All Posts By

igobert

Aandacht voor nuance!

By | Weblogberichten

2020 ligt achter ons. Met hoop op een beter 2021 zijn we van oud naar nieuw gestapt.
De lichtpuntjes die in de laatste dagen van het oude jaar zichtbaar werden, worden talrijker: over de hele wereld wordt corona bestreden met verscheidene vaccins, de meeste mensen lijken zich meer en meer (en gelukkig maar) bewust te worden van het belang van strenge regels en zich eraan te houden.

De coronacijfers in ons land dalen, scholen kunnen voorlopig openblijven, langzaam groeit het vooruitzicht op versoepeling al zal dat wellicht nog niet voor de krokusvakantie mogelijk zijn,…
Hoopgevende signalen die ik graag meer benadrukt had gehoord en gezien in de dagelijkse journaals en persberichten waar soms ongelooflijk eenzijdig gefocust wordt op alles wat er verkeerd, te traag, te onvolledig,…verloopt.

Natuurlijk kunnen en mogen er vragen gesteld worden bij de trage Belgische en Europese vaccinatiecijfers in vergelijking van grote buiten-Europese landen. Natuurlijk is het de opdracht van elke journalist kritisch te kijken en verslag uit te brengen van alle facetten van het pandemiebeleid en hoe daar wordt mee omgegaan door beleidsmakers, experten en bevolking.

Maar soms bekruipt mij toch het gevoel dat elk respect voor nuance zoek is. Het lijkt soms een wedstrijd tussen verslaggevers te zijn om zo’n negatief-kritisch mogelijke vragen te stellen, en de stand van zaken van de huidige situatie zo afschrikwekkend mogelijk voor te stellen.

Zou af en toe een genuanceerder beeld brengen van de feiten met de mooie resultaten EN de verbeterpunten de bevolking niet meer overtuigen van de zin van hun inspanningen? En zou het beeld dat men krijgt van de werkelijkheid niet correcter zijn? Want het is geen zwart/wit verhaal met alleen plus-of minpunten. De realiteit is, zeker in de omstandigheden waarin we nu leven, genuanceerd, met kleine overwinningen die lichtpunten opleveren, en soms ook tegenslagen en vergissingen.

Scherpe journalistiek is boeiend en interessant maar de hoofdzaak blijft informeren en alle aspecten van de feiten weergeven. Door te zeer en te vaak alleen maar te focussen op de knelpunten wordt gedesinformeerd in plaats geïnformeerd. Laat het innemen van standpunten aan studiegasten en gesprekspartners over en zorg door goedgeplaatste en kritische vragen voor een volledig en waarheidsgetrouw beeld van de werkelijkheid. Dat verwachten we met zijn allen van onze nieuwsmedia!

Afscheid van een vreemd jaar

By | Weblogberichten

2020 loopt ten einde. Het was een vreemd jaar. Wegens een door ons nooit eerder ervaren pandemie, maar niet alleen daarom. “Een duister jaar vol schittering” schrijft filosofe Alisja Gescinska erover. Deze zin geeft prachtig weer waarom de afgelopen maanden zich aan elkaar regen tot een snertjaar dat echter niet zomaar en niet over de ganse lijn een snertjaar was.

Natuurlijk heeft de ervaring van het niets ontziende coronavirus, de daarbij horende hoge aantallen zwaar zieke mensen en de talrijke overlijdens die duizenden families troffen, ons geloof in het kunnen van de mens in de 21ste eeuw en de vooruitgang van de wetenschap even aan het wankelen gebracht.

Het deed ons bijvoorbeeld het onnavolgbare La Peste van Albert Camus opnieuw ter hand nemen, uit nieuwsgierigheid en om uit zoeken of er toch enige erkenning was met de gebeurtenissen beschreven in het boek dat reeds in 1947 verscheen. En het doet ons in een reflex onze wenkbrauwen fronsen als we nu op televisie beelden zien, pre-corona opgenomen, van elkaar knuffelende mensen, mensen zonder mondmaskers en zonder angst om elkaar ongeremd aan te raken.

We leerden relativeren over onze eigen manier van leven, onze eigen gewoonten en kleine en grotere verwennerijen. “Anders gaan leven” was nooit zo dichtbij. Nieuwe woorden werden geboren: knuffelcontact, superverspreider, huidhonger, bubbel, mondmasker, social distancing, knuffelboete, …vorig jaar rond deze tijd nog nobel onbekend in onze woordenschat!

