf en onze dichte omgeving beschermen voor al te nonchalante omgang met elkaar.

De overstromingen die zich half juli hoofdzakelijk in de provincie Luik voordeden, doden en gewonden met zich brachten en voor miljarden schade zorgden, drukten ons met de neus op de blijvende onvoorspelbaarheid en de niet te temmen kracht van de natuur. Televisiebeelden die onze schermen overspoelden, hebben we nog gezien, maar dan spelen ze zich af in verre landen, vaak aan de andere kant van de wereld. En dan wijten we de dramatische gevolgen ervan vaak aan slechte of slecht-onderhouden infrastructuur en onbehoorlijk bestuur…en denken we dat dit bij “ons” niet kan voorvallen.

Verkeerd dus! Er wordt nog steeds onderzocht waar de ultieme verantwoordelijkheid van de grote ramp lag, en of menselijk falen er een rol in speelde. En ook hieruit moeten lessen getrokken worden om in de toekomst zulke drama’s te kunnen voorkomen! Lichtpunt tijdens de dagen van ellende voor zoveel mensen die geliefden verloren of hun hele hebben en houden zagen verwoest worden door het water, was zeker de golf van solidariteit die door ons land ging.

Ook in onze stad waren er veel gulle donoren om een vernielde school in Fraipont te helpen opbouwen tegen 1 september. Laat ons de kommer en kwel van de voorbije maanden als les onthouden en beseffen dat we als mens niet boven of los van de natuur staan, niet alles in de hand hebben en niet alles kunnen controleren. Maar laat ons ook beseffen dat solidariteit de pijn, alle pijn, kan verzachten en de wonden kan helpen helen!

We zien elkaar nog in de stad!

By | Weblogberichten

Woensdag 30 juni legde ik mijn laatste politieke mandaat, schepen van patrimonium, onroerend erfgoed, participatie en wijkwerking, wonen en werk, neer. Ik was 32,5 jaar lid van het schepencollege van de stad Lier, waarvan 18 jaar als burgemeester, en 14,5 jaar als schepen. Eerder al, in 2014, had ik ervoor gekozen de Vlaamse politiek achter mij te laten.

Uit een functie, job, mandaat stappen, is altijd een oefening in loslaten…

Ik maakte deel uit van en leidde bestuursmeerderheden van heel verschillende samenstellingen op verschillende niveaus, en kijk met veel genoegen terug op de constructieve samenwerking die ik in alle legislaturen met de collega’s had. Mooie herinneringen bewaar ik zeker ook aan de puike samenwerking met al de medewerkers die ik de voorbije jaren leerde kennen.

Het werk in onze stad is niet af, is nooit af, maar staat wel in de steigers. Ik geef met veel vertrouwen de fakkel door aan Sabine, die reeds heel wat ervaring op deed in de gemeenteraad. Ze is een harde werker en een integer persoon. Ik heb vertrouwen in haar.

Mijn bureau in het stadskantoor is leeggemaakt, de schepensjerp ligt naast mijn burgermeestersjerp weggeborgen in de kast, mijn badge van het stadskantoor is ingeleverd,…

Maar recht voor mij ligt een agenda met lege vlekken! Tijd nu om andere dingen aan te pakken. Om heel veel te lezen, te schrijven, bij te praten, etentjes te organiseren (die mogen uitlopen), op een onverwacht moment op een terrasje iets te drinken,…

Het verleden was mooi, boeiend en intens, de toekomst wordt dat vast ook!

Marleen Vanderpoorten

Sterk door werk: samenwerkingsovereenkomst Stad – VDAB wordt versterkt!

By | Weblogberichten

In het bestuursakkoord van de stad Lier heeft het tewerkstellingsbeleid een prominente plaats gekregen. Onder de titel “Sterk door werk” worden de contouren van dit beleid uitgetekend.

Stad en OCMW hebben geconstateerd dat in het voorbije decennium de armoede op haar grondgebied gegroeid is en dat bijzondere aandacht moet gaan naar begeleiding van mensen die moeilijk de weg naar een geschikte job vinden. Om mensen zelfstandig en zelfredzaam te maken (en te houden),  is het hebben van een job immers cruciaal. Niet alleen financieel maar ook sociaal en mentaal is een job vaak een bepalende factor voor het welbevinden van mensen. Het draagt bij en vergemakkelijkt het gehele integratie- en emancipatieproces binnen een (lokale) gemeenschap.

