• 11 mei 2015 – Vrijheid niet vanzelfsprekend

    Vorige week had ik het genoegen uitgenodigd te zijn in mijn vroegere school, het KTA van Heist op den Berg. Bedoeling was met de leerlingen van het laatste jaar secundair te praten over zin en onzin van politiek en politici.

    Het werd een leuke voormiddag met (meestal toch wel) geïnteresseerde leerlingen rond een vaak verguisd thema zoals politiek. Er bleek, wat dit onderwerp betreft, toch niet veel veranderd sinds ik de laatste dag als leerkracht aan de slag was – net 20 jaar geleden!

    In het vak sociale en maatschappelijke vorming stond toen “het politiek proces” op het programma. De eerste les daarover begon steevast op dezelfde manier vanwege de leerlingen: ” politiek is niets voor ons, waarom moeten wij daar iets over leren? ” . Maar het duurde net een half uurtje vooraleer zo goed als alle leerlingen begrepen dat als zij zich niet met politiek zouden bezig houden, de politiek zich heel duidelijk wel met hen zou bemoeien.

    Voorbeelden zoals de mobiliteit en het openbaar vervoer in hun gemeente, de veiligheid op de weg naar school en het al dan niet opleggen van sluitingsuren voor cafe’s en dancings – toen een actueel thema – waren voldoende om een discussie te starten die bij hen het besef deed groeien dat ook dit politiek was. Dicht bij hun bed dus. En ja, toch wel interessant om te leren je mening te verwoorden en je idee proberen door te drukken!

    De voorbije jaren steekt af en toe de discussie over de zin en onzin van de levensbeschouwelijke vakken en het eventueel invoeren van een soort “staatsburgerlijke opvoeding” de kop op. De vraag wordt dan gesteld waarom de vakken zoals ze nu gegeven worden,  niet vervangen worden door een lessenreeks die breder ingaat op levensbeschouwingen maar ook een deeltje maatschappelijke “opvoeding”, oa politieke vorming, voor haar rekening neemt .

    In onze diverse wereld hebben  jongeren  zeker behoefte aan een bredere kijk op alle religies en levensbeschouwingen. En ze hebben ook nood aan een kader voor onze politieke besluitvorming, een verklaring voor de zin en het doel ervan, en een uitleg over de strijd die  gevoerd is om te komen tot waar we nu staan.

    Hoe we in de maatschappij staan ,qua levensbeschouwing, respect voor elkaar en ( politieke) overtuiging is misschien wel gebaat met een beetje vorming en begeleiding op school. Vrijheid en vrije meningsuiting  lijkt vandaag voor jongeren en jongvolwassenen een vanzelfsprekendheid. Spijtig genoeg is het dat niet. We mogen niet ophouden hen daarvan te overtuigen.

    Marleen Vanderpoorten