2020 was hoofdzakelijk “het coronajaar”. Zo zal het in ons collectieve geheugen gebeiteld staan. Zo zal het de geschiedenis ingaan. Zo’n jaar willen we liefst niet meer meemaken. Maar 2020 was ook het jaar van vele andere soms beklijvende, vaak hoopgevende gebeurtenissen.

Vivaldi werd geboren en bestuurt goed; een liberale premier weet waar de belangrijke uitdagingen liggen en scoort met zijn teamspirit; de eindeloos lijkende discussie over een al dan niet harde brexit werd op de valreep in het voordeel van alle Europeanen met veel redelijkheid afgeklopt; een Europees herstelfonds om de door corona ontstane problemen te counteren werd goedgekeurd; een nieuwe en democratische president van de VS werd gekozen en luidde daarmee hopelijk het definitieve einde van het Trump-tijdperk in; “Black lives matter” legde het accent op solidariteit en diversiteit; in ons land en vele andere werd de discussie over populisme en onrechtvaardigheid op alle fronten opnieuw aangezwengeld; een coronavaccin werd gelanceerd op de valreep van de overstap naar 2021, minder dan een jaar na het uitbreken van de pandemie,…

Zo bleef einde december het wereldnieuws waar het bijna een jaar lang geweest was: in de schaduw van corona…, maar nu met positieve vooruitzichten!
Corona bracht wellicht geen nieuwe wereld maar of de oude ooit terugkomt is zeer de vraag. En of we dat willen evenzeer.

De best mogelijke collega

By | Weblogberichten

Gisteren nam de Lierse gemeenteraad afscheid van schepen Walter Grootaers. Na 26 jaar als gemeentelijk mandataris, waarvan 14 als schepen, mag Walter zijn stoel en zijn kennis doorgeven aan zijn opvolger, Thierry Suetens.

Walter kwam op 1 januari 1995 in de gemeenteraad als oppositieleider voor LMM. Maar oppositie voeren zit Walter niet in het bloed. Hij is positief en constructief van aard en wil graag mee de lijnen uitzetten op een opbouwende manier. Na zijn start in de gemeenteraad zat Walter al snel mee na te denken over de beleidsmogelijkheden en tussen het team van Walter en de toenmalige meerderheid groeide een goede verstandhouding.

Walter stapte later over naar Open Vld en heeft de partij sindsdien altijd in zijn hart gedragen. Hij kan relativeren en tegelijkertijd perfect inschatten welke accenten belangrijk zijn en welke niet. Een liberaal, vrijgevochten karakter met heel veel aandacht voor alle mogelijke sociale aspecten van beleid voeren.

Zouden meer politici iets van Walters karakter hebben, politiek zou een betere naam en faam hebben! Walter was voor onze partij en voor de schepencolleges waar hij deel van uitmaakte, een fantastische collega: consequent liberaal, altijd bereid in te springen waar nodig, en altijd in staat de spanning van een conflictueus moment tussen collega’s om te buigen in ontspanning. Il faut le faire…

Zijn bevoegdheden als schepen, die zeer verscheiden zijn geweest, heeft hij altijd met enthousiasme op- en aangepakt. Bij lijstvormingen heeft hij nooit plaatsen opgeëist. En misschien is dat laatste, wat getuigt van een zekere bescheidenheid, een kwaliteit die hem wellicht parten heeft gespeeld: had er anders niet nog meer in zijn politieke carrière gezeten?

In ieder geval was Walter voor onze fractie in het algemeen en voor mij in het bijzonder, de best mogelijke collega: zijn positivisme trok ons erdoor op moeilijke momenten en zijn teamspirit heeft mij geleerd wat eigenlijk 1 van de hoofdzaken van een geslaagde politieke loopbaan is. Alleen kan je niets bereiken in een politiek bestaan, samenwerking is essentieel. Een ploeg is maar zo sterk als haar eensgezindheid groot is.

Bedankt voor alles Walter, en heel veel succes met al wat je nog onderneemt!

Stad heeft budget in evenwicht ondanks forse investeringen

By | Weblogberichten

December is elk jaar opnieuw begrotingsmaand in de lokale besturen. Ook in Lier wordt het budget en het aangepaste meerjarenplan van stad/OCMW rond deze tijd besproken in de gemeente- en OCMW-raad. Een mooi moment om met alle raadsleden te bekijken waar het goed loopt en waar bijsturingen in de toekomst misschien overwogen moeten worden.