Een lokaal bestuur is bijzonder goed geplaatst om, samen met de specialist en expert terzake die de VDAB is, het tewerkstellings-domein in kaart te brengen en te onderzoeken. Samen met de VDAB hebben stad en OCMW andere partners gecontacteerd om de handen in elkaar te slaan en trajecten naar werk voor moeilijk activeerbare mensen uit werken, ze op elkaar af te stemmen en te coördineren. Ook in het Vlaams regeerakkoord staat de doelstelling meer mensen aan het werk te krijgen uitgeschreven. En ook daar staat gestipuleerd dat een versterkte samenwerking tussen de VDAB en de lokale besturen hiervan één van de hefbomen is.

In ons bestuursakkoord zijn we uitgegaan van 6 punten om het beleid vorm te geven:

  • inzetten op maatwerk om de zelfredzaamheid en activering te bereiken
  • snelle verwerving van het Nederlands en inburgering zijn speerpunten bij begeleidingstrajecten van nieuwkomers, om de drempel naar de arbeidsmarkt te verlagen
  • investeren in een lokaal beleid rond werkervaring is cruciaal om een offensief lokaal sociaal beleid te kunnen uitbouwen
  • alle partners van het tewerkstellingscircuit, werkgevers en onderwijs, worden samen gebracht om met VDAB en stad/OCMW de problematiek van moeilijk activeerbare mensen van nabij op te volgen, initiatieven op te zetten en te coördineren
  • werkgroepen met experten en ervaringsdeskundigen ondersteunen de stedelijke administratie en het beleid, die ook instaan voor de opvolging van alle mogelijke sociale tewerkstellingsinitiatieven in de eigen organisatie
  • het sensibiliseren en informeren van externe partners over lokale en bovenlokale overheidsinitiatieven, deze te ondersteunen of zelf uit te werken

Deze 6 uitgangspunten zijn momenteel de basis van de lokale werkgroepen die maandelijks bijeenkomen: werkgroep sociale economie, werkgroep jeugdwerkloosheid, werkgroep activering mensen met migratieachtergrond, de welzijnsraad, het cliëntoverleg en de jaarlijkse sociale trefdag.

Met alle partners samen wordt uitstekend aan de kar getrokken. De VDAB is een extra dank waard voor de constructieve en interessante samenwerking die bij tal van overlegmomenten telkens weer tot uiting komt. Er zijn reeds belangrijke stappen gezet in een coherent lokaal tewerkstellingsbeleid. Deze samenwerkingsovereenkomst kan dit beleid voor de toekomst alleen nog maar sterker maken.

Afscheid

By | Weblogberichten

Op 30 juni e.k. leg ik mijn schepenambt van patrimonium, onroerend erfgoed, participatie en wijkwerking, wonen en werk, neer. Ik was 32,5 jaar lid van het schepencollege van de stad Lier, waarvan 18 jaar als burgemeester, en 14,5 jaar als schepen (in de vorige legislatuur als OCMW-voorzitter ook schepen van sociale zaken).
Dit afscheid is dus een oefening in loslaten…

Ik maakte deel uit van en leidde bestuursmeerderheden van heel verschillende samenstellingen en kijk met veel genoegen terug op de constructieve samenwerking die ik in alle legislaturen met de collega’s had.

Sinds 1989, het jaar dat ik voor het eerst als schepen van Cultuur, Onderwijs en Sport, onder burgemeester Vanhoutte toetrad tot het bestuur, is Lier grondig veranderd. Het bestuur van de stad werd gemoderniseerd en op digitale leest geschoeid, het uitzicht van de stad kreeg een grondige facelift, veel nieuwe bestemmingen werden aan gerestaureerde monumenten gegeven en andere gebouwen maakten plaats voor nieuwbouw. De heraanleg van de Grote Markt en het verkeersluwe centrum van de stad beschouw ik als, wellicht, de moeilijkste maar ook meest geslaagde ingreep in de binnenstad.

