•  

    15 september 2014 – Afscheid van Pascale Gillot

    Lieve Pascale,

    Wij kenden elkaar niet ons leven lang, zoals vele andere aanwezigen hier wel zullen kunnen zeggen.
    Wij hebben elkaar leren kennen bijna 10 jaar geleden. Toen vertelde voorzitter Louis mij dat hij een goede en enthousiaste jonge vrouw kende, die een rol zou kunnen spelen op onze lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen.

    We maakten een afspraak en…we waren vertrokken voor wat een fijne samenwerking zou worden.
    Je stelde je niet alleen kandidaat bij de verkiezingen maar trad ook toe tot het Vldbestuur en zette je schouders onder de bruisende werking van het toenmalige feestcomité!

    Velen onder ons werden ook je klanten bij Latifolia: altijd perfect in orde, altijd super vriendelijk, fantastisch verzorgd en bezorgd-dat hoorde ook zo , zei je als we je er een complimentje over maakten !

    Soms dacht ik: “Pascale, waar blijf je de energie halen?”. Je was zo actief en je had zoveel ideeën die je liefst ook zo snel mogelijk wilde uitvoeren. “Geduld” stond immers niet in je woordenboek. Halve oplossingen: die waren niet aan jou besteed. Er was alleen maar wit en zwart, geen grijs. Je wou vooruit, je was een doener.

    De laatste tijd leek je vaak onrustig, overactief soms en dan weer moe, maar je wilde niet toegeven dat je het misschien beter wat rustiger aan zou doen. Het zat gewoon niet in jou om een versnelling lager te schakelen. Ondernemen was een deel van jezelf.

    Toen we enkele maanden geleden campagne voerden voor de verkiezingen van 25 mei, wilde je absoluut mee op stap om folders te bussen, ook al had je het superdruk met zoveel andere dingen! De schoentjes die je toen droeg waren niet geschikt om ver te lopen, maar je gaf niet op!
    Tot je  uiteindelijk met pijnlijke voeten vol blaren terug in de auto stapte. Een beetje tevreden want de klus voor die dag was geklaard maar toch niet helemaal tevreden want er bleef nog zoveel werk te doen! De perfectioniste in jou wou niet van uitblazen weten!

    Pascale toch, wat ging er allemaal in je hoofd om waar wij niet van wisten? Wij ons maar druk maken over wat nu details lijken te zijn in vergelijking met waar het echt om gaat in het leven, zeker in jouw leven: vriendschap, liefde, eerlijkheid, rechtvaardigheid,….

    Lieve Pascale, je vrienden en familie, wij allemaal, staan voor de bijna onmogelijke taak te proberen jouw dood een plaats te geven in hun leven. En verder te gaan zonder jou.

    Misschien is het een beetje een troost voor iedereen dat jij, zonder het wellicht te beseffen, bij zoveel mensen heel veel respect, bewondering en vriendschap hebt weten af te dwingen, gewoon door jezelf te zijn!

    Lieve Pascale, heb nu rust.
    We vergeten je nooit. Nooit!

    Marleen Vanderpoorten