De krachtlijnen van het meerjarenplan, dat vorig jaar bij het begin van de legislatuur werd uitgetekend, blijven bestaan. Dat betekent dat er veel inspanningen geleverd worden voor de vernieuwing en verfraaiing van het openbaar domein, dat er veel aandacht gaat naar onze verenigingen en naar het sociaal welzijn van onze burgers, en dat ons eigen patrimonium kritisch onder de loep wordt genomen, gerenoveerd en gerestaureerd waar nodig. Dit alles binnen gezonde financiële doelstellingen: een budgettair evenwicht en geen verhoging van de schuld.

De aanpassingen die nu worden aangebracht aan het meerjarenplan vanaf 2021, zijn hoofdzakelijk het gevolg van twee gebeurtenissen: de coronacrisis en de steun van de Vlaamse regering voor de restauratie van ons onroerend erfgoed.

De coronacrisis heeft extra uitgaven gevergd van ons bestuur als ondersteuning van handelaars, verenigingen en personen die het door de pandemie extra moeilijk hebben gekregen. Er kwamen extra inkomsten van de hogere overheid om deze problemen mee aan te pakken. Sommige uitgaven werden geschrapt omdat ze wegens de opgelegde coronamaatregelen, vervielen. Af te wachten valt nog of hierdoor de inkomsten van de personenbelasting zullen dalen en het aantal noodzakelijke steunmaatregelen voor gezinnen in armoede zal stijgen.

De Vlaamse regering ging in op onze vraag een meerjarenpremie toe te kennen voor het begijnhof en de Sint-Gummarussite. Deze bedraagt 60% van de voorziene en subsidieerbare werken. Daardoor moeten stad en OCMW ook zelf sneller inspringen om het ontbrekende budget te voorzien. Door verkoop van een deel van het OCMW-patrimonium en een voorzichtig uitgavenbeleid kan dit gerealiseerd worden. Een belangrijke investering kan zo op korte termijn gerealiseerd worden.

Scholen worden sterker door corona

By | Weblogberichten

De voorbije weken werden de overheden van zowat alle niveaus te pas en te onpas met verwijten bekogeld over de te late, te onvolledige, te ondoordachte aanpak van de coronacrisis. Dat is zeker niet altijd terecht. Soms wel. Dat blijkt dan achteraf.

Dat we in juni de teugels te snel gevierd hebben en de maatregelen gelost, daar is zowat iedereen het over eens. Dat scholen een gigantische kluif hebben gehad aan het organiseren van hun lessen en het aan boord houden van alle jongeren, daar is ook iedereen het over eens.
Dat lokale besturen kort op de bal hebben gespeeld en, in het belang van hun nabije bevolking, voorzichtig en toeziend zijn geweest, is ook juist en dit heeft de merites van deze lokale besturen in crisissituaties voor iedereen duidelijk geaccentueerd.
Dat deze coronacrisis er hoofdzakelijk 1 geweest is van veel verdriet en problemen is ook juist. Dat er geen lessen voor de toekomst uit getrokken kunnen en zullen worden, is echter niet aan de orde.

We konden de crisis niet voorzien en we zijn daardoor in grote mate, en onvoorbereid, gepakt in snelheid. Maar met veel inventiviteit en creativiteit zijn velen aan de slag gegaan om het beste te maken van de situaties, en de problemen om te buigen tot opportuniteiten en kansen.
Dat zagen en zien we in ons onderwijs.

Afstandsonderwijs, gebruikmaken van geavanceerde IT-mogelijkheden, is in vele van onze scholen, pre-corona, lang blijven hangen in de opstartfase. Of klassikaal en groepsgewijs lessen geven en volgen, wel ideaal is, is pre-corona eigenlijk zelden een onderwerp van discussie geweest. Ondanks pleidooien van onderwijs-experten terzake.

De crisis die zich sinds maart manifesteerde verplichtte leraren en leerlingen tot een gigantische stroomversnelling in hun aanpak van afstandsonderwijs en IT-gebruik. De crisis maakte ook duidelijk dat over een laptop beschikken geen luxe is. IT-materiaal behoort tot het basismateriaal waarop elke leerling recht heeft. Zoals dat vroeger alleen voor schriften, pennen en boeken het geval was.