In de lopende legislatuur werd een herstart gegeven aan de restauratie van Lierse monumenten en kwamen deze dossiers in een stroomversnelling terecht. De budgetten hiervoor komen grotendeels uit de verkoop van patrimonium van het OCMW.

Vorig jaar werd een participatieambtenaar aangeworven om de in het bestuursakkoord opgenomen beleidsdoelen rond participatie en wijkwerking mee uit te werken. De beleidsnota zal in juni afgerond zijn en besproken worden met de gemeenteraadsleden. Op vlak van wonen en werk werd de regiefunctie van de stad voor het eerst krachtig in de hand genomen: het beleidsplan wonen wordt in de maand juni voorgelegd aan het college, de samenwerkingsovereenkomst met de VDAB wordt over twee weken aan de pers toegelicht.

Het werk is niet af, is nooit af, maar staat wel in de steigers. Ik geef met veel vertrouwen de fakkel door aan Sabine Leyzen, die reeds heel wat ervaring op deed in de gemeenteraad, commissies en op andere politieke niveaus.

Een bijzonder woord van dank richt ik graag tot alle medewerkers van de stad met wie ik uitstekend samenwerkte en dankzij wie dossiers vlot opgebouwd en afgewerkt kunnen worden.

In het najaar zal ik een boekje afwerken en voorstellen dat ik momenteel schrijf over hoe ik 32 jaar Liers beleid heb ervaren en meegemaakt.

Marleen Vanderpoorten

Maak van 8 mei opnieuw een herdenkingsdag!

By | Weblogberichten

Op 8 mei 1945 kwam in Europa een einde aan de tweede wereldoorlog, één van de gruwelijkst oorlogen uit onze geschiedenis. Tientallen miljoenen mensen, militairen en burgers verloren er het leven bij.

Het vervolgen, opsluiten in concentratiekampen, martelen en doden van burgers in het algemeen, en de holocaust, vervolging en vernietiging van een massa Joden, in het bijzonder, is sindsdien zonder twijfel de donkerste bladzijde in het boek “Mens”.

Omdat ze een andere huidskleur hadden, een andere godsdienst beleden, er andere politieke ideeën op nahielden werden mensen gefolterd, uitgehongerd, doodgeschoten en vergast. Dit kan en mag nooit meer gebeuren.

Maar als ik rondom mij zoveel jonge en oudere mensen hoor die de omstandigheden van destijds die leidden tot geweld, oorlog en uitroeiing, niet meer kennen en geloven dat dit soort excessen in deze tijden niet meer mogelijk zouden zijn, besef ik dat herinnering en herdenking meer dan ooit noodzakelijk is.

Tot 1974 was 8 mei de officiële herdenking van de bevrijding van Wereldoorlog II. Sindsdien worden de beide wereldoorlogen herdacht op 11 november, de wapenstilstand na de eerste wereldoorlog. Dit volstaat niet. Wereldoorlog II was als oorlog té vernietigend, té mensonterend, té destructief voor alles wat mensen hadden opgebouwd en waarin ze geloofden.

Laat ons daarom van 8 mei opnieuw een herdenkingsdag maken. Een dag ook waarop de verworvenheden van de democratie, het vrije denken, recht en vrijheid in de spotlights worden geplaatst.

Onroerend erfgoed: niet alleen historische gebouwen, ook groene sites krijgen aandacht!

By | Weblogberichten

In onze stad wordt momenteel gigantisch geïnvesteerd in de restauratie van het onroerend erfgoed.

De restauratie van het begijnhof, de H.Hartkerk, de H.Familiekerk, de Sint-Gummarussite, inclusief H.Geestgebouw, de Jezuïeten- en de normaalschoolsite is in volle voorbereiding of ontwikkeling.

Er worden beheersplannen opgemaakt voor een aantal straten en pleinen in het centrum van de stad en het principe van meer “water in de stad” wordt geïntegreerd in lopende projecten.

Dit alles zal de binnenstad van Lier op middellange termijn opwaarderen en een andere beleving toelaten. Niet alleen geklasseerde gebouwen krijgen echter extra aandacht. Ook historische plekken, gekenmerkt door hun groene omgeving komen aan bod.
Dit geldt voor het project rond het Fort van Lier dat in de steigers staat en voor de heraanleg van de stadsvesten die volgende week van start gaat.

