Monthly Archives

september 2020

We gaan voluit voor Vivaldi! Maar we verkopen het vel best niet voor de beer geschoten is…

By | Weblogberichten

Enige consternatie was er wel de voorbije weken, op het moment dat onze voorzitter Egbert Lachaert ervoor koos met zeven partijen en zonder N-VA een regering proberen te vormen.

Bij onze leden waren er zeker af en toe vraagtekens over de strategie want was Lachaert niet duidelijk voorzitter geworden omdat hij de “Groenen” net GEEN warm hart toedroeg? De bedenking was deels terecht, deels ook niet. Is goed aan politiek doen immers niet vooral een oefening om realistisch te besturen, haalbare projecten op te zetten en positief naar de toekomst te kijken?

Open Vld en zijn voorzitter hebben de voorbije weken en maanden veel gediscussieerd, nagedacht en overlegd over wat en met wie die “haalbare en positieve politieke projecten” kunnen tot stand komen. Na herhaaldelijk denigrerende en voortdurend arrogantere uitspraken van de voorzitter van de Vlaamse nationalisten in onze richting, is nu voor iedereen onder ons klaar en duidelijk dat een federale regering misschien wel beter zonder hen wordt gevormd.

N-VA wil uiteindelijk maar 1 ding, namelijk het einde van dit land. Dat Vivaldi geen Vlaamse meerderheid heeft, doet niet ter zake. Vivaldi heeft een meerderheid in het parlement. DAT is wat telt en dat is volstrekt democratisch, wat ook beweerd moge worden.

Het is trouwens eigenaardig dat hier nu een punt van gemaakt wordt: in de Zweedse regering was er geen Franstalige meerderheid en toch maakte N-VA er deel van uit! En dat de samenstelling anders zou zijn dan de Vlaamse? Dat is nu eenmaal de mogelijkheid die bestaat sinds regionale en federale verkiezingen los van elkaar worden georganiseerd. Men kan toch moeilijk voorstander zijn, zoals N-VA, van verkiezingen op andere momenten en toch verwachten dat er dezelfde coalities worden gevormd.

Natuurlijk is vandaag nog lang niet alles in kannen en kruiken voor een nieuwe federale regering. Het zal, als Vivaldi van start kan gaan, overigens ook elke dag uitkijken worden geen gevoelige snaren te raken bij partners, heel veel te blijven overleggen en heel gericht en voorzichtig te communiceren. Bovendien, wetende dat de oppositie geen halve gelegenheid zal laten voorbij gaan om coalitiepartners tegen elkaar op te zetten, wordt de uitdaging een sterke regering te vormen nog groter dan anders!
Ik heb alvast veel vertrouwen in de kans op slagen!

 

Na een ongewone zomer, een ongewone herfst…

By | Weblogberichten

Een atypische zomervakantie, door blijvende corona-perikelen, is afgesloten. Leerkrachten en leerlingen zijn enthousiast maar vaak ook heel bezorgd aan een nieuw schooljaar begonnen. Zowat iedereen kijkt reikhalzend uit naar het lang verwachte covid 19-vaccin, …

Wie in maart dacht dat na de paasvakantie, ten laatste in mei de overstap naar het “gewone” leven terug aan de orde zou zijn, is intussen met de voetjes op de grond gesmakt. Iedereen beseft nu dat Corona een ongeziene streep, soms letterlijk, door de rekening van velen heeft gemaakt en dat het jaren en jaren zal duren vooraleer het sociale, economische en culturele doen en laten, het leven van ons allemaal dus, opnieuw in een “gewone” plooi zal vallen.

Corona heeft de zorg voor onze familie, vrienden, ouderen, kennissen opgepookt: dat ze er zijn en gezond blijven is NIET zo vanzelfsprekend als we altijd dachten. Corona heeft ons met de neus op de luxe gedrukt van dan toch niet zo ‘n vanzelfsprekende verschillende vakanties in het buitenland per jaar, van beperkingen bij verplaatsingen bij simpele uitstapjes en van allerlei regels bij het omgaan met onze kinderen, ouders, buren,….

Corona heeft ons bij veel vanzelfsprekendheden doen stilstaan, vanzelfsprekendheden die ons dagelijks leven hebben gestuurd tot in maart van dit jaar: gaan werken op kantoor, met 20 collega’s vergaderen in een beperkte ruimte (we zetten wel enkele stoelen bij), kusjes uitdelen bij ontmoetingen, handen schudden bij kennismaking en groet, met drie vriendinnen shoppen, opeen gedrumd in een metro de juiste halte afwachten, in het woonzorgcentrum van onze (groot)ouders binnenstappen zonder afspraak, elke week een ticketje kopen voor een voorstelling,….

Het zal nooit meer terugkomen zoals het was. Er zal een vaccin komen, zeker! En een geneesmiddel, zeker! En pas op dat moment zullen we ten gronde kunnen nadenken over wat het virus ons geleerd heeft over onze manier van leven, onze manier van zijn. Nu is het nog opletten voor de gevaren die ons bedreigen en hopen op een snelle remedie. Pas als de remedie er is, kan de schade voor de maatschappij worden opgelijst en, hopelijk, uitgegomd.

Ook dan pas zullen we uit de miserie de weldaden van nieuwe keuzes een kans kunnen geven. Met meer aandacht voor traagheid, diepte, zorg en aandacht. Nieuwe kansen dus. Die moeten we grijpen!