Als alle leerlingen over degelijk IT-materiaal en over een degelijke internetverbinding beschikken is de eerste stap gezet op weg naar een echt gelijke kansenonderwijs. De volgende stappen hebben te maken met de inzet en het gebruik van dit materiaal.

Scholen en hun leraren worden door de mogelijkheid op afstand les te geven immers veel gemakkelijker in staat gesteld op maat te werken: bijwerken en vooruit werken is gemakkelijker te realiseren. Remmen en gas geven naargelang de leerling en de leerstof is beter haalbaar. Oriënteren, heroriënteren en remediëren en stimuleren binnen een vak, binnen een studierichting of daarbuiten wordt meer vanzelfsprekend. Door de strenge afstandsregels van vandaag, zijn scholen mee in dit verhaal. Ze moeten wel.

Hopelijk houden ze hun ervaringen vast en distilleren ze uit deze crisismaatregelen alle goede punten van vooruitgang voor alle leerlingen . En voor altijd.

Een sobere kerst, een uitbundig paasfeest?

By | Weblogberichten

Na de tsunami van nieuwsberichten over de verkiezing van de nieuwe president van de Verenigde Staten, en alle gelukwensen aan de democratische familie in Amerika en in heel de wereld die bij deze verkiezing hoorde, keren we terug naar het hier en nu. 

We staan met beide voeten weer in de corona-realiteit, waar we vorige week, en zoveel weken en maanden voordien ook al stonden.
Of toch niet! Er verschijnen stilaan lichtpuntjes op het einde van wat een eindeloze tunnel leek.

Reeds vorige week was er schuchter goed nieuws toen bleek dat sommige cijfers in de corona-berichtgeving, voorzichtig de goede kant begonnen uit te gaan. Dat gaf meteen moed. Sober en voorzichtig alle afstandsregels opvolgen als die geen effect lijken te hebben, is nooit stimulerend.

Maar alle genomen maatregelen lijken dus wel degelijk naar succes te leiden en dat geeft moed. Bovendien kwam de voorbije dagen het geweldige nieuws over de goede resultaten van het vaccin-in-ontwikkeling. Ook al temperde de minister van Volksgezondheid ons enthousiasme enigszins in zijn gekende no-nonsense stijl, dat kon de hoop op betere tijden de kop niet indrukken.

Maar iedereen die ervoor waarschuwt niet te hard van stapel te lopen en de strenge maatregelen niet te snel te lossen, heeft natuurlijk gelijk. Het zou bijzonder jammer zijn als begin december de deuren van winkels en horeca opnieuw wijd open worden gezet en na de eindejaarsfeesten terug moet overgeschakeld worden naar een (derde) lockdown.

We moeten nu volhouden en ons voorbereiden op een sober kerstfeest en een uitzonderlijke maand januari zonder recepties en andere drukbevolkte bijeenkomsten in het teken van het nieuwe jaar. Als we dat doen, is de kans groot dat de cijfers verder dalen en, in combinatie met een vaccin voor alleszins reeds de meest kwetsbaren, de pandemie voor het eerst op een stabiele basis kan worden teruggedrongen.

Wie weet kunnen we dan, maar dan pas, beginnen dromen van een “gewone” paasvakantie met een buitengewoon paasfeest! Om alle vrienden en familieleden te verwelkomen in een veilige en gezonde omgeving. En waarom zou een “een gelukkig paasfeest en vooral een goede gezondheid, want dat is het belangrijkste” op 4 april niet op zijn plaats zijn? We weten nu immers ook met zijn allen hoe kostbaar en fragiel gezondheid is, en hoe gelukkig we worden van een leven zonder beperkingen!

Strenger dan we ooit gewild hadden …

By | Weblogberichten

Strenger zijn voor elkaar en voor onszelf, strenger dan we ooit gewild hadden, is de enige manier om de coronacijfers naar beneden te halen. De overheden van alle niveaus hebben het intussen en eindelijk begrepen maar het zijn vooral de mensen zelf die doordrongen moeten zijn van de rechtvaardigheid van deze strenge regels. 