Beide projecten hebben een uitgesproken historisch en groen karakter. Het Fort is in oorsprong een militaire vesting die nu reeds plaats biedt aan enkele verenigingen. De site heeft echter veel meer potentieel en zou op termijn kunnen evolueren tot een groene long met aandacht voor flora, fauna en geschiedenis en op een recreatieve manier ingevuld zou kunnen worden. De geïnteresseerde bevolking zal vanaf de zomer in een participatieproject betrokken worden bij de uitwerking van de plannen voor het Fort.

De heraanleg van de stadsvesten, het vernieuwen van het wegdek tot een comfortabel pad voor alle gebruikers, wordt op hele korte termijn aangepakt en zou tegen de zomer afgerond zijn.

Voor alle projecten worden Vlaamse (of Europese, in het geval van het Fort) subsidies verkregen. De kosten voor de stad blijven weliswaar hoog maar dankzij de subsidies toch beheersbaar. Zo wordt in Lier een link gelegd tussen geschiedenis en eigentijdse beleving. Hierop focussen is een waarborg voor een mooie toekomst.

Corona, een jaar later…

By | Weblogberichten

Net een jaar geleden drong het bij zowat iedereen glashelder door dat het coronavirus ook West-Europa in zijn greep had. De beelden die ons vanuit Noord-Italië bereikten, kwamen eerst hallucinant over, dan afschrikwekkend.
Overal schoten de cijfers van zieke mensen en sterfgevallen de hoogte in. Het had eerst ver van ons bed geleken, in China. In ons nabije landen zou het toch zo’n vaart niet lopen???

Tot ook sommige van onze kennissen en familieleden ziek werden. Soms doodziek met opname op intensieve, soms minder ziek, met eerder griepachtige verschijnselen. Maar altijd angstaanjagend omdat de controle op het virus op zich liet wachten. Ik herlas er “La peste” van Albert Camus bij, de vergelijking met de gang van zaken als gevolg van de coronapandemie was ontstellend: bijna een eeuw later en zoveel gelijkenissen bij de onmacht van de wetenschap en de radeloosheid van beleidsmensen.

We hebben sinds het begin van de pandemie een hele weg afgelegd. We hebben veel geleerd over het virus, we hebben tools ontworpen en attitudes aangeleerd om de verspreiding binnen de perken te houden. Er zijn vaccins ontwikkeld, en eens die op volle snelheid geprikt kunnen worden bij zoveel mogelijk mensen, zal de pandemie in kracht afnemen.

Het leven zal dan langzaam terug zijn normale gang van zaken krijgen. Cafés en restaurants zullen terug openen, winkelen in gezelschap zal toegelaten zijn, reizen zal opnieuw mogen. Misschien zullen we blijven telewerken maar niet elke dag zoals nu. Kussen en knuffelen zal opnieuw kunnen, maar gaan we dat nog durven zonder ons af te vragen of dat geen kans op besmetting oplevert?
Het rijk van de vrijheid zal eerst voorzichtig en nadien met volle kracht omarmd worden. We zullen ongeremd genieten van drankjes op terrasjes, wandelingetjes in gezelschap, culturele pleziertjes en het gezelschap van veel volk.

En later, veel later, zullen we ons 2020 alleen nog herinneren als een annus horribilis. Een jaar waarin we onze kleinkinderen ineens een half hoofd groter terugkregen, we onze jaarlijkse juli-uitstap met hen misten en het familiale kerstfeest.
Een jaar waarin de band met onze vrienden en vriendinnen verslapte want via de telefoon waren onze praatjes toch niet helemaal hetzelfde en een figuurlijk schouderklopje al helemaal niet. Maar ook een jaar waarin haast wat minder haastig werd en de boekenstapel sneller slonk dan anders, de band met onze vaste bubbel steviger werd en het besef van onze figuurlijke rijkdom in normale omstandigheden ten volle tot ons doordrong.

Vandaag, net een jaar na de uitbraak van de pandemie, moeten we nog steeds op onze tanden bijten om vol te houden, maar stilaan lijkt het vooruitzicht veld te winnen dat het opnieuw goed zal komen. Het rijk van de vrijheid wenkt…