Natuurlijk hadden we allemaal gehoopt op een ontspannen herfstvakantie waarbij corona niet meer alles overschaduwend aanwezig zou zijn, natuurlijk hadden we graag onze jaarlijkse familiereünie laten doorgaan en samen een wandeling gemaakt naar de kerkhoven, en natuurlijk keken we uit naar eindelijk weer eens een mooie voorstelling in de Vlaamse opera,…

Als in het voorjaar een lockdown de enige manier was om de pandemie te vertragen, waarom zou dat dan nu anders zijn?? De beelden van Luikse ziekenhuizen evenaren intussen, jammer genoeg, bijna de beelden van Bergamo. Bergamo is in ons collectief geheugen gebeiteld als de stad waar zieken op ziekenhuisgangen lagen te sterven…

Voor de ganse wereld zal Bergamo, die fantastisch mooie en gezellige typisch Italiaanse stad, gekoppeld blijven aan corona en aan het beeld van een te trage overheid die een ramp niet kon voorkomen. Gaan Luik, en misschien later ook Brussel en Antwerpen, het lijstje aanvullen? In  ieder geval wel als er niet drastisch wordt ingegrepen en mensen eindelijk begrijpen dat het vooral hun eigen gedrag is dat erger kan voorkomen.

De overheid voert in deze geen pestmaatregelen uit, de overheid doet, met enige vertraging, wat van een overheid verwacht wordt. Dat zijn niet altijd populaire beslissingen, maar dat is de  essentie van besturen en dus  van verantwoordelijkheid opnemen.

We moeten de besliste maatregelen absoluut rigoureus opvolgen en, als het even kan, zelfs meer doen dan ze opleggen!

Vivaldi gaat Corona te lijf met zwaar geschut

By | Weblogberichten

De dramatisch stijgende coronabesmettingen laten Vivaldi niet toe een positieve opstart van het federale beleid uit te werken. Geen rooskleurige witte bruidsweken, eerder onmiddellijk in oorlogsmodus. Tegen het virus.

De maatregelen die vorige vrijdag door de regering werden aangekondigd zijn hard en laten weinig aan de verbeelding over: ze zijn strikt te interpreteren en bij uitblijven van enig succes, volgt ongetwijfeld een verlenging en een verstrenging.

De maatregelen lijken te focussen op de horeca maar in werkelijkheid wordt gans de bevolking ermee geconfronteerd. De horeca is nu eenmaal een spil in het geheel van besmettingen: heel veel mensen komen ermee in aanraking en zo zorgt een veel bezochte horeca ook voor heel veel contacten en, mogelijk, besmettingen. Een gesloten horeca zal het sociaal leven in het algemeen immers op een veel lager toerental laten draaien. Hoe groot de inspanningen van de uitbaters ook waren en zijn, zij zitten op een cruciale plaats bij het aanwakkeren van het virus-vuur.

Met de herfstvakantie voor de deur betekent het sluiten van de horeca niet alleen een streep door de rekening van cafés en restaurants, maar ook voor de toeristische sector en de retail. Een dagje winkelen zonder een drankje of een hapje (en een toiletbezoek) zit er voorlopig niet echt meer in. Webshops zullen er opnieuw wel bij varen. En wie echt uitkeek naar enkele dagen vakantie met kleinkinderen, na maanden van afstand, zal de plannen sowieso nog een tijdje in de diepvries moeten stoppen. Eenzaamheid en isolatie dreigen opnieuw of nog meer toe te nemen…

En toch is er geen weg naast: deze federale regering doet wat ze moet doen. Willen we niet opnieuw en nog meer met overvolle ziekenhuizen en huizenhoge overlijdens in woonzorgcentra te maken krijgen, moet ze streng zijn. Niet een beetje streng, maar duidelijk en rechtlijnig. Tot er definitieve beterschap zal optreden.

De maatregelen die vrijdag werden afgekondigd zijn moedig. Politici maken zich te vaak schuldig aan een tekort aan langetermijnvisie en aan halfslachtige maatregelen. Vivaldi zet resoluut een stap in de andere, de goede richting. Dat moeten we met zijn allen ondersteunen, hoe moeilijk en hard het ook is. Er komt een moment dat deze maatregelen zullen lonen en dat we blij zullen zijn dat ze genomen werden.

 

Vivaldi gaat van start en wekt meteen vertrouwen

By | Weblogberichten

De eerste 10 dagen van Vivaldi werden met argusogen gevolgd door zowat iedereen die van ver of dichtbij begaan is met politiek. De uitdaging is, bijna 500 dagen na de verkiezingen en tijdens een gigantische crisissituatie door corona, immers groter dan ooit. 

Dat er überhaupt nog een oplossing uit de bus zou komen en een regering kon gevormd worden, was intussen bij velen zeer twijfelachtig. Vlaams Belang, PvdA en N-VA begonnen zich te verheugen in en ook al klaar te stomen voor nieuwe verkiezingen die het land alleen maar in een nog diepere afgrond zouden storten. Maar aangezien voor twee van deze partijen België sowieso een eindig verhaal moet zijn, hoopten zij des te meer op een mislukking van de gesprekken die de facto het failliet van België zouden aantonen.

Een jonge generatie met veel ambitie en veel goede wil, heeft geluisterd naar de echte bezorgdheden van mensen en is er uiteindelijk in gelukt, wars van alle tegenstellingen, de handen in elkaar te slaan en met een team aan de slag te gaan.
Alexander De Croo en zijn kompanen zijn eerlijk en rechtuit in hun communicatie, to the point en draaien niet rond de pot. Dat is alvast een (h)eerlijke vaststelling en doet verlangen naar meer van dat!

Ook de nieuwe ministers die aan hun proefstuk toe zijn, sommigen hebben geen ervaring op het nationale niveau, treden krachtdadig en gedecideerd op de voorgrond. De beleidsdiscussies die ongetwijfeld nog zullen volgen in de diverse ploeg die Vivaldi is, worden hopelijk met dezelfde teamspirit en hetzelfde doorzettingsvermogen aangepakt!

Ook Lier staat voor een budgettair uitdagende periode

By | Weblogberichten

Zoals op alle politieke niveaus en in alle steden en gemeenten zijn de budgetten voor 2021 en de meerjarenplanning 2021- 2025 in opmaak. Er dient rekening gehouden te worden met minder inkomsten en meer uitgaven door de coronacrisis.

De coronacrisis heeft er diep ingehakt en doet dat nog steeds. Een einde van de pandemie is voorlopig nog niet in het vooruitzicht. Dit betekent dat onze stad minder inkomsten heeft gegenereerd van bijvoorbeeld standplaatsen en terrassen, en dat er, coronagerelateerd, meer uitgaven werden gedaan zoals de centrumbons en mondmaskers voor de burgers. Tegelijkertijd werden ook minder uitgaven gedaan voor bijvoorbeeld stedelijk georganiseerde evenementen. Een herschikking van de financiële middelen voor de volgende jaren dringt zich daarom alvast op.

Het heuglijke nieuws dat de Vlaamse overheid de restauratie van de Sint-Gummarussite subsidieert, vergt ook op het vlak van infrastructuurkosten uit onze eigen portemonnee een extra inspanning.
De hogere overheid subsidieert immers maar 60% van de subsidieerbare werken. Dat betekent dat de stad en het OCMW de overige 40% moeten bijleggen plus alle niet-subsidieerbare werken moeten betalen. En dat zijn er wel wat zoals alles wat elektriciteit betreft, geluidsinstallatie en verwarming, een eventueel torenmuseum en de inrichting van een keuken voor een sociaal restaurant. Om maar enkele voorbeelden te geven.

In totaal betaalt de Vlaamse overheid 8,6 mio euro en legt de stad minstens ongeveer 14 mio bij, gespreid over de volgende zes jaar. Dat is erg veel geld!
Het is vandaag nochtans het uitgelezen moment om voluit te kiezen voor investeringen in onze stad en daarvoor eventueel zelfs het pad van de schuldafbouw te verlaten.

We moeten onze stad opnieuw lanceren. Als wandelstad met aangename pleinen en straten langs het water en met veel groen, en met terrasjes en restaurantjes die het water en het groen flankeren. En als (kunst)historische trekpleister voor bezoekers en toeristen van overal. Ons onroerend erfgoed wordt met zo’n vaart gerestaureerd dat dit zal uitmonden in een complete facelift van de binnenstad: begijnhof, Zimmertoren, pompen, Zwartzustersklooster, kerken, huizen langs pleinen en straten, en, als kers op de taart, nu ook de Sint-Gummarussite.

Lier komt op deze manier hoog op de lijst van (kunst)historische steden te staan. De investeringen in ons patrimonium zullen zeker een terug-verdien-effect genereren. Onze burgers zullen enorm fier zijn op het gepresteerde werk. Dat maakt de inspanning meer dan de moeite waard!